FAZER LOGINDumaosdos siya pababa, binukaka lalo ang mga hita ko pagkatapos ibaba ang pang-ibaba ko. I watched him licking my tummy down to my pvssy. Tinaas ko rin ang damit ko at nilamas-lamas ang magkabila kong sus0.Nang sandaling tumapat ang mukha niya sa pvke ko, dinilaan niya 'yon pataas-baba bago sinalpak ang bibig sa kabuo-an ng pagkabab4e ko. "Ah... damn, Razon, it f-feels so good." Kumapit ako ng maayos sa buhok niya at diin lalo ang bibig niya roon. Sumasayad ang matangos niyang ilong sa umbok ng pvke ko, na nagpapadagdag ng sarap ng ginagawa niya. Lumikha ng mahinang ingay ang pagsips!p niya sa pagkabab4e ko, dama ang dila niyang nangangalikot at bibig niyang ngumangabngab.Sobrang sarap ng ginagawa niyang pagsamba sa pagkabab4e ko. Hindi pa rin nawala ang kabangisan niya pagdating sa pagkain ng tahong ko, napakasarap sa pakiramdam. Ang init-init at nakakakiliti.Hindi pa siya nakontento at binulatlat niya ang labi ng pagkbabae ko bago ipinasok-labas ang kanyang pinatigas na dila, s
Kanina pa ako inaasar ni Vivian simula no'ng umalis ang Daddy niya. Akala ko kasi hindi niya nakita 'yong pagkiss sa akin ni Razon, pero kitang-kita pala raw niya. Halos paghahampasin niya ako sa sobrang kilig, eh ako naman pulang-pula at hindi mapigilan ngumiti. Napapatakip na lang ako ng mukha ko sa hiya.Lampas alas onse na kami nakatulog kaka-kwento niya sa akin tungkol sa naging buhay nila ni Razon no'ng wala na kaming connection sa loob ng ilang apat na taon tapos nasundan pa ng buwan. She told me how he build the private city, kesya bored daw si Razon kaya pinagawa niya ang city para lang may magawa at hindi ako maisip, pero wala, hindi tumalab.Nalaman ko sa kanya na sinusundan ako ni Razon at tinatanaw sa malayo. She even urged him na puntahan ako, kausapin, pero nirerespito raw niya ang space ko, iyong time ko sa family ko at pahinga. Marami raw akong pinagdaanan at iniisip, at ayaw niyang dumagdag.Sa mga narinig ko kay Viv, natanto ko na hindi talaga nawala ang pagmamahal
Agad na tumayo si Vivian. “Finally! Gutom na ako.”Ako naman ay dahan-dahang tumayo, pero bago pa ako makalakad, biglang lumapit si Razon. “Wait.”Napatingin ako sa kanya. Hindi pa ako nakapagtatanong nang bahagya siyang yumuko at ipinasok ang isang braso sa likod ko habang ang isa naman ay inilagay sa ilalim ng mga tuhod ko.“Sir—”Sa sobrang bilis ng pangyayari, hindi ko namalayang buhat na niya ako. Napahawak ako sa balikat niya dahil sa gulat. “Razon!”“Don't move. Ihuhulog kita kapag kumilos ka.”Napatitig ako sa kanya. Sobrang lapit ng mukha niya sa akin at ramdam ko ang init ng katawan niya kahit na ilang oras pa lang ang nakalipas mula nang maligo siya at magpalit ng damit.“Hindi mo naman ako kailangang buhatin,” mahina kong sabi, nahihiya.“You're still weak.” Tumingin siya sa mga mata ko. Hindi ko alam bakit tumitig ako.Napansin ko ang lambot ng expression niya ngayon. Ang lamlam din ng mga mata niya.“Pero kaya ko namang maglakad.”“Then you should've told me before stand
Nang-aasar ba ang babaeng 'to? Mas lalong ayokong makatabi at makausap si Razon.“No. Stay there and keep her company.”“Okay, Chef!”Umiling si Razon at nagsimulang maghanda ng pagkain.I looked at Viv and just smiled. “Hindi naman ako nilalamig nang ganoon.”“Hayaan mo na. Parang hindi ka niya inaalagaan noon. Sus, Lorie, huwag ako.”“Vivian, matagal na 'yon.”Tumawa siya. “Pero ganyan na si Dad. Minsan nga ako pa ang pinapagalitan kapag hindi ako nagsusuot ng jacket.”Napangiti ako. Maalagain naman talaga si Razon, noon pa man.“Actually, mas nagulat ako na nagluluto siya ngayon. Baka special occasion.”“Vivian…”“Ano? Totoo naman!”Tawa at iling na lang ang nagawa ko sa mga pinagsasabi niya.Habang nagkukuwentuhan kami, hindi ko maiwasang mapatingin paminsan-minsan sa kusina. Nakatalikod si Razon habang naghihiwa ng mga gulay. Paminsan-minsan ay inaabot niya ang mga sangkap sa counter at tinitingnan ang niluluto sa kawali.Iba ang itsura niya kapag ganoon. Parang ang dreamy niya p
Sumunod ako sa kanya habang si Razon naman ay naglalakad sa unahan namin. Hindi siya masyadong nagsasalita. Paminsan-minsan ay may tumatawag sa kanya para magtanong tungkol sa hotel, at maikli lang ang mga sagot niya.Nang makarating kami sa elevator, saka ko napagtanto kung gaano kalaki ang suite na pupuntahan namin. Wala akong idea kung anong klaseng accommodation ang mayroon sila, pero base pa lang sa laki ng hotel, sigurado akong hindi iyon ordinaryong kuwarto.Pagbukas ng elevator, dumaan kami sa isang mahabang hallway bago huminto sa isang pintuan.Inilabas ni Razon ang access card at binuksan iyon.“Welcome to our suite!” masayang sabi ni Vivian.Pagpasok ko, halos mapatigil ako sa laki ng sala.Maluwang ang lugar, may malaking sofa na kulay beige, glass center table, at malalaking bintanang tanaw ang buong private city. May dining area sa kabilang bahagi at modernong kusina na bukas sa sala. Malinis at maayos ang lahat, halatang regular na inaalagaan.“Wow,” hindi ko napigilan
Tingin ko hindi magandang ideya na dalhin ako sa suite nila. May clinic naman sa hotel, at kung kailangan ko talagang magpahinga, puwede naman akong manatili rito.Paano ko sasawayin si Vivian na wag na, eh ang layo-layo ko sa kanila. I'm not sure kung papayag si Razon sa kagustuhan ng anak niya, pero sana hindi. Hindi sa ayaw kong mapalapit sa kanya, pero parang nakakailang.Kahit hindi niya sabihin, alam kong masama pa rin ang loob niya sa akin. Alam kong nagtanim siya ng galit no'ng huling usap namin kaya niya nasabi ang mga 'yon.“Vivian, hindi na kailangan,” narinig kong sagot ni Razon.“But, Dad! Look at her. She almost drowned. Hindi mo ba nakikita kung gaano siya kaputla? Come on, Dad, pumayag kana please? She's my best friend! Ayokong nakikita siyang ganoon sa clinic. Please please?” At kahit hindi ko nakikita ang mukha ni Viv ngayon, alam kong naka-pout na siya para pagbigyan ni Razon. Mamimilit at mamimilit pa rin hanggang sa bumigay ito. “Please, Dad?”“She's already being







