Kabanata 3

“Sham, hanapin mo si Deviana. Ngayon na rin.”

Nakatayo si Adrian sa tabi ng bintana ng kanyang opisina, nakatanaw sa abalang lungsod sa likod ng malaking salamin. Kitang-kita ang pag-aalala sa kanyang mga mata. Mahigpit niyang hawak ang kanyang cellphone, ngunit matagal nang wala ni isang abiso mula kay Deviana.

Halos dalawang linggo na ang lumipas mula nang mawala siya nang walang anumang balita.

Sa wakas, naubos na ang pasensya ni Adrian.

Sa likuran niya, nakatayong nag-aalinlangan ang kanyang personal na sekretaryong si Sham.

“Sir... hindi ba nangako kayong hindi na ninyo siya hahanapin muli?”

Hindi sumagot si Adrian.

Nanigas ang buo niyang katawan, at mahigpit na nagkakuyom ang kanyang panga.

Tama.

Sinabi nga niya iyon.

Isang pangakong isinumpa dahil sa kanyang pride.

Hindi niya kailanman hahabulin ang babaeng piniling iwan siya.

Ngunit ang tahimik na mga gabi...

Ang teleponong hindi na muling tumunog...

At ang mukha ni Deviana na paulit-ulit na lumilitaw sa kanyang mga panaginip...

Unti-unti nitong winasak ang lahat ng pader na itinayo niya sa kanyang puso.

“Gusto ko lang makasiguro na ligtas siya.”

Mahinahon niyang sinabi, pilit itinatago ang kaguluhan sa kanyang damdamin.

“Kilala mo si Deviana. Matigas ang ulo niya. Baka may gawin siyang ikapapahamak niya.”

Tahimik na tumango si Sham.

Pagkatapos ay agad siyang umalis upang isagawa ang utos ng kanyang amo.

---

Pagkalipas ng dalawang araw...

Nakaupo si Adrian sa likurang upuan ng sasakyang nakahinto sa isang maliit na bayan sa timog.

Sinabi niya sa lahat na naroon siya para sa isang business meeting sa sangay ng kanilang kumpanya.

Ngunit sa kaibuturan ng kanyang puso...

Alam niyang hindi iyon ang tunay na dahilan.

Lumingon si Sham mula sa harapang upuan.

“Sir... naroon po si Miss Deviana.”

Hindi na nag-isip pa si Adrian.

Agad niyang binuksan ang p***o ng sasakyan at bumaba.

Huminto ang kanyang tingin sa isang babaeng nakatayo sa tapat ng kalsada, sa harap ng isang tindahan ng panlalaking damit.

Marahang hinihipan ng hangin ang laylayan ng simple niyang puting damit.

Maayos na nakapusod ang kanyang buhok.

May banayad na ngiti sa kanyang labi habang nakatingin sa display ng tindahan.

Ngunit ang nagpaliyab sa dugo ni Adrian ay...

Ang bagay na pinipili ni Deviana.

Isang panlalaking polo.

Hindi man lang pinakinggan ni Adrian ang pagpigil ni Sham.

Mabilis siyang lumapit sa kanya.

“Alam ko na.”

May halong panunuya ang kanyang tinig.

“Sa huli, babalik ka rin sa akin.”

Dahan-dahang lumingon si Deviana.

Saglit na dumaan ang gulat sa kanyang mukha.

Ngunit agad itong napalitan ng malamig at kalmadong ekspresyon.

“Bumalik sa'yo?”

Mahinahon niyang sagot.

“Huwag kang masyadong kumpiyansa sa sarili mo, Adrian.”

“Tapos na tayo.”

“At nakalimutan na kita.”

Nagkrus ng mga braso si Adrian.

“Tama na ang pag-arte, Dev.”

“Nakita kitang pumipili ng panlalaking polo.”

“Kung hindi para sa akin, para kanino?”

Bahagyang ngumiti si Deviana.

“Para sa ibang tao.”

“Nakapagpatuloy na ako sa buhay ko.”

Parang palasong tumarak ang mga salitang iyon sa puso ni Adrian.

Naningkit ang kanyang mga mata.

“Sinungaling!”

Marahas niyang inagaw ang polo mula sa kamay nito.

“Ito ang paborito kong brand.”

“At ito rin ang kulay na palagi kong isinusuot.”

“Akala mo ba hindi ko alam ang mga ugali mo?”

“Lagi mong pinapansin kahit ang maliliit na detalye.”

“Sigurado akong para sa akin ito.”

Huminga nang malalim si Deviana.

“Hindi, Adrian.”

“Hindi para sa'yo ang polo na iyan.”

“Pakiusap, tigilan mo na ang pakikialam sa buhay ko.”

“Mas payapa ang buhay ko nang wala ka.”

“Huwag kang magsinungaling, Deviana!”

“Hindi mo nga ako matingnan sa mata habang sinasabi mo iyan!”

Sinubukan ni Adrian na hawakan ang kanyang braso.

Ngunit agad niya itong itinaboy.

“Huwag mo akong hawakan.”

“Hindi na ako pag-aari mo.”

“Sinabi ko na sa'yo.”

“Hindi na umiikot ang buhay ko sa'yo.”

Mapait na natawa si Adrian.

“Parang totoo ngang may iba ka nang lalaki.”

“Sino siya?”

“Anong klaseng lalaki ang kayang pumalit sa akin?”

Diretsong tumingin si Deviana sa kanyang mga mata.

“Isang lalaking marunong gumalang sa babae.”

“Hindi katulad mo na ginagawang laruan ang damdamin ng iba.”

Napatigil si Adrian.

Nanginginig ang kanyang mga mata.

“Kaya... totoo?”

“May iba ka na?”

Hindi nag-atubiling sumagot si Deviana.

“Oo.”

“At kahit wala pa akong iba ngayon...”

“Mas pipiliin ko pa rin ang kahit sino kaysa bumalik sa'yo.”

Lumapit pa si Adrian.

Halos magkadikit na ang kanilang mga mukha.

“Tama na, Deviana.”

“Itigil mo na ang palabas na ito.”

“Handa pa rin kitang tanggapin.”

“Hindi mo kailangang gawin ang lahat ng ito para lang makuha ang atensyon ko.”

Dahan-dahang huminga si Deviana.

Kinuha niya ang polo mula sa kamay nito.

“Makinig kang mabuti, Adrian.”

“Hindi ko kailangan ang atensyon mo.”

“Hindi ko kailangan ang paghingi mo ng tawad.”

“At lalong hindi ko kailangan ang pagtanggap mo.”

Tinitigan niya ito nang buong katatagan.

“Iisa lang ang kailangan ko.”

“Kapayapaan.”

“At...”

“Kalayaang malayo sa'yo.”

Mahigpit na nagkuyom ng kamao si Adrian.

“Naniniwala ka talagang mas magiging masaya ka kapag wala ako?”

Marahang ngumiti si Deviana.

“Hindi lang mas masaya.”

“Mas payapa ako.”

“Mas tapat ako sa sarili ko.”

“At sa wakas... natutunan kong igalang ang sarili ko.”

“Hindi ko na sasayangin ang buhay ko sa paghihintay sa isang taong napakataas ng tingin sa sarili, kaya hindi man lang kayang ipagsapalaran na mawalan ng taong nagmamahal sa kanya.”

Pagkasabi niyon, tumalikod si Deviana at nagsimulang maglakad palayo.

Nanatiling nakatayo si Adrian, tila nanigas sa kinatatayuan.

Ngunit bago tuluyang pumasok si Deviana sa tindahan...

Huminto siya.

Lumingon siya sa kanya sa ibabaw ng kanyang balikat.

Sa malamig ngunit kalmadong tinig, sinabi niya,

“Huli ka na, Adrian.”

“Pinili ko na ang panibagong landas.”

“At sa landas na iyon...”

“Wala nang lugar para sa'yo.”