EP. 06｜สัญญารักคุณแฟนกำมะลอ (2/3)

“นั่นสิ...ยังไงดีน้า~” ฉันกลอกตาไปมาพร้อมกับใช้ปลายนิ้วแตะลงที่คางทำเหมือนว่ากำลังลังเลกับคำตอบจนน้องมันแสดงสีหน้าหนักกว่าเดิม และในที่สุดน้องมันก็ร้องไห้ออกมาซึ่งทำให้ฉันตกใจมาก เพราะตอนแรกกะว่าจะแค่แกล้งเองไม่คิดว่าน้องมันจะเครียดหนักขนาดนี้

ทางด้านของเฉิน

“นี่พวกเราต้องมาไกลขนาดนี้เพื่อเรื่องนั้นเหรอครับ ผมบอกคุณเฉินแล้วว่าผมมีร้านอื่นแนะนำเต็มไปหมด และดูมีคุณภาพกว่ามาก แต่ทำไมคุณเฉินถึงไม่เชื่อใจผมเลย” วายุยกมือขึ้นมาอังบังแดดที่กำลังส่องมาทางเขาตามด้วยหรี่ตามองเจ้านายที่ยืนอยู่ด้านข้างซึ่งกำลังมีท่าทางอย่างกับว่าแดดในตอนเช้าไม่สามารถทำอะไรชายคนนี้ได้

“ผมบอกวายุไปแล้วนะว่าไม่จำเป็นต้องตามมา” เขาไม่เอ่ยพูดอะไรเยอะนอกจากพูดถึงเรื่องที่จะทำให้วายุเงียบลงได้ นั่นก็คือเรื่องที่เขาสั่งไปแล้วว่าวายุไม่จำเป็นต้องตามเขามาก็ได้

เพราะงั้นตอนนี้ถ้าวายุเลือกตามมาแล้วก็อย่าบ่น ดูเหมือนเขาจะหมายถึงอย่างนั้นสินะ แต่ทว่าสุดท้ายด้วยความเป็นห่วงเจ้านาย และตัวเองก็มีหน้าที่เป็นถึงเลขาจึงไม่สามารถปล่อยให้คุณเฉินของเขามาคนเดียวได้

ร้านนี้มันมีอะไรดีกันนะคุณเฉินถึงได้ไม่สนใจร้านอื่นที่เขาอุตส่าห์อดหลับอดนอนหาข้อมูลมาให้อย่างนี้ ทว่าวายุก็ได้แต่คิดภายในใจเท่านั้น เพราะดูเหมือนเจ้านายของตนจะไม่สนใจและเดินนำหน้าไปเสียแล้ว

“ระวังรถด้วยครับคุณเฉิน~” วายุกึ่งวิ่งกึ่งเดินเพื่อให้ก้าวทันคนข้างหน้า แต่ก็คอยตะโกนบอกเจ้านายของตัวเองไปด้วย ทำอย่างกับเขาเป็นเด็กจนเฉินถึงกับเร่งฝีเท้าให้ออกห่างจากวายุ ทำเหมือนกับว่าไม่ได้มาด้วยกัน เพราะเขาอายกับสิ่งที่วายุกำลังทำจนคนรอบข้างต่างหันมาสนใจที่พวกเขาสองคนกันเกือบหมด

Saiparn Flowers

“ปิด” วายุอ่านออกเสียงตามป้ายที่ถูกแขวนเอาไว้พร้อมกับหันไปมองหน้าคุณเฉินของเขาที่กำลังดูเหมือนคนไม่พอใจหลังจากที่เขาพูดจบ แต่ทว่าก็เพียงแค่ไม่กี่วิเท่านั้น เพราะหลังจากนั้นสักพักเจ้านายของเขาก็ยิ้มออกมาหลังจากที่สายตาไปหยุดลงตรงช่องว่างที่สามารถมองเข้าไปเห็นภายในร้านได้

“ไปเดินเล่นรอ” ด้วยความสงสัยวายุจึงเดินเข้าไปใกล้คุณเฉินเพื่ออยากจะมองเข้าไปในร้านเช่นกัน แต่ว่าดูเหมือนทุกอย่างที่คิดเอาไว้จะถูกคนด้านข้างขัดขวางก่อนที่วายุเขาจะทันมองเห็นด้านใน แถมยังออกคำสั่งไล่ให้เขาออกไปอีก

“ไม่ได้หรอกครับ เกิดคุณเฉินมีปัญหาขึ้นมาใครจะคอยช่วยครับถ้าไม่มีผมอยู่ด้วยแบบนี้” วายุก็ยังดึงดันที่จะขยับเข้าไปมองให้ได้ แต่ดูเหมือนเฉินก็ยังคงขัดขวางอยู่เหมือนเดิม

“อย่าให้ผมพูดซ้ำ!” จนในที่สุดด้วยความทนไม่ไหวเฉินเลยขึ้นเสียงใส่คนตรงหน้า จนวายุมีสีหน้าตกใจกลัวเป็นอย่างมากแทน วายุตกใจเป็นอย่างมากเพราะนานทีปีหนจะเห็นเจ้านายของตนเป็นแบบนี้

ส่ายป่าน Talk

“ฮือ ๆ พี่ป่านอะแกล้งตูน!” ฉันรีบสารภาพบาปออกไปเพื่อหวังจะให้น้องมันหยุดร้องไห้ แต่ไหงกลับกลายเป็นร้องหนักกว่าเดิมแทนล่ะเนี่ยแถมยังโวยวายอีก

“โอเค ๆ พี่ขอโทษนะตูน หยุดร้องไห้เถอะน่า” ฉันเป็นลูกคนเดียวและเกิดมาในครอบครัวที่ค่อนข้างแข็งแกร่งจึงทำให้ฉันไม่เก่งเรื่องปลอบใจหรือพูดให้กำลังใจใครเลยสักนิด เพราะงั้นสถานการณ์ตรงหน้าจึงเป็นงานหยาบสำหรับฉันมาก

แกร๊ก~

“ขอโทษนะครับ” ดูเหมือนคนตรงหน้าของฉันจะหยุดร้องไห้ทันทีที่มีเสียงคนเปิดประตูและเอ่ยพูดขึ้น แถมน้องมันยังรีบเช็ดหน้าเช็ดตาจนฉันเห็นแววตาที่กำลังทอประกายแสง เด็กที่ร้องไห้ขี้มูกโป่งคนเมื่อกี้ได้หายไปไหนแล้วนะ?

“พี่ปะ...พี่ป่าน ๆ!!!” ตูนรีบเขย่ามือของฉันอย่างแรงตามด้วยการทำหน้าทำตาให้ฉันรีบหันไปมองลูกค้าที่พึ่งเข้าร้านมา ทั้งที่ร้านก็ขึ้นป้ายอยู่ว่าปิดก็ยังจะเปิดเข้ามาอีก และเพราะฉันยืนหันหลังให้กับทางเข้าอยู่ในตอนที่เดินไปหาวิธีจะปลอบใจน้อง ก็เลยทำให้ฉันต้องหมุนตัวหันไปมองช้ากว่าน้องมัน