KABANATA III

KABANATA III

Walang imik si Bambi habang nakaupo sa passenger seat ng sasakyan ni Lani. Hinihintay niyang magsalita ito at mag-umpisang magtanong, pero wala siyang narinig mula rito. Ramdam niya ang panakaw na sulyap nito sa kaniya, para bang naghahanap ng tamang tiyempo upang magsalita.

Tinignan niya ang café na kanilang nilabasan. Nakatayo pa roon ang lalaking pinagbayaran niya ng pagkain. My body and service are more than a hundred fifty pesos. Ibig sabihin, aminado rin itong isa nga siyang bayarang lalaki.

Sayang, gwapo pa naman. Pero kung tutuusin, karamihan ay kakapit sa patalim para mapunan ang kumakalam na sikmura at masuportahan ang araw-araw na gastusin. Ang problema lang, hindi naman ito mukhang dukha para umabot sa ganoong sitwasyon.

"So, paano mo kilala 'yung fafa na kasama mo kanina?" tanong ni Lani, may halong malisyang pahiwatig ang boses.

Binalingan niya ang kaibigan, saka ibinalik ang tingin sa harapan. "Hindi ko siya kilala. Naupo lang siya bigla roon," pagsisinungaling niya.

Tumaas ang gilid ng labi ni Lani. "Naupo lang? Eh ikaw ang nagbayad ng order niya. Don't me, Bambi. Hindi ka marunong magsinungaling, kaya tell me."

Nagpakawala siya ng mahabang buntonghininga. Huli na siya ng kaibigan. "It's nothing. Naiwan daw ang wallet niya at nagugutom na siya kaya—"

"At naniwala ka naman?" putol nito, walang emosyon sa tinig. "His Oystersteel and Everose Gold Rolex GMT-Master II watch costs eight hundred sixty-six thousand five hundred pesos. Ikaw lang ang gaga na maloloko niya."

"Malay natin, peke ang suot niya. Maraming nagkalat na fake products na mas mukhang original kaysa sa totoo," pagpipilit niya. It's impossible. Sobrang impossible na makabili ang katulad ng lalaking iyon ng ganoon kamahal na relo sa ganoong trabaho. "Unless..."

"Unless what?"

"Nothing." Muli siyang napabuntonghininga.

"So, kilala mo nga siya?" ulit ni Lani.

"Alam ko lang ang pangalan niya. 'Yun lang. Nothing less, nothing more," mariin niyang sagot.

Ang pinaka-ayaw niya ay ang magsalita, lalo na ang magpaliwanag, dahil sa huli ay hindi rin siya paniniwalaan. At wala siyang pakialam kung ano ang tingin ng iba—maliban kay Lani, na tanging kaibigan niya simula kolehiyo.

"Okay, okay. Chill ka lang, mare," ani nito.

Inihilig niya ang ulo sa gilid ng bintana at tumingin sa labas ng sasakyan, samantalang ibinalik ni Lani ang atensyon sa kalsada. Hindi niya nagawang maayos na sagutin ang tanong kanina—na ang dahilan daw ng pagpunta ay ang ibalik ang ID. Pero duda siya.

Humugot siya ng malalim na hininga. Hindi mawaglit sa isip niya ang lalaki. Kung totoo ang sinabi ni Lani... ano nga ba ang gusto nito? Dagdagan ang bayad? Hope not. Wala na siyang pera kung hihingi pa ito ng malaking halaga.

Mabilis niyang binuksan ang passenger side door at lumabas, saka agad na pumasok sa Spa House kung saan sila huminto.

"How's the result?"

"Negative. Nakahinga ako ng maluwag matapos ang halos isang buwang stress at overthinking," sagot niya, saka dumapa. "It's my treat—"

"Nah. Wala ka nang pera." Putol agad ni Lani. "Na-curious talaga ako sa lalaking kasama mo kanina. Familiar ang mukha niya, parang nakita ko na siya kung saan. Hindi ko lang matandaan."

"Ayan ka na naman sa mga nakikita mo," tugon niya.

"Seryoso ako," ani Lani.

"Oo na," sagot ni Bambi na para bang pinipilit na maniwala sa sinasabi ng kaibigan.

Walang imik si Bambi habang inaayos ang mesa bago mag-umpisang magtrabaho. Ang lahat ng maagang dumating ay abala sa kuwentuhan, kanya-kanyang tumpukan at bulong tungkol sa maiinit na tsismis na umiikot sa buong kompanya.

Matagal na niya itong nakasanayan. Araw-araw, tuwing umaga, nakikita niyang nagtutumpukan ang mga ito. At kailanman, hindi siya nakihalubilo—kahit noong bagong pasok pa lang siya sa trabaho. Para sa kaniya, ang mga mahilig sa tsismis ay sila ring mahilig gumawa ng istorya. Ayaw niyang malamatan ang pangalan.

"Bambi, naayos mo na ba 'yung binigay ko sa iyo kahapon?"

Mabilis siyang nag-angat ng tingin. Si Angela—katrabaho at pasimuno ng tsismis sa finance department. Kung ano ang kababanalan ng pangalan, kabaliktaran naman ang katalasan ng dila.

Kinuha niya ang folder at iniabot dito. "Sabihin mo kung may mali o kailangan baguhin," ani Bambi.

"Alam mo na ba ang tsismis?" usisa ni Angela sabay hila ng upuan para umupo sa tabi niya.

"Hindi ako interesado," tipid na ngiti lang ang sagot niya.

Pero hindi pa rin ito tumigil. "Naku, Bambi, kailangan mong maging updated. Malay mo, makabangga mo siya tapos wala kang alam."

Hindi talaga ako interesado. Wala namang mapupuntahan kung puro tsismis lang.

"Balibalita na may mga tao raw mula main building na mag-o-observe dito. At sabi ng iba, baka bumisita rin ang mga kaibigan ng anak ng may-ari ng kompanya."

Kumunot ang noo ni Bambi. "Isang araw lang sila dito?"

"Nope. Three months! Exchange employee program." Tila proud na proud ito. "At may isa pa—"

"At may isa pa?" Hindi pa pala tapos.

Ngumisi si Angela. "Of course! Sabi nila, dito raw gaganapin ang team building. Kaya maghanda ka na sa sunod-sunod na overtime."

"E di ba sa main building madalas ginagawa 'yon?" tanong niya.

"Iyon nga, eh. Hindi alam ng lahat kung anong pumasok sa isip ng nasa taas kung bakit dito biglang inilagay." Umiling-iling pa ito bago tumayo. "Sige, trabaho na tayo. Kung gusto mo pa ng balita, you know where to find me."

Ngumiti lang si Bambi. Ayaw na niyang humaba pa. Kung magpapatuloy si Angela, baka abutin pa sila ng kinabukasan.

Pagkatapos ng trabaho, nagyaya si Lani na mag-shopping. Kung siya lang ang masusunod, mas pipiliin niyang umuwi at magpahinga. Pagod siya buong araw. Pero minsan lang mag-aya si Lani, at kadalasan ay kapag stressed na stressed ito.

"Ano ba'ng nangyari at bigla kang nagyaya?" tanong niya. Ilang araw lang silang hindi nagkita pero halata na ang itim sa ilalim ng mata ng kaibigan.

"Sinong hindi mai-stress kung lahat ng gawain ibinibigay sa akin? Gosh, para bang sabik silang mag-retire!" reklamo nito. "Nga pala, mawawala ako ng ilang buwan. Hindi ko alam kung hanggang kailan."

"Hmm." Nilingon niya ito. "Tumawag ka na lang kung may problema."

"Ikaw ang dapat kong sabihan niyan," balik ni Lani. "Kagagaling mo lang sa break-up. Baka makaisip ka ng hindi maganda. Ayos lang sana kung siya ang saktan mo, pero paano kung sarili mo?"

"Hindi pa ako baliw para gawin 'yon," mariin niyang sagot, saka marahas na bumuga ng hangin. "Sa totoo nga, nakakalimutan ko na siya kahit papaano."

"Aba, mabuti!" ani Lani. "Hindi deserve ng g*gong 'yon na isipin."

Tahimik si Bambi at pinakiramdaman ang masahe. Ilang oras ang lumipas, matapos mag-relax, nag-ikot sila sa mall. Halos lahat ng boutique pinasok ni Lani, at halos lahat din nilabasan nila na may paper bag.

Masakit sa bulsa kapag stressed ang babaeng 'to. Kulang na lang bilhin ang lahat ng makita.

Sa sobrang pagod, bumagsak si Bambi sa pinakamalapit na bench. "Pwede bang magpahinga muna tayo? Ang dami mong pinamili. Hindi mo naman masusuot lahat niyan," reklamo niya.

"Hindi nga, pero ikaw, oo." Umikot ang mga mata ni Lani, saka biglang tumigil at tumingin sa hindi kalayuan. "Ex mo 'yon, 'di ba? Iyong mukhang paa na mahilig magtago sa saya ng nanay niya."

Sinundan ni Bambi ang tingin nito. At tila tinusok ng maliliit na karayom ang dibdib niya nang makita ang lalaking minahal at pinangarap niyang makasama habangbuhay—si Nathan—na masayang kasama ang ibang babae.

Malaki ang ngiti ng ina nito, halatang masaya sa kasama ng anak—isang ngiting ni minsan ay hindi niya nakita o naramdaman noong siya pa ang karelasyon.

Pilit niyang pinigilan ang luha. Sa kanyang mga mata, lantad ang sakit. Nagtama ang paningin nila ni Nathan. Nagulat ito nang makita siya.

Mabilis niyang iniwas ang tingin—at ganoon na lang ang gulat niya nang sa kabilang banda ay naroon si Kayde, may ngising nakakaloko sa labi.

Magpapalibre na naman ba siya?