LOGINMaaga pa lang gumising na ako para maglaba. Iniwan ko sa kwarto si Brea dahil mahimbing pa ang tulog.
Naabutan ko si Ninong Alaric sa sala kaya pinagtimpla ko na rin ito ng kape. Hinain ko na rin iyong binili kong pandesal. "You're early." Nakasunod ang tingin niyang sabi. "Bakit hindi ka pumunta sa kwarto ko kagabi?" Naramdaman ko ang mainit niyang tingin. Hinawakan niya ako sa hita hanggang sa makapa niya ang pagkababáe ko. "Ninong... maga pa po," sabi ko, pero nasasarapan at nag-iinit sa ginagawa niya. "Kung papasukan niyo po ako... ahh... ninong..." Halos manghina ako nang kamutin niya ang pûke ko sabay hagod. "Ahh... ninong naman..." Napakapit ako sa maugat niyang kamay. "M-Maglalaba pa po ako." Bago pa man mauwi yon sa kung ano, lumayo agad ako. Nakita kong dinilaan niya ang mga daliri niya bago sumimsim sa kanyang kape. Dali-dali akong lumabas ng bahay. Nakahawak ako sa dibdib ko dahil sa sobrang bilis ng tib0k ng puso ko. Naglaba na ako at napansin na tila may nakasilip. "Marc?" Tumingkad ako para makita siya. "Ikaw nga! Kailan ka pa nakabalik? Huwag ka ngang sumilip lang dyan!" Hinila ko siya dahilan para magdikit kami. Napatingin siya sa dibdib ko kaya lumayo agad ako. "Sorry." Napakamot ako ng buhok. Nailang ako bigla. Ex-boyfriend ko si Marc. Ldr kami dati. Hindi lang kinaya kaya naghiwalay. Nag-aaral kasi siya noon sa Maynila kaya ako na ang tumapos sa relasyon namin. "Kamusta kana?" nahihiyang tanong niya. "Pwede ba kitang mayakap? Namiss lang kita." "Oo naman..." Ako na ang naunang yumakap sa kanya. "Namiss rin kita, Marc." "Pwede pa ba?" malambing niyang tanong. "Liligawan ulit kita. Mahal pa rin kita hanggang ngayon, Nica." Niyakap ko siya ng mahigpit. "Sige. Tayo na ulit." Nakangiting payag ko. Hindi ko alam na sa pagpayag kong 'yon, nakikinig pala sa amin ang ninong ko. Pinagalitan niya ako dahil gusto ko nang tapusin kung anong meron sa amin, pero ayaw niyang pumayag. "Pero ninong kita!" sigaw ko at nanlumo nang tingnan niya ako ng mariin. "Hindi po pwede itong ginagawa natin." Humina ang boses ko. "Hinayaan mo 'kong tikman ka. Halos mabaliw ka sa ginagawa ko tapos ngayon, gusto mong bawiin?! Baka nakakalimutan mong ako ang nagbayad ng hospital bills ng nanay mo?!" Natahimik ako sa sinabi niya. Para akong sinampal. "Ako halos ang nagbabagsak ng gifts sayo sa live tapos ano? Bumalik lang ang boyfriend mo, aatras kana?!" Napayuko ako. "Pasensya na po, ninong." "Matapos tumirik ng mga mata mo dahil sa akin, makikipagbalikan ka sa ex mo?!" sigaw pa niya na halos ikapikit ko na. Takot na takot ako sa puntong 'to na hindi ko na siya magawang tingnan pa. "Para alam mo, Nica, hindi mo ako ninong. Pinambayad ka lang sa akin. Kinupkop ko kayo ng nanay mo dahil naawa lang ako." Galit na galit siyang tumayo. "Whether you like it or not, you're not getting back together with that man. Akin ka sa ayaw at sa gusto mo. Nagkakaintindihan ba tayo?!" "O-Opo, ninong." Lumapit siya sa akin at marahás na inangat ang mukha ko. "Makipagbalikan ka sa boyfriend mo kung gusto mo, pero mananatili kang parausan ko." Tumalikod na siya at dumiretso sa taas. Hindi ko siya ninong. Pambayad lang ako. Paano nangyari 'yon? *** Sa mga nagdaang linggo, pumunta na ako kay Brea. Kailangan ko nang sabihin ito sa kanya. "Oh, napaano ka?" bungad sa akin ni Brea at naupo sa tabi ko. Wala akong matakbuhan kundi siya lang. Hindi naman pwede kay Marc. Baka mas lalo lang magalit si ninong kapag nalaman niya. "Umiyak ka ba? Pinagalitan ka ba ng ninong mo?" "Hindi ko siya ninong," mahinang sabi ko. "Pambayad lang ako." "Ha?! Anong hindi? Sigurado ka ba? Kalat kaya dito na ninong mo siya! Alam mo kulang lang 'yan sa tulog." "May nangyayari sa amin, Brea." Pumiyok ang boses ko. Natahimik siya. "Gabi-gabi niya akong inaangkin. Kung talagang ninong ko siya, hindi niya—" "Like nagse-sèx kayo araw-araw?" Tumango ako. "Araw-araw, Brea. Alam niya lahat. Iyong sa live. Siya ang bigating spender ko. Iyong tungkol kay Marc. Alam niya lahat." "Nakipagkasundo ka sa kanya?" "Nahuli niya ako. Alam niya. Nasarapan ako. Bumigay ako. Anong gagawin ko?" Napasabunot ako sa buhok at napaluha na lang. "Ang tanga tanga ko!" "Bilang kapalit, ginawa ka niyang parausan?" "Oo." "Sa araw-araw na may nangyayari sa inyo, wala kang naramdaman? Hindi ka na-attach?" kuryoso niyang tanong. "Kasi kung meron—" "Meron." Pag-amin ko. "Kaya gusto kong makipagbalikan kay Marc para..." Napaigik ako nang hampasin niya ako. "Gaga ka! Gagawin mong rebound iyong tao?" Natahimik ako. "Hindi ko na alam ang gagawin ko, Brea." Napatulala ako sa kawalan. "Speaking of your ninong, sino yong kasama niyang babae?" May kaakbay si ninong na babae. Hindi ko kilala pero nakakasiguro ako na isa na naman sa mga babae niya. Kilala si ninong dito sa baryo na maraming babae at walang seneseryoso. "Sundan ba natin?" tanong ni Brea na may nakakalokong ngisi. Hindi pa ako nakakasagot nang hilahin niya ako. Nagtago kami sa isang malaking puno. Mukhang sa palengke sila pupunta kaya ito si Brea hila-hila ako. Para kaming may mission sa ikinikilos namin. "Umuwi na lang tayo, Brea. Wala tayong mapapala kay ninong. Babaero siya. Alam ko na yon. Tanggap ko na." Nayayamot kong sabi. "Gaga ka. Paano kung may tinatago pala siya? Like sa sobrang pagiging babaero niya, may anak na pala." Natigilan ako sa sinabi niya. Paano kung meron nga? "Dito." Agad kaming nagtago nang biglang lumingon si Ninong Alaric. "Shet! Muntik na tayo doon ah." Kahit ako, tatakasan ng hininga. Sabay kaming sumilip at nakitang pumasok sila sa mini-bar dito sa barangay. Siya rin may-ari no'n, pero selected lang ang pwedeng pumasok. "Tara—" "Hindi tayo makakapasok dyan. Makikita niya tayo." Pigil ko sa kanya. Uuwi na ako. Hindi ko na kaya ang mga nabubuo sa isip ko. "Ako ang papasok. Hintayin mo ako dito sa labas—shet! Lumabas siya!" Nagtago ulit kami. Baka atakihin ako sa puso dahil sa pinagagawa ng babaeng to. Habang nagtatago, nakita kami ni Marc. Kumaway pa sa direksyon namin. "Nica! Brea!" "Anak ng teteng!" bulalas ni Brea. Lumapit sa amin si Marc, pero mas may nauna sa kanya. Sa amoy pa lang ng pabango, alam ko na kung sino. Sabay kaming napatingala ni Brea. "Ninong..." "Are you following me?" Malamig itong tumitig sa amin. Pati boses kasing lamig ng yelo. "Nica..." "Daddy Alaric!" Napatingin ako sa batang kasama ng babaeng kasama ni Alaric kanina. Daddy? Anak niya ang batang 'to?Nanlaban ako. Sa gulat, marahas kong itinulak ang dibdib ni Alaric nang buong lakas. Bahagya siyang napaatras. A playful smirk remained on his lips, as if he had done nothing wrong. Isang malutong na sampal ang lumapat sa kaliwang pisngi niya. Tumagilid ang mukha niya sa lakas niyon. Nabura ang ngisi niya at napalitan ng seryosong tingin, habang ako naman habol ang hininga, nand1diri at nanginginig ang katawan. “Wala kang karapatan! Wala kang karapatang gawin sa akin ‘to, Alaric!” bulyaw ko sa kanya. “Ang kapal ng mukha mo! Akala mo ba nakalimutan ko kung paano mo ako binalewala noon? Akala mo ba sa isang halik mo lang, titiklop na ako? You’re pathetic! You are nothing but a ghost of a mistake I wish I never made!” Nakita ko ang pagtalim ng mga mata niya at pag-igting ng panga nito. “Hindi kita kailangan, Alaric. Hinding-hindi kita kakailanganin. So please, leave me and my life alone!” Mabilis akong lumabas ng banyo, hindi na tiningnan kung sumunod ba siya. Dumiretso ako sa table
Pinaningkitan ko siya ng mata nang balingan ko siya ng tingin. “Hinahamon mo ba ako?” iritang tanong ko. Ngumisi lang ito, tila nag-e-enjoy. “If it sounds like that, then yes, Nica, hinahamon kita. Text him. Sabihin mong magkasama tayo.” Nanginig ang labi ko, hindi dahil sa takot kundi sa naghahalong galit at tensyon. Nagkibit-balikat ako at nagsimulang mag-type. “I’m with Alaric. Namili kami ng tela. Nasaan ka? Sunduin mo ako rito,” reply ko kay Ashi. Sinend ko sa kanya ang location bago ako nag-text ulit. “Date tayo sa labas.” Send. “Ah, so iiwan mo ako?” sarkastikong tanong ni Alaric at namulsa. “Oo, tapos na, ’di ba? Sinamahan na kita, ano pang gusto mo? Look, I have a boyfriend and a life outside work, at alam ko, meron ka rin. Maybe Ali is waiting for you. Iyon na lang sana ang atupagin mo.” Lumayo ako sa kanya nang matanaw ko ang pamilyar na sasakyan ni Ashi na papalapit. Nang tumigil ito sa tapat namin, agad akong pinagbuksan ni Ashi ng pinto mula sa loob. Walang lingon
“What do you want this time, Alaric?” naniningkit ang mga mata kong tanong sa kanya nang mabungaran ko siyang nakasandal sa kanyang kotse habang nilalaro ang susi nito. “Fabric selection? Really? What a lame excuse. I’m not in the clothing line. Bags ang focus ko, Alaric. Anong kinalaman ko sa tela para sa damit?”Ngisi-ngisi siyang lumapit sa akin. Bahagya akong napaatras, kasabay ng mabilis na pagkabog ng dibdib ko sa hindi maipaliwanag na dahilan.“Still, you got here even if you knew,” he countered, his voice smooth like velvet. “Hindi ba pwedeng gusto ko lang ng tulong mo? And besides, we’re partners, right? I want to hear your opinion on what fabrics you want for our collab. It should be a masterpiece, Nica.”I scoffed, trying to hide the fact that his presence was starting to overwhelm me. “Then what are you waiting for? Let’s go.”Hindi siya sumagot, sa halip ay mabilis siyang umikot patungo sa passenger side at pinagbuksan ako ng pinto. Nanatili siyang nakatayo roon, hinih
Nanigas ako sa kinatatayuan ko, hindi makapaniwala. All those years. All those nights I cried, thinking he was building a family with someone else while I was left struggling, drowning in hardship and longing. Lahat ng galit na itinanim ko, lahat ng rason kung bakit ko siya pilit na itinaboy… gumuho sa isang iglap.Hindi ko magawang i-proseso. Pabalik-balik sa isip ko ang sinabi niya, parang sirang plaka.“Leave, Alaric. Please,” mahina kong sabi, halos pabulong na lang dahil sa bigat ng rebelasyon niya.“Nica—”“Umalis ka na!” sigaw ko, kasabay ng pag-agos ng mga luhang kanina ko pa pinipigilan.Hindi na siya nakipagtalo. Tinitigan niya lang ako, may halong sakit at pagsisisi, bago dahan-dahang lumabas ng opisina. Pagkasara ng pinto, tuluyan akong napaupo sa sahig. The silence in the room felt as if it were screaming in my ears.Iyong katotohanang hindi niya pala tunay na anak si Ali, hindi nagpagaan ng pakiramdam ko, lalo lang nitong ginulo ang isip ko.Paano na si Ashi? Paano an
"Anong ginagawa mo rito?" tanong ko nang mahagip ng mata ko si Alaric na nakasandal sa frame ng pinto ng opisina ko. "Hindi ba't sinabi ko na sa tawag na busy ako? Hindi ka ba makaintindi? Alin doon ang mahirap unawain? Ang kulit mo rin, 'no?"Pumirma muna ako sa huling folder bago siya hinarap. Pero nang makita ko siyang nakangiti nang pilyo, mas lalong uminit ang ulo ko. Busy-ng busy na nga ako dahil sa mga demands niya sa collaboration namin, tapos nagawa pa niyang pumunta rito? The audacity!Huminga ako nang malalim para pakalmahin ang sarili ko. Baka kasi makalimutan kong katrabaho ko ang lalakeng 'to at kung ano pa ang magawa ko."Ano bang pakay mo rito? Naliligaw ka ba?" masungit kong tanong.Sa halip na sumagot, pumasok siya at dahan-dahang isinara ang pinto. Bigla akong nakaramdam ng kaba. Bakit kailangang i-lock? Pinagpawisan ako bigla kahit malakas ang aircon. Pagod na nga ako sa trabaho, dadagdag pa siya sa iisipin ko."Ganoon ba karami ang demands ko para mapagod ka nang
Ipinatong ko ang mga sketches sa mesa nang may diin. I tried to keep my explanation steady as I talked about the textures, color palettes, and the fusion of leather and fabric. Ngunit mahirap mag-focus dahil pakiramdam ko, bawat galaw ko, nararamdaman ko ang mapanuring titig ni Alaric. Hindi siya sa papel nakatingin, kundi sa akin nakatingin.Kung pwede ko lang siya sawayin, kaso... nasa kalagitnaan kami ng trabaho.“The transition from the strap to the bodice of the dress should be seamless,” paliwanag ko, itinuturo ang isang bahagi ng disenyo. “I want the bag to look like an extension of the clothing, hindi lang basta sabit.”“I agree,” baritono niyang sagot, dahan-dahang lumapit para tingnan ang sketch. “But the silhouette is too conservative. Just like you, I guess? Like now? Tingin mo?”Bago pa ako makasagot at makabawi sa sinabi niya, biglang bumukas ang pinto ng opisina ko nang walang katok.Magagalit na sana ako nang, “Love? I’ve been calling you—oh.”Nanigas ako sa kinata







