LOGINLorie's POVKinabukasan, nagising ako dahil sa ingay ng paligid.Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Masakit ang ulo ko at mabigat ang buong katawan ko. Ilang segundo akong nakatitig sa puting kisame bago ko napagtantong nasa ospital ako.Bakit ako narito?Sinubukan kong umupo, pero agad akong nakaramdam ng pagkahilo."Easy."Napalingon ako sa pinanggalingan ng boses at nang makita ko kung sino ang nakaupo sa tabi ng kama ko, bigla akong napahinto.Si Razon.Naka-white polo pa rin siya, pero gusot na ang manggas at halatang hindi siya nakatulog nang maayos. May mga dokumento sa mesa sa tabi niya at laptop na nakabukas sa kaniyang kandungan.No'ng oras na 'yon, hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko.Nag-aalala ba siya? Naaawa? O baka naman narito lang siya dahil ayaw niyang magkaroon ng problema sa kumpanya kapag may nangyaring masama sa empleyado niya?Hindi ko na gustong alamin. Maingat kong inalis ang kamay ko mula sa kumot at tumingin sa kabilang direksiyon."Lorie." Hi
Razon was shaking when they arrived at the hospital. Kanina pa niya niyuyogyog si Lorie, pero wala pa rin itong response."Lorie, please. Gumising ka. Huwag mo 'kong takutin ng ganito.""Sir, please let us help her!" sigaw ng nurse na agad na lumapit kasama ang dalawang medical staff.Ayaw niya itong bitawan. Pakiramdam niya, kapag binitiwan niya si Lorie, tuluyan na itong mawawala sa kaniya."Sir!" Muli siyang tinawag ng nurse. "We need to take her inside. Please!"Dahan-dahan niyang ibinaba si Lorie sa stretcher. Bago pa man tuluyang mailayo ang babae, hinawakan niya ang malamig nitong kamay."Lorie, I'm here. You hear me? I'm here."Hindi siya sigurado kung narinig siya nito, pero hindi niya kayang tumigil sa pagtawag dito. Para bang kapag patuloy niyang tinatawag ang pangalan nito, may pag-asa pang magigising ito.Mabilis na itinulak ng medical staff ang stretcher papasok sa emergency room."Sir, you need to wait outside," sabi ng nurse."No. I'm coming with her.""Sir, please. We
Sinubukan kong huminga nang malalim, pero parang hindi sapat ang hangin sa paligid ko."Lorie?" May narinig akong boses sa malayo.Hindi ko alam kung sino iyon. Sinubukan kong tumayo nang tuwid, pero nang humakbang ako, biglang nanghina ang mga tuhod ko.Bumagsak ang payong mula sa kamay ko. Kasunod niyon, bumigay ang mga tuhod ko."Lorie!"Sa huling sandali bago tuluyang dumilim ang paningin ko, may naramdaman akong humawak sa braso ko, pero hindi ko na nakita kung sino iyon.Ang huling naisip ko ay kung gaano ako kapagod. Pagod na pagod na akong patunayan ang sarili ko sa taong hindi na naniniwala sa akin.Sana, paggising ko, hindi na ganito kasakit ang mahalin ka, Razon."Miss Mendoza!"Nang marinig ni Razon ang sigaw ng hotel staff, napalingon siya mula sa elevator. Nakita niyang nakahandusay si Lorie sa sahig, habang may isang empleyadong nakaluhod sa tabi nito.Natigilan siya."Lorie?"Hindi siya gumalaw sa loob ng ilang segundo. Hindi agad nag-register sa isip niya ang nakikita
Kumuha ako ng payong sa reception area at lumabas ng hotel. Hindi pa ako nakakalayo nang magsimulang bumagsak ang ulan. Sa una, mahina lang, pero pagdating ko sa garden, bigla itong lumakas. Binuksan ko ang payong at nagsimulang maghanap sa paligid. Tiningnan ko ang mga halaman, ang mga upuan, ang gilid ng walkway, at ang mga lugar na posibleng napuntahan ni Faye kahapon.Wala.Lumipat ako sa kabilang bahagi ng garden. Bawat hakbang ko ay mas bumibigat dahil sa tubig na pumapasok sa sapatos ko. Kahit may payong ako, nababasa pa rin ang mga manggas ng damit ko dahil sa lakas ng hangin."Please," bulong ko sa sarili. "Sana makita ko na."Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko kapag hindi ko iyon nakita. Hindi naman ako magnanakaw. Hindi ko kinuha ang singsing niya. Pero kung hindi ko iyon mahahanap, ako ang pagbibintangan nila. Kahit tanggalin nila ako sa trabaho, huwag lang ako pagbintangan na magnanakaw.Nagpatuloy ako kahit nararamdaman ko na 'yong pagod. Lumuhod ako sa tabi ng mga h
Hindi ko gusto ang tono ng boses niya. Sinasabi ba niyang ako ang kumuha no'n? Hinding-hindi ko kayang kumuha ng hindi ko gamit!"Yes, sir," I firmly replied.Tahimik siyang tumitig sa akin. Pagkatapos, bumaling siya kay Faye. "Let's report it to the hotel management.""No!" mariing sagot ni Faye. "I don't want this to become a public issue. It's an engagement ring, Azon! The ring you're supposed to see on my finger when we get married!"Napahawak siya sa noo. "What do you want me to do?""Find it!""We've already searched the room.""Then search somewhere else!" Bigla siyang tumingin sa akin. "She was carrying documents outside earlier. Maybe she took it and hid it somewhere."Nanlaki ang mga mata ko. "Ma'am, hinding-hindi ko po magagawang magnakaw!""Then prove it!"Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin. Hindi ko alam kung paano ko mapapatunayan ang isang bagay na hindi ko naman ginawa. At ang masakit, wala man lang sinabi si Razon!Nakatayo siya sa tabi ni Faye, tahimik na
Hindi ko alam kung saan nanggaling ang tanong niya, pero pinilit kong panatilihing kalmado ang mukha ko. "Hindi ko po kayo maintindihan, ma'am. May boyfriend na po ako at 'yon ay si Leon."Ngumiti siya. "Ah, oo nga pala, iyong artista. Mabuti naman kung ganun."Pagkatapos, lumabas siya at iniwan akong nakatayo sa gitna ng kuwarto.Matagal bago ako nakagalaw. Alam kong hindi ako gusto ni Faye. Pero ngayon, malinaw na hindi lang iyon simpleng selos. May gusto siyang patunayan sa akin at natatakot akong malaman kung ano iyon.Kinabukasan, nagsimula ang lahat sa isang sigaw."MY RING!"Napabalikwas ako mula sa upuan ko sa maliit na lounge sa labas ng meeting room.Nasa kabilang bahagi kami ng hotel, naghihintay sa oras ng susunod na appointment. Si Razon ay may kausap na business partner, habang ako naman ay inaayos ang ilang dokumentong kailangan nila.Si Faye ay lumabas mula sa kaniyang kuwarto at halos tumakbo papunta sa amin."My engagement ring is missing!"Napatayo ako dahil sa tara







