CHAPTER 4

PUMASOK SA LOOB NG LIBRARY SI AUBREY.  Matagal-tagal na rin niyang hindi pinapasok ang paboritong parte ng bahay ng kanyang Papa.  Parang nanlamig ang kanyang mga talampakan nang manumbalik ang mga masasayang alaala sa loob ng kuwartong iyon.  

“Papa, Mama. . .” waring daing na tumakas sa kanyang lalamunan.  Naupo siya sa rocking chair na tambayan ng Papa niya habang nagbabasa ito ng diyaryo.  Nagsisikip ang dibdib niya at parang nahihirapan siyang huminga.

Ang dami nga pala nilang pictures sa mga albums na nasa drawer.  Hopefully ay hindi iyon itinapon ni Devorah nang mamatay ang Papa niya.  Tumayo siya at isa-isang binuksan ang mga drawers.  Hindi na niya makita ang mga albums.

Ngunit nakita niya ang isang maliit na libro, binuklat niya iyon.  Nakita niya ang nakakipit na larawan nilang mag-aama.  Ang tagal niyang nakatitig duon.  Maya-maya ay napakunot ang nuo niya nang mapansin ang balat ng Ate Lindsay niya sa kaliwa nitong binti.  Napakurap-kurap siya.  Bakit parang hindi na niya nakikita pa ang balat nito sa kaliwang binti?

“Hey, nandito ka lang pala!”

Nagulat siya, paglingon niya ay nakita niya ang Ate Lindsay niya, nakatayo sa may pinto. Pasimple niyang itinago sa bulsa ng suot niyang bestida ang larawang hawak niya habang nakatitig sa kanyang nakatatandang kapatid.

“What’s wrong?” Kunot nuong tanong nito nang lumapit sa kanya.

Napalunok siya, kaagad siyang napatingin sa kaliwang binti nito.  Wala na ang pulang birth mark nito duon.

“N-ngayon ko lang naalala, may birth mark ka nga pala sa kaliwang binti. . .parang hindi na siya visible ngayon?”  Tanong niya.  Hindi niya alam kung bakit parang may mali ngunit hindi niya matukoy kung ano.

Tila nag-apuhap ito ng isasagot, “Ah iyong birthmark ko? Ipinatanggal ko na iyon, matagal na.”

“Kailan?”

“Hindi ko na maalala,” kibit balikat na sagot nito, “Basta ipinatanggal ko kasi masakit sa mata.”

“Ang natatandaan ko, sabi saiyo ni Papa, lucky charm mo yan kasi di ba palagi kang nanalo sa mga contest sa school. . .”

“Lucky Charm? Nakalimutan mo na bang matagal akong hindi nakalakad dahil sa aksidente nang iligtas ko ang buhay mo? So paano naging lucky charm ang birth mark na iyon?”

Natahimik si Aubrey.

“Halika na sa labas. May binili kaming cake ni Anthony, mag-coffee tayo.” sabi nitong hinawakan siya sa isang braso.

Ewan kung bakit para siyang napaso sa pagdampi ng kamay nito, kaagad niyang hinila ang braso niyang hawak nito.  Ang weird ng nararamdaman niyang ito.  Na para bang may isang mataas na pader na nakapagitan ngayon sa kanilang dalawa.  Hindi iyon nakaligtas kay Lindsay.

“Aubrey, hindi mo pa rin ba ako mapatawad na kami ni Anthony ang nagkatuluyan?” Naghihinanakit na tanong ng Ate Lindsay niya sa kanya.

Hindi siya makasalita.  Bakit kailangan niyang magalit sa kapatid niya, hindi ba siya naman itong may kasalanan sa nangyari sa kanila ni Anthony.  Siya ang lumayo, so anong aasahan niya sa kanyang pagbabalik? Na kagaya pa rin ng dati ang lahat?

“I’m sorry.  S-siguro hindi na lang ako sanay, five years rin akong nawala. . .at hanggang ngayon, marami pa rin akong question mark sa sarili ko.” paliwanag niya dito.

Kumunot ang nuo nito, “Gaya ng ano?  Kapag may mga gumugulo sa utak mo, please let me know. Mas priority ko pa rin ang kapakanan mo.  At huwag mo ring kalilimutang doktor ang fiance mo, Aubrey. Kaya dapat lahat ng mga gumugulo sa utak mo, sinasabi mo sa kanya para matulungan ka nya.”

“Ate Lindsay. . .” Huminto siya sa pagsasalita. Naghesitate siyang ituloy ang sasabihin.

“What?”

Napalunok siya.  Humanap siya ng lakas para ituloy ang gusto niyang malaman mula dito, “Nuong kami pa ba ni Anthony, ni minsan ba h-hindi ka nainlab sa kanya?”

Ang lakas ng tawa nito. Na para bang isang malaking kalokohan ang naisip niyang itanong.

“Aubrey, bakit naman iyon papasok sa utak ko? Kahit kelan, hindi ko pinangarap na traydurin ang kaisa-isa kong kapatid,” pagbibigay nito ng assurance sa kanya, “Pero alam mo, nang malaman ko ang tungkol sa inyo ni Doctor Bonifacio, hindi na ako nagtaka. Ramdam ko naman kahit nuon pa na may secret feelings ka sa kanya at napipilitan ka lang pakitunguhan si Anthony para sa operasyon ko.”

Gusto sana niyang sabihin na hindi totoo iyon ngunit sinarili na lamang niya ang ang nararamdaman. Pagtingin niya sa may dakong bahagi ng pinto ay nakita niya si Anthony.  At kitang-kita niya ang pagdidilim ng mukha nito habang nakatingin sa kanya.  Hindi na niya kailangan pang maging isang magaling na manghuhula upang malamang narinig nito ang huling sinabi ng Ate Lindsay niya. Gusto sana niyang ituwid ang mga narinig nito ngunit para ano pa? It’s no use, pagbalibaliktarin man niya ang mundo, asawa na ngayon ng kanyang kapatid si Anthony.  Kailangan na niyang tanggapin ang katotohanang iyon lalo pa at nakikita naman niyang nagmamahalan ang mga ito.  Hindi ba nga at magkakaanak na ang mga ito?

“Oh, Anthony, kanina ka pa ba dyan?” Tanong ng ate niya dito, lumapit ito kay Anthony at iniangkla ang isang braso sa braso ng lalaki. “I’m sorry, niyayaya ko lang itong si Aubrey na saluhan tayong mag-coffee. Come on Aubrey. Masarap ang cake na. . .”

“Susunod na lang ako,” sabi niyang umiwas ng tingin kay Anthony dahil pakiramdam niya ay nakakahiwa sa sobrang talas ng tinging pinupukol nito sa kanya.

“TITA DEVORAH, kung okay lang sana sa inyo, pagkatapos ng kasal namin ni Aubrey ay babalik kami sa Amerika para duon na manirahan.”

Napahinto sa pagsubo ng pagkain si Aubrey  nang marinig ang sinabing iyon ni Hector, hindi pa nila napag-uusapan ang tungkol sa bagay na iyon.  

Ngumiti si Devorah at tumingin kay Hector saka sa kanya.“Kahit masakit na mapapalayo na naman sa akin si Aubrey, wala akong magagawa, syempre ay gusto nyo rin namang bumuo ng sarili ninyong buhay at hindi ko naman kayo mapipigilan. . .”

“Hindi pa natin napag-uusapan ang tungkol dyan,” sabi ni Aubrey kay Hector. Pag-angat ng mukha niya ay nagtama ang mga paningin nila ni Anthony at kitang-kita niyang bahagyang nagsalubong ang mga kilay nito habang nakikinig sa pinag-uusapan nila. Bahagya siyang nadistract kaya umayos siya ng upo at muling ipinagpatuloy ang sasabihin, “Besides, marami pa akong mga bagay na gusto ko sanang maisaayos.”

Kumunot ang nuo ng Ate Lindsay niya, “Gaya ng ano?”

“Gusto kong bumalik sa pagtratrabaho.  Gusto kong lumipat sa isang maliit na apartment. . .gusto ko munang mapag-isa,” mapaikling paliwanag niya sa mga ito.

“Love, wala kang nababanggit sa akin tungkol dyan,” halata ang pagtutol sa boses ni Hector, “Ang laki-laki nitong bahay nyo, bakit kailangan mo pang tumira sa apartment? Kung gusto mo, duon ka na lang sa. . .”

“Nakapagdesisyon na ako,” matigas ang tonong sabi niya rito.

“Pero love, what’s the point? Magpapakasal na tayo at saka hindi mo naman kailangang magtrabaho. . .”

“Oo nga naman iha.  Kaya ka namang buhayin ni Hector, bakit gusto mo pang magtrabaho? Saka ano bang experience mo sa pagiging empleyado eh ni hindi ka nga nakapag-start duon sa pinag-aplayan mo dati, bigla ka na lamang tumanan kasama ni Hector,” sabi ni Devorah sa kanya.

Narinig niyang malakas ang pagkakalapag ni Anthony ng hawak nitong kutsara at tinidor sa mesa.  Sapat para maramdaman niya ang galit nito.  Marahil ay nakapag-paalala na naman iyon sa ginawa niyang pag-iwan dito sa araw ng kanilang kasal. Sabay-sabay silang napalingon dito.

“By the way, bakit nga pala hindi ninyo ginagalaw itong lechon na in-order ko?” Sabi ni Devorah para basagin ang nararamdamang tensyon, “Anthony, hindi ba paborito mo ito? Lindsay, request mo ito, hindi ba? Sabi mo ay pinaglilihian mo?”

Parang sasabog na ang dibdib niya sa paninikip kung kaya’t tumayo na siya, “Excuse me,” aniyang nagmamadali nang pumasok sa kanyang kuwarto.  Isinasara pa lamang niya ang pinto ay hindi na niya napigilan ang pagpatak ng kanyang mga luha.

Nagbabalik lahat sa kanyang mga alaala ang masaya nilang nakaraan ni Anthony.  Hindi siya dapat nakakaramdam ng selos para sa Ate Lindsay niya pero bakit ganito?  Bakit ang sakit-sakit sa dibdib na makita niya itong kapiling ni Anthony?

Siya ang tumalikod sa pangako kaya wala siyang karapatang magalit.

Ilang sandali pa ay naririnig na niya ang mahinang pagtawag ni Hector sa labas ng kanyang kuwarto, “Love, hindi mo na ba tatapusin ang pagkain mo? Ni hindi mo iyon ginalaw. May problema ba?” Ramdam niya ang pag-aalala sa tinig nito.

Nagi-guilty naman siyang bigla na lamang mag-walk out nang walang paliwanag lalo pa at naging napakabait ni Hector sa kanya kung kaya’t napilitan siyang pagbuksan ito ng pinto.

“I’m sorry,” umiiyak na sabi niya.  

“It’s okay, I understand,” halos paanas lamang na sabi nito sa kanya, kinabig siya nito at isinandal nito ang ulo niya sa dibdib nito, “Go ahead, umiyak ka lang ng umiyak.  Nandito lang ako para saiyo. Makikinig ako kahit ano pang sabihin mo.” Sabi nito habang malumanay siyang iginigiya paupo sa gilid ng kama.

Kumalas siya sa mga bisig nito, tiningnan niya ito ng tuwid, “Hector, I’m sorry pero h-hindi pa ako handang magpakasal saiyo. . .”

CHAPTER 5