Kabanata 2

“Deviana! Dalhan mo nga ako ng maiinom!”

Bumagsak si Adrian sa mahabang sofa sa sala. Umalingawngaw ang kanyang boses, bakas ang matinding pagod. Gusot pa rin ang suot niyang suit, hindi na maayos ang pagkakakabit ng mga butones ng kanyang coat, at maluwag na nakalaylay ang kanyang kurbata sa leeg. Binabalot ng ginintuang liwanag ng dapithapon ang buong silid, ngunit napakabigat ng katahimikan sa loob ng bahay na tila nilamon nito maging ang kanyang pagtawag.

Walang sumagot.

Walang tunog ng mga yabag.

Walang sinumang tumugon sa kanya.

Ang tanging maririnig ay ang mahinang ugong ng air conditioner at ang tik-tak ng orasan sa dingding.

Kumunot ang noo ni Adrian at tumingala sa hagdang patungo sa ikalawang palapag.

“Deviana? Hindi mo ba ako naririnig? Sinabi kong dalhan mo ako ng tubig!”

Ngunit wala pa ring sagot.

Makalipas ang ilang sandali, narinig ang mahihinang yabag mula sa kusina.

Lumabas si Tiya Emely, ang kasambahay na ilang dekada nang naglilingkod sa kanilang tahanan, habang may dalang maliit na tray.

“Sir... umalis na po si Madam Deviana,” maingat niyang sabi.

Agad na napatayo si Adrian.

“Umalis? Ano'ng ibig mong sabihin... Saan siya nagpunta?”

Yumuko si Tiya Emely habang inilalapag ang isang basong tubig sa mesa.

“Hindi ko po alam, Sir. Pero isang linggo nang hindi umuuwi si Madam.”

“Mula pa noong araw na iyon... noong nakansela ang kasal.”

Napatawa si Adrian nang mapanlait.

“Imposible.”

“Hindi niya kayang iwan ako.”

Napailing siya habang tumatawang tila hindi makapaniwala.

“Obsesyon niya ako.”

“Hindi gagawin ni Deviana ang ganito.”

“Sigurado akong nagpapanggap lang siya.”

Ngunit kahit hindi niya maipaliwanag kung bakit, biglang sumikip ang kanyang dibdib.

Agad niyang inilabas ang kanyang telepono at binuksan ang listahan ng mga contact.

Deviana.

Walang mensahe.

Walang missed call.

Wala.

Kaagad niyang pinindot ang call button.

“Ang numerong inyong tinatawagan ay kasalukuyang hindi matawagan o wala sa saklaw ng signal.”

“Bwisit!”

Galit niyang inihagis ang telepono sa sofa at nagsimulang maglakad nang pabalik-balik sa sala.

Unti-unting nilamon ng pagkainis ang kanyang isip.

“Akala ba niya, kapag nanahimik siya, hahabulin ko siya?”

“Managinip siya!”

“Hindi ako lalaking kayang manipulahin ninuman!”

Ngunit hindi niya namalayan, muli niyang nilingon ang kanyang telepono.

Wala pa ring mensahe.

Sa inis, dinampot niya ang susi ng kotse at lumabas ng bahay.

---

Pagsapit ng gabi, pumasok si Adrian sa kanyang paboritong nightclub.

Patuloy na umiikot ang makukulay na ilaw.

Yumanig ang sahig sa lakas ng tugtog.

Naghahalo ang amoy ng alak at mamahaling pabango sa hangin.

Umupo si Adrian sa bar at inubos ang isang baso ng Scotch whisky sa isang lagukan.

“Isa pa.”

Malamig ang tono ng utos niya sa bartender.

Ilang magagandang kababaihan ang lumapit upang akitin siya.

Ngunit hindi man lamang niya sila nilingon.

Blangko ang kanyang mga mata.

Isa lang ang laman ng kanyang isip.

Si Deviana.

Muli niyang tiningnan ang kanyang telepono.

Wala pa ring mensahe.

Napabuntong-hininga siya.

“Bakit ganito ang nararamdaman ko...”

“Napakawalang kuwenta nito.”

Ngunit kailanman ay hindi kayang talunin ng isip ang puso.

Muli niyang binuksan ang contact ni Deviana at sinubukang tawagan siya.

Sa pagkakataong ito...

Natigilan siya.

“Na-block ka ng numerong ito.”

“Ano?”

Namula ang mukha ni Adrian sa galit.

Bigla siyang tumayo kaya malakas na umatras ang kanyang upuan.

“Binlock niya ako?”

Mariin niyang kinuyom ang kanyang kamao.

“Akala mo ba hahabulin kita dahil lang dito?”

“Nagkakamali ka, Deviana!”

Muli siyang umupo, ngunit hindi niya mapakalma ang sarili.

Kahit ang malakas na musika ay hindi natabunan ang kaguluhan sa kanyang isip.

Napakagat siya sa kanyang mga ngipin.

“Naglaho ka nang walang kahit isang salita.”

“Tapos ngayon, binlock mo pa ako.”

“Akala mo ba ito ang larong mapapanalunan mo?”

“Inaasahan mo bang hahabulin kita at magmamakaawang humingi ng tawad?”

Mapanlait siyang tumawa.

“Hindi.”

“Hindi ngayon.”

“At hinding-hindi mangyayari.”

Ngunit...

Habang mas marami siyang sinasabi,

lalo lamang niyang tila sinusubukang kumbinsihin ang kanyang sarili.

Sa kaibuturan ng kanyang puso...

Alam na niya ang katotohanan.

Itinatanggi lamang niya ito.

Mabilis niyang inubos ang ikatlong baso ng Scotch.

Mas mabilis.

Mas marahas.

Biglang umilaw ang screen ng kanyang telepono.

Punô ng pag-asa, agad niya itong dinampot.

Ngunit...

Isa lamang pala itong advertisement email.

“Bwisit... hindi siya.”

Sumandal siya sa kanyang upuan habang nakatitig sa kisame ng club na naliliwanagan ng kulay ube at pula.

“Bakit hindi ka tumatawag, Deviana?”

“Ikaw naman ang laging humahabol sa akin.”

“Sinasabi mong hindi ka mabubuhay nang wala ako.”

“Kaya bakit...”

“Napakadali mong mawala ngayon?”

Huminga siya nang malalim.

Wala nang laman ang kanyang baso.

Ngunit mas malaki pa ang kawalan sa kanyang dibdib.

Hindi na niya kinayang manatili roon.

Tumayo si Adrian.

Nag-iwan siya ng ilang perang papel sa bar at lumabas ng nightclub.

Agad siyang sinalubong ng malamig na hangin ng gabi.

Malamig.

Napakalamig.

Ngunit hindi pa rin ito kasinlamig ng kanyang puso sa sandaling iyon.

Mabigat ang kanyang mga hakbang.

Ilang metro na lamang ang layo ng kanyang sasakyan.

Ngunit hindi siya agad sumakay.

Sumandal siya sa p***o ng kotse at tumingala sa kalangitan.

“Paano kung...”

“Namimiss na talaga kita, Deviana?”

“O baka naman...”

“Nasasaktan lang ako dahil nasugatan ang aking pagmamataas?”

Ipinikit niya sandali ang kanyang mga mata.

Pagkatapos ay marahang bumulong.

“Talaga bang nawala ka na sa akin...”

“O ang nawala lang...”

“Ay ang kontrol na mayroon ako sa'yo?”

---

Samantala...

Sa isang marangyang apartment sa ibang lungsod...

Tahimik na nakatayo si Deviana sa tabi ng bintana habang nakatingin sa screen ng kanyang telepono.

Nandoon pa rin ang pangalan ni Adrian sa listahan ng mga naka-block.

Marahan siyang huminga.

“Hindi ka na magbabago kailanman, Adrian.”

“At tapos na akong magsayang ng oras para sa'yo.”

Inilapag niya ang kanyang telepono sa mesa.

Pagkatapos ay tumalikod.

Iniwan ang kanyang nakaraan.

Sa kabilang dako, halos parang panalangin ang mahinang bulong ni Adrian.

“Kung iniisip mong susunduin pa kita...”

“Malaki ang pagkakamali mo.”

“Pero bakit...”

“Bakit gusto ko pa ring malaman...”

“Kung nasaan ka ngayon?”