EP. 06｜สัญญารักคุณแฟนกำมะลอ (3/3)

“!” ฉันอ้าปากค้างแล้วรีบหันหน้ากลับมามองที่ตูนพร้อมกับรีบทำหน้าทำตาให้น้องมันไปรับลูกค้าเดี๋ยวนี้

“เอ่อ...สวัสดีค่ะ ตอนนี้ร้านปิดอยู่นะคะ” แม้นางจะงงกับท่าทางของฉันก็ตาม แต่ดูเหมือนจะไม่ได้งงไปเกือบทุกอย่าง ดีที่นางพอเข้าใจอยู่บ้างว่าฉันต้องการให้ทำอะไร

ฉันไม่รู้ว่าตูนตกใจเรื่องอะไร แต่สำหรับฉันคือตกใจมากที่เห็นว่าลูกค้าที่ว่าคือนายเฉิน! ดีแค่ไหนที่วันนี้ฉันแต่งตัวต่างจากเดิมมากแบบพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ จากสาวแซ่บแต่งตัวแฟชั่นจ๋ากลับกลายมาเป็นยายแม่ชีแต่งชุดธรรมดาบ้าน ๆ พร้อมกับหน้าไร้เครื่องสำอาง อีกทั้งผมเผ้าก็ไม่ได้จัดทรง ตอนนี้หวังภาวนาแค่ว่าให้เขาจำไม่ได้ ช่วยจำไม่ได้ทีเถิด เพี้ยง!~

“แต่ทางร้านนัดให้ผมมารับของที่สั่งเอาไว้ในเวลานี้นะครับ รบกวนช่วยเช็กดูให้ผมทีว่าผมไม่ได้เข้าใจผิดไปเองฝ่ายเดียว” เอาละ ฉันขอกระดึ๊บไปเนียน ๆ ก่อนแล้วกันระหว่างนี้ก็ให้น้องตูนจัดการไปก่อน น่าจะไม่เป็นปัญหาใหญ่อะไรมากมาย

“สักครู่นะคะ” ตูนรีบเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อจะเช็กอย่างที่เฉินบอก แต่ถ้าจะให้ฉันเดินออกไปเฉย ๆ ก็คงน่าสงสัย เพราะร้านขึ้นป้ายว่าปิดหากจะมีลูกค้าเพิ่มมาก่อนหน้าเขาน่าจะไม่เนียน

ถ้าอย่างนั้นก็คงมีแต่วิธีนี้แล้วที่จะเนียนมากที่สุด ก็ทำเป็นเหมือนมาส่งข้าวให้น้องสาวในที่ทำงานก็จบละ

“ทีหลังก็อย่าลืมอีกเข้าใจไหม งั้นพี่ไปก่อนนะ ป่านนี้แม่คงบ่นยาวแล้ว” ฉันรีบแสดงละครกับน้องตูนซึ่งเป็นการแสดงที่ไม่ได้เตี๊ยมกันมาก่อนน้องมันเลยมีสีหน้าที่งงงวยมาก

“อะไร ขอ-”

“ขอโทษด้วยนะ พอดีเอาข้าวมาส่งให้น้องสาวมันเลยปิดร้านเอาไว้ อย่าพึ่งไปว่าอะไรมันเลยนะคะ” ก่อนที่น้องตูนมันจะพูดอะไรไปมากกว่าเดิม ฉันก็รีบหมุนตัวไปที่ทางออกแล้วก้มหน้าลงให้ปรอยผมตกลงมาบังเอาไว้ จากนั้นระหว่างที่กำลังเดินผ่านเขาฉันก็ไม่ลืมที่จะพูดบางอย่างที่เป็นคำอธิบาย เผื่อน้องตูนจะได้ไม่โดนต่อว่าหากน้องมันเช็กแล้วว่าทางร้านมีนัดส่งของกับลูกค้าในเวลาดังกล่าวตามที่เขาแจ้งออกมาจริง

“ผมไม่กล้าต่อว่าพนักงานของร้านแฟนตัวเองหรอกนะครับ” สิ้นประโยคของเขา ฉันก็เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ตกใจเป็นอย่างมากโดยไร้ซึ่งความกลัวที่เขาจะจำได้ในก่อนหน้านี้ไปหมด

“หา! แฟนของพี่ป่านเหรอ!” นางอุทานเสียงดังพร้อมชี้นิ้วและจ้องมองมาที่ฉัน ยายตูนเอ๊ย! แกเสริมทัพได้ตรงจังหวะเสียจริง พูดตอนไหนไม่พูด มาพูดตอนที่เขายังไม่เอ่ยเลยว่าใครเป็นเจ้าของ แต่น้องตูนของฉันดันเฉลยไปเสร็จสรรพแล้ว

“…” แล้วดูหมอนี่มันทำหน้าสิ ทำเหมือนกับว่ากำลังสนุกอยู่อย่างไรอย่างนั้น

“ตูน!” ฉันรีบหันไปมองน้องทันทีที่นางพูดจบ แต่นางก็ทำหน้าแค่ว่าอะไรของพี่กลับมาเพียงเท่านั้น

จบแล้ว...จบแล้วชีวิตของฉัน!

“แฟนทั้งคนทำไมผมจะจำไม่ได้” เขากระซิบพูดลงที่ข้างหูของฉัน มันใกล้ชิดมากจนฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของเขาที่กำลังหายใจออกในจังหวะที่อีกฝ่ายพูดจบประโยคพอดี

“อ่า...นัดไว้จริงด้วย ลืมซะสนิทเลย!” แต่แล้วเสียงของตูนก็มาดึงสติของฉันเอาไว้ ทำให้ฉันผลักเขาออกไปอย่างรวดเร็ว

“โธ่ แล้วก่อนหน้านี้พี่ก็ไม่พูดอะไรเลยนะพี่ป่าน ตูนก็ว่าอยู่ ทำไม้...ทำไมวันนี้ถึงได้เข้าร้านมาในรอบหลายอาทิตย์...เพราะแบบนี้นี่เอง” ตูนยกมือสองข้างขึ้นมาแล้วใช้นิ้วชี้ของทั้งสองมือมาแตะแนบชิดกันให้เป็นคู่ จากนั้นเธอก็อมยิ้มคล้ายกับคนกำลังเขิน

ฉันทำได้แค่ยืนเม้มปากแน่นที่ตูนเอาแต่พูดไม่หยุดแถมยังเฉลยต่อจนฉันอยากเดินหนีออกไปจากตรงนี้เหลือเกินติดแค่ไม่สามารถทำได้ เพราะผู้ชายคนนี้เขาได้มารับรู้ความลับสุดยอดในชีวิตของฉันเข้าให้แล้ว แถมยังมีการมายืนเงียบยิ้มหน้าบานเหมือนรอฟังคนของฉันพูดความจริงออกมาให้เขาได้ฟังต่อไปเรื่อย ๆ แบบนี้อีก โธ่~ ยายตูนเอ๊ย แกก็หยุดพูดได้แล้วน่า!