Chapter 5

Javier’s POV

Naging maayos naman ang pagpapakilala ko kay Cyanne kagabi, medyo nabawasan na ang kaba ko. Ang hindi ko lang maintindihan, bago ako matulog ay nakatanggap ako ng message mula kay Mommy.

Pinapapunta niya ako ulit sa mansyon.May kailangan daw kaming pag-usapan.

Hindi ako nag-atubili. Maaga akong umalis at nag-iwan na lang ng maikling note sa ref para mabasa ni Cyanne pag gising niya.

Pagdating ko sa mansyon, diretso akong tumungo sa study room. Doon daw kami mag-uusap.

At doon ko na-realize hindi ito basta simpleng usapan.

Sa study room lang kami nagkakaharap kapag seryoso ang pag-uusapan. At base pa lang sa bigat ng katahimikan, alam kong may paparating na hindi ko magugustuhan.

“Anak,” panimula ni Mommy,, “kailangan natin mag-usap tungkol kay Cyanne.”

“May problema ba?” tanong ko. Kumabog ang dibdib ko.

“Makipag hiwalay ka na kay Cyanne dahil hindi kayo pwedeng magpakasal,” diretsong sabi ni Dad.

Parang may humampas sa akin. “Ha? Anong ibig n’yong sabihin?”

Nagkatinginan sila bago muling nagsalita si Mommy. “May nalaman kami tungkol sa kanya.”

Huminga ako nang malalim. “At ano ’yon?”

“Dating escort si Cyanne.”

Nanlamig ang katawan ko. Saglit akong napatawa hindi dahil nakakatawa, kundi dahil alam ko naman na yon.

“So? ’Yon na ’yon?” mariin kong sagot. “Alam ko yun at past niya ’yon.”

“Hindi mo naiintindihan,” singhal ni Dad. “Makakaapekto ’yan sa pangalan ng pamilya natin.”

“Mas importante ba ang pangalan natin kaysa sa taong mahal ko? Matagal na kami ni Cyanne hindi lang ako nagsasabi sa inyo dahil baka husgahan niyo lang siya at hindi nga ako nag kamali” bigla kong nasabi. Natigilan sila.

Tumingin ako kay Mommy. “Mahal ko siya. At kahit anong sabihin n’yo, siya ang pakakasalan ko.”

Tumahimik ang silid. Mabigat. Unti-unting tumigas ang ekspresyon ni Mommy hindi galit, kundi may iniisip.

Nagpalitan sila ng tingin. Si Mommy ang unang nagsalita.

“Kung desisyon mo ’yan,” sabi niya, “hindi ka na namin pipigilan.”

Nagulat ako. Akala ko ipipilit nila ang gusto nila.

“Pero tandaan mo,” dagdag niya, “hindi lahat ng laban ay tungkol sa puso.”

Hindi ko masyadong inintindi ang huli niyang sinabi. Ang mahalaga sa akin hindi na nila kami pipigilan mag pakasal.

Tumalikod ako at lumabas ng silid, dala ang paniniwalang tapos na ang usapan.

***

Scarlett’s POV

“Akala ko ba ayaw mo kay Cyanne dahil anak siya ni Veronica?” tanong ng asawa ko.

“Hindi nagbago ’yon,” sagot ko nang walang emosyon. “Pero narinig mo ang anak natin handa niyang ipaglaban ang babae.”

“Oo, pero akala ko pipigilan natin siya. Bakit ka pumayag agad?” may halong inis niyang sabi.

Hindi ako napangiti dahil sa saya kundi dahil may naisip ako.

“Hindi ako pumayag dahil gusto ko si Cyanne para kay Javier,” sagot ko. “Pumayag ako dahil maaaring ito na ang pagkakataon nating pabagsakin ang mga Mondragon.”

Napakunot ang noo niya. “Ano’ng ibig mong sabihin?”

Napabuntong-hininga ako. “Simple lang. Habang nasa atin si Cyanne, magagamit natin siya laban sa mga Mondragon.”

Nanlaki ang mata niya bago dahan-dahang tumango. “Sa bagay… maganda ’yan. Pero paano si Javier?”

“Hindi niya kailangang malaman,” sagot ko. “Magagalit lang siya at lalo pang susuway sa atin.”

Saglit kaming na tahimik.

“Matagal na nating hinintay ’to,” sabi ko. “Pagkatapos ng napakaraming taon, may pagkakataon na tayong tapusin ang laban.”

Tumingin siya sa akin, seryoso.

“Kung ’yan ang paraan para tuluyang matalo ang mga Mondragon…”

Tumango ako.

 “Then so be it.”

Malinaw na sa akin ang isang bagay, hindi lahat ng digmaan kailangang may dugo, sapat na ang isang tao.