ตอนที่ 11 แผนยั่วรัก

“ชอบงั้นเหรอ!”

ร่างสูงบนเตียงกระตุกเกร็งอีกครั้งราวกับคลื่นความร้อนแล่นผ่านทั้งตัว อนาวินทร์ยันศอกขึ้นพยุงตัวเองเพื่อจะลุกจากที่นอน กล้ามเนื้อที่แผ่นอกตึงเครียดจนเห็นเส้นเลือดนูนชัด ดวงตาที่เคยพร่าเลือนบัดนี้เปิดกว้างขึ้น แดงก่ำและดุดัน

          “ใช่ค่ะ ในเมื่อหนูชอบ หนูก็ต้องใช้วิธีนี้ไงคะ”

นาบีตอบกลับเขาไปอย่างดุดันเช่นกัน เพื่อให้ผู้ชายคนนี้เกิดความโกรธ และพาตัวเองลุกจากเตียง

          “ฉันมีแฟนแล้ว! เธอยังจะ...อึ้มมม์...”

สายตาคมดุจ้องเขม็งไปที่เด็กสาวชุดแดงสุดเซ็กซี่ที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว

และเขาเห็น...

สมาร์ทโฟนในมือเธอ กำลังกดอะไรบางอย่าง ท่าทีของเธอระวังตัว…เหมือนกำลังจับเหยื่อ

ความเข้าใจแล่นเข้ามาในวินาทีนั้นทันที...

กรามเขากระตุกแน่น เสียงหายใจหอบหนักยิ่งกว่าเดิม ก่อนจะฝืนกลืนคำพูดที่เหมือนติดอยู่ในลำคอ แล้วตะคอกออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“ชอบฉันมาก…ถึงขนาดทำเรื่องเลวๆ แบบนี้เลยใช่มั้ย!”

“...” คำพูดของเขานั้นกระแทกใส่เธอเหมือนฝ่ามือฟาดกลางหน้า นาบีชะงักไปเสี้ยววินาที แต่ยังไม่ถอย มือที่ถือสมาร์ทโฟนสั่นเล็กน้อย แม้เธอพยายามคุมให้นิ่งที่สุด

ในขณะที่บนเตียง อนาวินทร์พยายามดันตัวเองลุกขึ้นอีกครั้ง คราวนี้สำเร็จเพียงครึ่งเดียว ร่างสูงโงนเงน นั่งค้างอยู่ที่ขอบเตียง ไหล่กว้างสั่นระริกเพราะแรงต้านของฤทธิ์ยาที่กำลังเล่นงานเส้นประสาททุกส่วนในร่างกาย

เหงื่อไหลตามขมับและลำคอ ทั้งที่บรรยากาศภายในห้องเย็นเฉียบ กล้ามเนื้อเกร็งกระตุกเป็นระยะ แต่สายตาที่มองเธอชัดเจน เต็มไปด้วยความโกรธ และความเกลียด

“หนูไม่สนหรอกค่ะ ถ้าคุณทนความต้องการของตัวเองไม่ไหว ก็เชิญเลยสิคะ”

นาบีพยายามยั่วยุให้เขาเกิดความโกรธเธอให้มากขึ้น ในขณะที่หัวใจของเธอกำลังเต้นแรงเป็นอย่างมาก นาบีกลัว แต่เธอก็ต้องทำ ขอแค่เขาลุกขึ้นมากอดเธอเท่านั้น ทุกอย่างก็จะสำเร็จ

“สกปรก!...เธอคิดว่าฉันจะยอม…ให้เธอใช้ของแบบนี้จับฉันงั้นเหรอ…” เขากัดฟัน เสียงต่ำสั่น

“งั้น คุณจะทำอะไรได้คะ”

“อย่าท้าทายฉัน! ฉันขอเตือนไว้ก่อน!”

เขาพยายามทรงตัว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ขาจะสั่นและความสมดุลแทบพัง มือหนึ่งกดขอบเตียงแน่นจนเส้นเอ็นขึ้น อีกมือยกขึ้นเหมือนจะปัดความพร่ามัวออกจากสายตา

แล้วเขาก้าว…

ก้าวแรกหนักและไม่มั่นคง ก้าวที่สองแทบสะดุด แต่ยังมุ่งตรงเข้าหาเธอ

“...” นาบีหัวใจหล่นวูบ เธอถอยหลังทันทีหนึ่งก้าวตามแผน ระยะห่างยังคงปลอดภัย มือที่ถือสมาร์ทโฟนยังเล็งอยู่ แต่ในอกกลับสั่นแรงขึ้นอย่างควบคุมยาก เพราะเธอเห็นแล้ว

เขาไม่ใช่เหยื่อที่หมดทางสู้ แม้ร่างกายกำลังถูกยาบีบคั้นจนแทบแตกสลาย แต่ศักดิ์ศรีและความโกรธในตัวเขายังยืนหยัดอย่างดุร้าย

          อนาวินทร์ยืนห่างเธอเพียงเอื้อมมือถึง ลมหายใจร้อนจัดพ่นกระทบผิวหน้าเธอ ดวงตาคมกริบก้มลงมองสมาร์ทโฟนในมือเธออีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้ากลับมาจ้องเธอตรงๆ

“ปิดมันเดี๋ยวนี้!”

ร่างสูงโน้มเข้ามาใกล้อีกนิด แม้จะสั่น แม้จะโงนเงน แต่แรงกดดันจากตัวเขากลับท่วมท้นจนบรรยากาศทั้งห้องตึงเครียด!

          “ไม่ค่ะ หนูต้องการเก็บมันไว้เป็นความทรงจำ ว่าคุณ เคยเป็นของหนูมาก่อน” นาบีโกหกเขาเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

“หรือเธออยากให้ฉันจำหน้าเธอตอนนี้ไว้…แล้วทำให้เธอเสียใจไปทั้งชีวิต!”

คำขู่ถูกพ่นออกมาช้าๆ ผ่านฟันที่ขบกันแน่น ทั้งโกรธ ทั้งชิงชัง และยังคงต่อสู้กับไฟที่กำลังเผาร่างเขาจากภายใน

เขาก้าวพรวดทีเดียวถึงร่างบางพร้อมกับเอื้อมมือหมายจะคว้าไปที่สมาร์ทโฟน แต่ทว่า ปลายนิ้วของเขายังไม่ทันแตะสมาร์ทโฟนในมือเธอเลยด้วยซ้ำ เขาก็เปลี่ยนเป้าหมายกะทันหัน

“อยากลองดีมากใช่มั้ย! เดี๋ยวฉันจัดให้!”

“อุ้ย!”

นาบีก็ถูกกระชากเข้าไปหาอย่างแรง แผ่นอกที่ร้อนระอุชนเข้ากับร่างเธอเต็มแรง แขนแข็งแกร่งตวัดรัดรอบเอวบาง จนเธอแทบหายใจไม่ออก กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมเหงื่อและไอร้อนจากผิวเขาโอบล้อมเธอทันที

“เธอ...” สันกรามของชายหนุ่มขบกันแน่น

          “พี่วินทร์คะ”

นาบีแกล้งยั่วยุเข้าไปอีก

‘แค่นี้ก็น่าจะพอแล้วสำหรับคลิปสร้างความร้าวฉาน’

 เธอหันไปมองกล้องอย่างท้าทายสายตา มือบางลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังของชายหนุ่ม

          เพียงเสี้ยววินาที...

          จากนั้น...

          มือบางก็เริ่มผลักอกกว้างออกจากตัว...

          “ปล่อย! หนูไม่ทำแล้ว!”

นาบีเริ่มดิ้นสุดแรง เมื่อเขาเริ่มกอดรัดเธอแน่นขึ้น ศอกดันอกเขา พยายามบิดตัวหนี แต่แรงกอดนั้นกลับแน่นขึ้นอีกเหมือนเหล็กหนีบ

“เธอยั่วฉันเองนะ! คิดจะหนี! มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!”

อนาวินทร์หายใจหอบรุนแรง ใบหน้าก้มลงใกล้ซอกคอเธอจนสัมผัสลมหายใจร้อนจัด เสียงครางต่ำหลุดลอดออกมาอย่างทรมานปนดุร้าย แขนที่โอบเธอสั่นระริก ทั้งจากแรงโทสะและไฟปรารถนาที่กำลังลุกลามในเส้นเลือด

“หนูไม่ทำแล้ว!”

มือของนาบีที่ยังถือสมาร์ทโฟนนั้นกดปิดปฏิบัติการถ่ายคลิปของเธอไว้เพียงแค่นั้น เพราะว่าตอนนี้ เธอจะต้องเอาตัวรอดจากเงื้อมมือมัจจุราชคนนี้ให้รอดเสียก่อน

กล้องปิดแล้ว...อนาวินทร์รู้ตัวได้ในทันที ดวงตาแดงก่ำกวาดลงเห็นแสงหน้าจอ

“เธอ!”

มือใหญ่ตวัดปัด สมาร์ทโฟนกระเด็นหลุดจากมือเธอทันที เสียงกระแทกพื้น ก่อนจะไถลห่างออกไปใต้โต๊ะข้างเตียง

และในวินาทีเดียวกัน ร่างของอวบอิ่มชุดแดงก็ลอยจากพื้น

“ไม่นะ! หนูไม่ทำมันแล้ว!”

“สายไปแล้ว...ยาหยี!”

ร่างสูงอุ้มเธอขึ้นทั้งตัวอย่างหยาบกระด้าง ราวกับยกของไร้น้ำหนัก ก่อนเหวี่ยงโยนลงบนเตียงกว้าง

พลั่ก!

ที่นอนยุบลึกตามแรงกระแทก ลมหายใจเธอสะดุดทันที และก่อนที่เธอจะทันขยับ ร่างสูงก็ทิ้งตัวทับลงมา

“ไม่นะ! นะ-หนูขอโทษ! หนูไม่ทำแล้ว! ปล่อยนะ!”

แรงกดมหาศาลปิดกั้นการหนี แขนแข็งแกร่งกดสองข้างตัวเธอไว้กับที่นอน ดวงตาคมกริบจ้องลงมาด้วยแววตาที่แทบไม่เหลืออารมณ์ใดๆ อีกแล้ว นอกจากความโกรธแค้น และถูกไฟปรารถนาเผาไหม้พร้อมกัน

“อยากเอากับฉันมากนักใช่มั้ย…”

เขากัดคำผ่านลมหายใจหอบจัด เสียงแหบต่ำจนสั่น

“ดี! ฉันจะให้เธอจำคืนนี้ไปทั้งชีวิต!”

ร่างกำยำสั่นไหวเหนือร่างบอบบาง กล้ามเนื้อเกร็งตึงเหมือนกำลังต่อสู้กับตัวเองเฮือกสุดท้าย แต่ความดุร้ายในสายตากลับล้นทะลัก ขณะที่มือเขากดตรึงข้อมือเธอลงกับเตียง และการควบคุมสุดท้ายในตัวเขา ก็ขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาทีนั้นทันที!

……………………….