EP. 05｜สัญญารักคุณแฟนกำมะลอ (3/3)

“แต่ตอนนี้ผมว่าวายุควรต้องจำชื่อเธอให้ได้แล้วนะ” เฉินเอ่ยบอกคนตรงหน้าจนวายุมีสีหน้าไม่เข้าใจหลังจากที่เจ้านายของตนพูดบางอย่างออกมา

เขาคิดว่าทำไมคุณเฉินถึงต้องอยากให้เขาจำชื่อเธอคนนี้เหลือเกิน ก่อนหน้านี้ระหว่างที่สองคนนี้คุยกันไม่ใช่ว่าคุณเฉินโดนแม่นั่นพูดขู่อะไรหรือเปล่าถึงได้ดูปกป้องกันแบบนี้ และหากเป็นอย่างที่คิด วายุคนนี้ก็พร้อมจะตอกกลับให้อย่างสาสมขอเพียงแค่เจ้านายของเขาพูดมันออกมา

“เพราะผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกสาวของครอบครัวภูสิทธ์พลังกรเหรอครับ คุณเฉินถึงได้เกรงใจเธอ” สิ่งที่วายุพูดออกมา หากเป็นคนอื่นคงโดนไล่ออก หรือไม่ก็คงจะโดนด่า และไม่ว่าจะอย่างไหนหากเป็นคนที่มีตำแหน่งไม่ได้เทียบเท่ากันมาพูดแบบนี้ก็คงไม่เหมาะสม แต่เพราะวายุเป็นคนพูดตรง คิดอะไรก็พูดนั้นจึงทำให้เขากล้าที่จะแสดงความคิดเห็นออกมาโดยที่เฉินเอาแต่นั่งยิ้มกับคำถามของวายุ

เฉินไม่โกรธ เพียงแต่ตลกกับสิ่งที่ได้ยินจากปากพนักงานซึ่งทำงานร่วมกันมานานหลายปี เพราะสิ่งที่วายุพูดออกมามันเหมือนกับว่าการทำงานด้วยกันของเราสองคนพึ่งเกิดขึ้นไม่กี่เดือน ทั้งที่ความจริงวายุรู้นิสัยเฉินดี และทำงานกับเขามานานมากพอที่จะรู้ว่าคนอย่างเฉินไม่เคยเกรงกลัวใคร นอกจากคนที่มีบุญคุณเท่านั้นที่เฉินจะเกรงใจ แต่ก็ไม่ได้เกรงกลัว

“ขอโทษครับคุณเฉิน” เมื่อโทสะหายไปสติก็กลับมา พอวายุรู้ตัวว่าตัวเองกำลังใช้คำพูดไม่เหมาะสมอยู่จึงรีบก้มหน้า และเอ่ยคำขอโทษหลังจากที่เฉินปล่อยเสียงหัวเราะดังลั่นห้อง จนเขารู้สึกกลัวกับการหัวเราะของเฉินในครั้งนี้เป็นอย่างมาก

“ผมคงยอมไม่ได้ถ้ามีคนมาเรียกแฟนตัวเองด้วยคำว่า ‘แม่นั่น’ คุณคงเข้าใจในสิ่งที่ผมพูดใช่ไหมวายุ?” แม้ใบหน้าของเฉินจะดูยิ้มแย้ม แต่สำหรับวายุเขากลับไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นสักนิด แถมเรื่องที่เขากำลังได้ยินออกมาจากปากคุณเฉินของเขามันก็ไม่สามารถมาทำให้เขารู้สึกตกใจกลัวไปมากกว่าท่าทางของเฉินในตอนนี้ได้หรอก

ทางด้านแม่ของส่ายป่าน

“ฉันละชอบสีหน้าของแกในตอนนี้เสียจริง” ชายวัยกลางคนเอ่ยพูดด้วยใบหน้าสนอกสนใจ และดูสนุกทุกครั้งที่เห็นว่าลูกสาวของตัวเองกำลังมีสีหน้าวิตกกังวลมากแค่ไหน และยิ่งเธอถ่อสังขารข้ามประเทศเพื่อมาหาเขาจากที่ไกลแสนไกลด้วยแล้วก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกสนุกยิ่งขึ้นไปกว่าเดิม

“ทำไม...พ่อจะพูดว่าเริ่มเข้าใจความรู้สึกของฉันขึ้นมาบ้างแล้วใช่ไหมอย่างงี้น่ะเหรอ?” ทว่าตัวลูกสาวเองก็ไม่น้อยหน้า เธอยอกย้อนบิดาของตัวเองเช่นกัน เพราะเธอรู้ดีว่าทำไมบิดาของเธอถึงได้พูดแบบนี้ออกมา หากจะให้พูดก็คงต้องเล่าย้อนกลับไปไกล เอาเป็นว่าช่วงวัยรุ่นของเธอค่อนข้างทำเรื่องน่าปวดหัวให้กับบิดาและมารดาอยู่ไม่น้อย รวมถึงเรื่องผู้ชายที่เธอเป็นคนเลือกเองมากกว่าจะไปแต่งงานกับคนที่บิดาของเธอเลือกไว้ให้นั้นก็ด้วยอีกเรื่อง

“แกมันอคติไปเองทั้งนั้น” คนอย่างเขามีหรือจะยอมรับในสิ่งที่ลูกสาวของตัวเองเดาได้อย่างถูกต้องและแม่นยำ หากยอมรับไปมีหวังเด็กคนนี้คงขึ้นมานั่งถอนหงอกเขาเล่นหนักขึ้นกว่าเดิมแน่ เพราะแค่นี้หงอกของเขาก็มีไม่พอจะให้เธอดึงเล่นแล้ว

“สรุปจะเอาไงพ่อ หลานของพ่อทั้งคนเลยนะ จะไม่เป็นห่วงหน่อยหรือไง” เธอท้วงกับบิดาของตนด้วยสายตาไม่พอใจเพราะแค่การที่เธอแบกหน้ามาขอความช่วยเหลือในวันนี้ก็เหมือนเป็นตราความอับอายติดตัวไปตลอดชีวิตแล้ว แต่เอาเถอะเพราะเรื่องนี้เธอไม่สามารถจัดการเองได้ หากปล่อยผ่านไปมีหวังลูกของเธอคงจะถลำเข้าไปลึกมากกว่าเดิม ซึ่งเธอไม่ต้องการให้ลูกสาวของตัวเองต้องไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนั้น

“…” บิดาของเธอได้แต่นั่งมองหน้าลูกสาวตัวเองด้วยสายตาที่นิ่งสนิท ไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากช่วย แต่เรื่องนี้มันเป็นเรื่องใหญ่มาก เพราะหลังจากได้ฟังคำบอกเล่าจากปากของเธอเกี่ยวกับความหัวรั้นหัวดื้อของหลานตัวเอง เขาก็ต้องนั่งกุมขมับที่ความสามารถเด่นของตะกูลมันถูกส่งต่อไปอย่างดิบดีเหลือเกิน