Chapter 5

Naka-focus ako sa trabaho habang Ang aking boss ay panay ang tingin sa akin mula sa kabilang mesa, pero hindi ko pinapansin.

Pagkatapos ng lunch meeting, pinatawag niya ako sa office niya.

Pagpasok ko, nakaupo siya, nakataas ang isang paa, parang laging mayabang ang dating.

“Ano na naman ’yan, sir?” tanong ko habang inaayos ang mga papeles sa table niya.

Umangat ang isa niyang kilay. “Don’t call me sir. Call me Edward. O kaya babe.”

Napailing ako. “Sa trabaho tayo, sir.”

Ngumisi siya. “Fine. Pero mamaya, ibang tawag mo sakin.”

Tumaas ang kilay ko. “Confident ka ha.”

“Of course,” sagot niya. “Lahat naman ng babae nahuhulog sa’kin. Lahat nababaliw. At wala pang nakakalimot sa akin.”

Napangiti ako pero may tama ng pang-aasar. “Talaga lang, my dear boss? Ako pa? Malabo ’yon.”

“Babe,” sagot niya sabay tapat lumapit sa akin, yumuko nang bahagya para makita ang reaksyon ko, “tingnan lang natin kung sino ang unang ma-i-inlove.”

Ngumiti ako nang matamis, pero deep inside naron ang pagwawala ng lihim na galit sa dibdib ko.

“Ay oo, tingnan natin. Pero sigurado akong ikaw ang mauuna.”

Natigil siya saglit. Hindi niya siguro inaasahan ang sagot ko.

Tumingin ako diretso sa mata niya. “Remember that.”

Ngumisi siya. “Challenge accepted, babe.”

Sa loob-loob ko, mas malalim pa roon ang plano ko. Pero hindi niya kailangan malaman. Hindi pa ngayon.

WEEKEND

Walang pasok ngayon. Wala rin sa unit si Edward, at hindi ko alam kung saan siya nagpunta. Hindi ko rin tinanong, bawal magtanong may kontrata kami, yon ay Walang pakialamanan ng personal na buhay.

Maaga akong nagbihis at nagpunta sa sementeryo para dalawin ang kapatid kong si Maya. Tahimik lang ako habang nakaupo sa harap ng lapida niya.

“Maya,” mahina kong sabi, “I’m still here. And I’m doing everything,, para sa’yo.”

Naramdaman ko ang pagbigat ng dibdib ko, pero pilit kong nilunok ang luha. Hindi ako pwedeng mahina. Hindi ngayon. I really miss you sis, sana masaya ka kahit saan ka man naroroon at kapiling mo na si nanay at tatay.” Madamdamin saad ni Emma pagkatapos pinunasan ang luha na di na mapigilan sa pagtulo.

Pagkatapos kong magdasal, naglakad ako patungo sa park at umupo sa isang bench. Pinanood ko ang mga taong naglalakad, naglalaro, may mga tumatawa. Para bang normal lang ang mundo.

Pero sa loob ko? Hindi. Para akong nasa kawalan laging nag iisa. Walang karamay kundi sarili ko lamang.

Nakatitig lang ako sa malayo. “Bakit ikaw pa ang nawala, Maya,bakit hindi nalang siya?” bulong ko.

Huminga ako nang malalim, at tumayo. Kailangan ko ng umusad. May plano pa akong dapat tapusin.

Nagpunta ako sa mall para bumili ng personal things—mga toiletries, sabon, at rekado para sa ulam namin ni Edward. Habang naglalakad ako, napatingin ako sa isang rack ng men’s shirts.

May isang plain black shirt na simple lang, pero alam kong babagay kay Edward.

“Mura lang” bulong ko. “Hindi ko alam kung magugustuhan niya, pero pwede na.”

Kinuha ko iyon.

Paglakad ko papunta sa next aisle, bigla akong may nabangga.

“Sorry, miss,” sabi ng lalaki.

Napatingala ako. At namangha sa taong nasa harap ko.

Kamukha niya si Edward.

Hindi one hundred percent, pero ,,sa unang tingin? Para silang kambal.

Pero habang tinititigan ko, mas halata ang pagkakaiba, mas malambot ang mata ng lalaking ito, mas maamo ang mukha, at mas magaan ang ngiti.

“Are you okay?” tanong niya uli.

“Ah, oo,” sagot ko.

Ngumiti siya. “Good. Ingat.”

Tumalikod siya at naglakad palayo. Napatingin ako sa likod niya.

“So weird…” bulong ko.

Pagkatapos kong mamili umuwi na ako.

kakapasok ko pa lang ng pinto nang biglang nagsalita si Edward.

“Where have you been?”

Napakunot ang noo ko. “Excuse me?”

Umabante siya, halatang hindi niya nagustuhan ang pag-ignore ko. “Do you hear me, Emma? I said, where have you been?”

Tumaas ang kilay ko. “Akala ko ba walang pakialamanan?”

Naglakad ako papuntang kusina at inilapag ang mga pinamili. Narinig ko ang yabag niya, sinundan niya ako.

“Fine,”. “Galing ako sa market. Hindi mo ba nakikita ang mga bitbit ko?”

Tahimik siya, nakatitig sa akin.

“Well,” sabi niya pagkatapos ng ilang segundo,

“Never mind. Since nandito ka na, ipagluto mo ako. Hindi pa ako kumakain.”

Napalingon ako. “Pwede ba kitang tanungin?

“ Saan ka ba galing?”

Bahagya siyang nagulat. Akala siguro niya hindi ako magtatanong.

Sa huli, sumagot din siya. “Sa bahay ng parents ko.”

“Ah,,” tumango ako.

“Pero umalis din ako kaagad. Puro sermon si Mommy.”

Nagulat ako. Hindi ko inaasahan na sasagot siya ng diretso.

Hindi ko alam kung bakit, pero parang sandali siyang naging tao. Hindi cold, hindi mayabang, hindi bossy. Parang normal na lalaking may iniiwasan na problema.

Ibinaba ko ang mga binili ko at nagsimulang magluto. Tahimik lang siya habang nakaupo sa counter, at pinapanood ako.

Makalipas pa ang ilang minuto, nagsalita siya.

“Bango ng niluluto mo.”

“Good,”. “Para kumain ka nang maayos.” Sagot ko.

“Of course,” saad niya.

“Demanding mo kaya,” sagot ko.

Ngumisi siya. “But you still do it.”

“Choice ko,”.

“Exactly,” sabi niya. “And, I like it.”

Tapos, natahimik kami pareho.

Pero hindi awkward.

May kakaiba. Parang kalmado lang.

Pagkahain ko, umupo na kami sa dining table at nagsimulang kumain. Kumain kami nang sabay, tahimik pero hindi malamig. Si Edward pa mismo ang naglagay ng extra ulam sa plato ko.

“Eat,” sabi niya.

“Thank you,” sagot ko.

Habang kumakain kami, napaisip ako.

Kung hindi ko siya kilala, kung hindi ko alam ang nagawa niya sa kapatid ko baka nagustuhan ko na siya.

Pero hindi ako pwede.

Hindi kami bagay, at Hindi ako para sa kanya.

At lalo na hindi para sa puso ko.

“Keep smiling, Edward, while you can” bulong ko sa isip ko.