LOGINTiffany’s POVHindi na steady ang paghinga ko. Mula png umalis ako sa clinic pansin ko ng may sumusunod sakin. Kanina ko pa sinusubukan tawagan si Ethan at Mommy pero hindi sila sumasagot.Mahigpit ang kapit ko sa manibela habang pilit kong kinokontrol ang bilis ng sasakyan. Hindi ako pwedeng mag-panic. Hindi ako pwedeng magkamali.Pero kahit anong pilit ko bumabalik at bumabalik ang tingin ko sa rearview mirror.Nandun pa rin.Yung itim na sasakyan.Parehong distansya. Parehong galaw.Hindi na ‘to coincidence.“Damn it…” mahina kong bulong.Humigpit ang hawak ko sa tiyan ko gamit ang isang kamay.Hindi na lang ako ang involved dito.May kasama na ako.At hindi ko pwedeng hayaan na may mangyari sa kanya.Mabilis akong kumaliwa isang ruta na hindi ko madalas daanan.Sinubukan kong guluhin ang direksyon ko.Pero ilang segundo lang lumiko rin siya.Sumunod. Parang anino.Parang hindi ako kayang pakawalan.At doon ko tuluyang naramdaman ang takot.ting!Napalingon ako sa phone.Isang mens
Javier’s POVPagkasara ko ng pinto ng sasakyan, agad akong napahinto.Hindi ako agad nakalayo.Hindi ako makalakad.Parang may kung anong humihila sa dibdib ko pabalik—sa kanya.Sa mga salitang iniwan niya.“Ikaw ang ama ng dinadala ko…”“Damn it.” mariin kong bulong, sabay suntok sa bubong ng sasakyan.Hindi sapat.Walang sapat para patahimikin ang ingay sa ulo ko.Ilang hakbang pa lang ang layo ko pero pakiramdam ko… hindi pa rin ako nakakaalis.Parang andoon pa rin ako sa loob.Kasama siya.Kasama yung titig niya takot, pero matatag.Para bang handa siyang harapin kahit anong mangyari… kahit ako.Napapikit ako.At doon May pumasok.Isang saglit.Isang eksena.Mabilis.Magulo.Pero sapat para mapahinto ang paghinga ko.Tawa.Boses niya.“Javier—”Napamulat ako agad, napahawak sa sentido ko.“What the hell was that…?”Huminga ako nang malalim, pilit inaayos ang sarili.Pero lalong gumulo.Dahil sa kabila ng wala akong maalalaPakiramdam ko, hindi siya nagsisinungaling.At doon ako m
Tiffany’s POVParang tumigil ang mundo ko sa isang iglap.“J-Javier…?” halos pabulong kong sambit habang hindi makapaniwala sa nakikita ko.Nakaupo siya sa driver’s seat, kalmado, pero ang mga mata niya… malamig. Iba sa Javier na nakilala ko.“Sumakay ka.” utos niya.Hindi ko alam kung anong mas matimbang ang takot o ang damdaming matagal kong tinago. Pero kusa pa ring gumalaw ang mga paa ko. Sumakay ako sa passenger seat, dahan-dahan, parang anumang maling galaw ko ay pwedeng magpasabog ng sitwasyon.Pagkasara ko ng pinto, agad niyang ni-lock ang sasakyan.“Anong ginagawa mo dito? Paano mo napasok itong sasakyan ko” tanong ko, pilit pinapakalma ang boses ko.“Simple lang, hindi mo nilock ang sasakyan mo. Alam mo bang delikado yon? Paano kung masamang tao ang nakapasok dito tapos gawan ka ng masama?” saglit akong natigilan sa mga sinabi niya. Nag aalala ba siya sakin? Kung oo, bakit siya nag aalala? Naaalala na ba niya ko?“Ah ganun ba, hindi ko alam. Alam ko kasi nilock ko yan kanin
Tiffany’s POVNgayon na ang araw ng paternity test, hindi na ko nagpahatid pa kay Ethan dahil nahihiya na ko sa dami ng nagawa niya para sa akin.Alam na rin nila mommy ang tungkol dito. Wala naman na daw sila magagawa dahil desisyon kong pumayag sa kagustuhan ni Scarlett.Bago ko umalis ng bahay ay siniguro muna ni Ethan na walang nakamasid sa labas ng bahay niya. Hiniram ko na rin ang sasakyan niya para hindi na ko mahirapan mag commute. Wala pa isang oras mula sa bahay ni Ethan nakarating na ko sa clinic na pinag usapan namin ni Scarlett. Nakita ko agad ang mga bodyguard niya na naka abang na sa labas. Nang makita nila ko ay agad silang lumapit sakin para alalayan ako. “Mabuti naman at sumipot ka.” bungad ni Scarlett nang makalapit na ko sa kanya. “Do I have a choice?”“Wala ka ng choice, kailangan mo gawin to para sa ika tatahimik ko.”“See, alam ko naman na wala na kong choice kaya wala na rin akong dahilan para hindi pumunta rito.”“Halika na sa loob, kanina pa nag hihint
Isabella’s POVTahimik ang paligid.Pero ang isip ko hindi.Nakaupo ako sa sofa, hawak ang cellphone ko habang nakatingin sa mensaheng kakapasok lang.Nag reply na si Cyanne.Slowly… I smiled.Binasa ko ulit.“Wag ka mag alala, wala ako balak agawin ang asawa mo…”Hanggang sa huling linya.“…bantayan mo rin ang asawa mo.”Napahinga ako nang marahan.Hindi galit.Hindi inis.Kundi… amusement.“So she still has the guts,” mahina kong bulong. Dahan-dahan kong ibinaba ang cellphone sa mesa, pero hindi nawawala ang ngiti sa labi ko.Matapang.Pero hindi sapat.Akala ko masisindak ko siya sa sinabi ko pero mukhang na underestimate ko siya. Hindi niya alam kung sino ang kinakalaban niya.Tumayo ako at lumapit sa malaking bintana, pinagmamasdan ang ilaw ng lungsod sa labas.“Joshua.”Hindi ako lumingon, pero naramdaman ko agad ang paglapit niya.“Yes, Ma’am.”“Track that number.”Walang pag-aalinlangan ang sagot niya. “Already working on it, Ma’am.”Of course he is.Hindi ko na kailangang u
Cyanne’s POVIlang araw na lang malalaman na ni Scarlett ang totoo, hindi pa ko handa. Dahil hindi ko alam ang magiging plano niya once malaman niyang apo niya talaga ang dinadala ko. Possibleng hindi niya ko pabalikin sa Singapore at ang pinaka mas kinatatakot ko ay pag pinilit niyang kunin ang anak ko. Hindi ako papayag dahil wala naman siyang karapatan dito. Alam ko rin na hindi niya hahayaan na malaman ni Javier ang totoo. Dahil masisira ang mga plano niya para kay Javier. “Hey you’re overthinking again.” puna ni Ethan.“I can’t help it, I am scared to all the possibilities.”“Stop thinking it can stress the baby.” pag aalala niya. “Yeah I know that, I am trying to stop it.”“Did you already talk to Scarlett regarding the test? It’s only few days away.”“Yes she suggested to pick me up but i said that it’s not possible. I don’t want anyone to know my location.” “That’s good to hear. Just relax there and I will prepare our dinner.” Matapos ng usap namin ay nahiga na ko sagl
Veronica’s POVHindi ako mapakali buong maghapon.Alam na nila.Alam na ng mga Villamor na may anak kami.Kanina pa ako pabalik-balik sa sala. Hindi ko alam kung uupo ba ako o tatayo. Parang anumang gawin ko, hindi mababawasan ang bigat sa dibdib ko.“Veronica,” mahinang tawag ng asawa ko. “Halika
Javier’s POVHindi ko alam kung ilang beses akong nagmura sa loob ng kotse habang nakatigil sa trapiko. Bawat segundo ay parang sinasadya akong pahirapan.Si Cyanne… mag-isa siya ngayon.Mas lalo akong nababagabag sa ideyang hindi niya ako tinawagan. Bakit hindi niya ako sinabihan? Hindi ba niya ak
Cyanne’s POVNagising ako dahil sa kakaibang katahimikan.Hindi ‘yung tahimik na payapa… kundi ‘yung tahimik na parang may pumipigil.Lumabas ako ng kwarto at agad ko silang nakita sa sala—si Javier, ang mga magulang niya, at si Veronica. Lahat sila nakatayo. Lahat sila tahimik.Parang may naputol
Cyanne’s POVTahimik ang buong bahay.Amoy ng kandila at bulaklak ang bumabalot sa paligid. Nakaputi ako, nakatayo sa harap ng kabaong ni Mama. Nanginginig ang mga kamay ko habang inaayos ko ang laylayan ng damit niya.Hindi pa rin ako makapaniwala.Parang anumang oras, bubukas ang mga mata niya at







