Chapter 6

Tahimik ang buong office nang pumasok si Emma dala ang mga files at schedule ni Edward. Pagbukas niya ng pinto, naabutan niya itong nakaupo, nakatungo, at tila malalim ang iniisip.

Napatigil si Emma.

“Weird, hindi ganito si Edward.”

“Akala ko hindi ka tinatablan ng lungkot,” nakangisi niyang puna habang nilalapag ang mga documents sa mesa.

Hindi siya tinignan ng lalaki. “Don’t joke on me. Wala ako sa mood,” sagot ni Edward, may halong irita ang boses.

“Halata nga,” biro ni Emma habang pinipigilan ang tawa.

Sanay siya sa pilyo, mayabang, at palaging astig na Edward. Pero ngayon? Tahimik. Parang may mabigat na problema.

Umupo si Emma sa harap niya, seryoso ang tingin.

“Ano bang gumugulo sa isip mo? Baka naman may maitutulong ako sa’yo bilang secretary mo.”

Unti-unting nag-angat ng tingin si Edward. Diretso, parang may biglang nabuo sa utak niya. Hindi siya kumurap.

“Hey!” sabi ni Emma, bahagyang kumaway. “Titingnan mo nalang ba ako? Hindi ka magsasalita?”

Huminga ng malalim si Edward. “Well, I think I got the answer to my problem. At ikaw lang ang makakatulong sa akin.”

Nagkibit-balikat si Emma at ngumisi. “Glad to hear that, my dear boss. At least may pakinabang din pala ako sa’yo.”

Nanahimik ang lalaki saglit bago nagsalita.

“Pwede ka bang magpanggap na fiancée ko?”

Napakabilis ng tibok ng puso ni Emma.

“What??!” halos mapasigaw siya. Kung may kinakain siya siguro nabulunan na.

Diretso at seryoso ang mukha ni Edward.

“Magsabi ka lang kung magkano ang kailangan mo. Babayaran kita. House, car, property, name it. Anything. Basta pumayag ka.”

Hindi agad nakapagsalita si Emma.

“Level up na, kundi fake fiancée na!”

Hindi ito kasama sa original plan niya, pero mukhang malaking advantage ito. Mas lalo siyang mapapalapit. Mas lalo niyang malalaro ang emosyon ni Edward.

At iyon ang kailangan niya.

“Okay,” sagot ni Emma ng kalmado. “Pumapayag ako.”

Agad gumuhit ang ngiti sa labi ni Edward. “Great, babe. Thanks. Don’t worry, I’ll give everything you need. Basta sundin mo lang lahat ng sasabihin ko.”

“Wait,” tugon ni Emma, tutulunangan kita sa problema mo, hindi ko naman kailangan ng mga property na sinasabi mo. Libre na nga Ang pagtira ko sa unit mo at may sahod naman ako. Pero sagutin mo na lang ako, bakit mo kailangan ng fake fiancée? At bakit ako Ang napili mo, knowing na maraming babae ang nagkakandarapa sa’yo?”

Napatingin si Edward, bahagyang natawa. “Fine. I'll give you a nice answer.”

Tumayo siya, naglakad papalapit kay Emma, at humawak sa gilid ng mesa.

“Una, pinili kita dahil nakatira ka na sa unit ko. Hindi na ako mahihirapan magpaliwanag sa pamilya ko. Medyo Alam mo na ang routine ko.”

“Tama,” sagot ni Emma habang naka-cross arms.

“Pangalawa,” pagpapatuloy ni Edward, “kahapon, puro sermon si Mommy. Gusto niya magpakasal na ako at magkaanak. Kapag hindi ko ginawa iyon, mawawala sa akin ang company na matagal ko nang pinaghirapan. Ibibigay niya sa kapatid ko na wala namang naitulong. It's really unfair for me.” Makikipaglaban ako sa kahit sino pagdating sa pinaghirapan ko!”

Napakunot ang noo ni Emma. “Eh bakit hindi ka nalang mag-asawa? Nasa tamang edad ka naman.”

Umirap si Edward. “Alam mo na ‘yan, babe. I’m not into relationships or marriage. Ayaw ko ng sakit sa ulo. I’m happy with my current status.”

“Wala na akong masasabi,” mahina niyang sagot.

“That’s good to hear,” tugon ni Edward. “At masyado ka nang maraming tanong, babe. Remember, bawal magtanong ng personal matters.”

Nagtaas ng kilay si Emma. “Ikaw kaya ang unang nagsabi.”

Ngumisi si Edward. “Anyway, be ready tomorrow. Magsisimula na ang pagiging fake fiancée mo. Dapat mag-practice ka nang maging malambing sa akin.”

Napatawa si Emma. “Malambing naman ako ah,,,?ikaw lang ang hindi.”

“Anong malambing?” reklamo ni Edward. “Tinatanggihan mo nga ako palagi!”

Humagalpak ng tawa si Emma. “Wala kasi sa lugar ang kalokohan mo. Pero sige na. Sabihin mo lang ang gagawin ko, go ako. My dear boss.”

Lumapit si Edward, bahagya pang yumuko sa harap niya.

“Good. Simula bukas babe dapat convincing tayo.”

Ngumiti si Emma, pero may tinatagong apoy sa loob.

“Don’t worry,” sabi niya. “Magaling akong umarte.”

“Let’s see,” sagot ni Edward. “Bukas na ang laban, babe.”