Masuk“Deviana! Dalhan mo nga ako ng maiinom!”
Bumagsak si Adrian sa mahabang sofa sa sala. Umalingawngaw ang kanyang boses, bakas ang matinding pagod. Gusot pa rin ang suot niyang suit, hindi na maayos ang pagkakakabit ng mga butones ng kanyang coat, at maluwag na nakalaylay ang kanyang kurbata sa leeg. Binabalot ng ginintuang liwanag ng dapithapon ang buong silid, ngunit napakabigat ng katahimikan sa loob ng bahay na tila nilamon nito maging ang kanyang pagtawag. Walang sumagot. Walang tunog ng mga yabag. Walang sinumang tumugon sa kanya. Ang tanging maririnig ay ang mahinang ugong ng air conditioner at ang tik-tak ng orasan sa dingding. Kumunot ang noo ni Adrian at tumingala sa hagdang patungo sa ikalawang palapag. “Deviana? Hindi mo ba ako naririnig? Sinabi kong dalhan mo ako ng tubig!” Ngunit wala pa ring sagot. Makalipas ang ilang sandali, narinig ang mahihinang yabag mula sa kusina. Lumabas si Tiya Emely, ang kasambahay na ilang dekada nang naglilingkod sa kanilang tahanan, habang may dalang maliit na tray. “Sir... umalis na po si Madam Deviana,” maingat niyang sabi. Agad na napatayo si Adrian. “Umalis? Ano'ng ibig mong sabihin... Saan siya nagpunta?” Yumuko si Tiya Emely habang inilalapag ang isang basong tubig sa mesa. “Hindi ko po alam, Sir. Pero isang linggo nang hindi umuuwi si Madam.” “Mula pa noong araw na iyon... noong nakansela ang kasal.” Napatawa si Adrian nang mapanlait. “Imposible.” “Hindi niya kayang iwan ako.” Napailing siya habang tumatawang tila hindi makapaniwala. “Obsesyon niya ako.” “Hindi gagawin ni Deviana ang ganito.” “Sigurado akong nagpapanggap lang siya.” Ngunit kahit hindi niya maipaliwanag kung bakit, biglang sumikip ang kanyang dibdib. Agad niyang inilabas ang kanyang telepono at binuksan ang listahan ng mga contact. Deviana. Walang mensahe. Walang missed call. Wala. Kaagad niyang pinindot ang call button. “Ang numerong inyong tinatawagan ay kasalukuyang hindi matawagan o wala sa saklaw ng signal.” “Bwisit!” Galit niyang inihagis ang telepono sa sofa at nagsimulang maglakad nang pabalik-balik sa sala. Unti-unting nilamon ng pagkainis ang kanyang isip. “Akala ba niya, kapag nanahimik siya, hahabulin ko siya?” “Managinip siya!” “Hindi ako lalaking kayang manipulahin ninuman!” Ngunit hindi niya namalayan, muli niyang nilingon ang kanyang telepono. Wala pa ring mensahe. Sa inis, dinampot niya ang susi ng kotse at lumabas ng bahay. --- Pagsapit ng gabi, pumasok si Adrian sa kanyang paboritong nightclub. Patuloy na umiikot ang makukulay na ilaw. Yumanig ang sahig sa lakas ng tugtog. Naghahalo ang amoy ng alak at mamahaling pabango sa hangin. Umupo si Adrian sa bar at inubos ang isang baso ng Scotch whisky sa isang lagukan. “Isa pa.” Malamig ang tono ng utos niya sa bartender. Ilang magagandang kababaihan ang lumapit upang akitin siya. Ngunit hindi man lamang niya sila nilingon. Blangko ang kanyang mga mata. Isa lang ang laman ng kanyang isip. Si Deviana. Muli niyang tiningnan ang kanyang telepono. Wala pa ring mensahe. Napabuntong-hininga siya. “Bakit ganito ang nararamdaman ko...” “Napakawalang kuwenta nito.” Ngunit kailanman ay hindi kayang talunin ng isip ang puso. Muli niyang binuksan ang contact ni Deviana at sinubukang tawagan siya. Sa pagkakataong ito... Natigilan siya. “Na-block ka ng numerong ito.” “Ano?” Namula ang mukha ni Adrian sa galit. Bigla siyang tumayo kaya malakas na umatras ang kanyang upuan. “Binlock niya ako?” Mariin niyang kinuyom ang kanyang kamao. “Akala mo ba hahabulin kita dahil lang dito?” “Nagkakamali ka, Deviana!” Muli siyang umupo, ngunit hindi niya mapakalma ang sarili. Kahit ang malakas na musika ay hindi natabunan ang kaguluhan sa kanyang isip. Napakagat siya sa kanyang mga ngipin. “Naglaho ka nang walang kahit isang salita.” “Tapos ngayon, binlock mo pa ako.” “Akala mo ba ito ang larong mapapanalunan mo?” “Inaasahan mo bang hahabulin kita at magmamakaawang humingi ng tawad?” Mapanlait siyang tumawa. “Hindi.” “Hindi ngayon.” “At hinding-hindi mangyayari.” Ngunit... Habang mas marami siyang sinasabi, lalo lamang niyang tila sinusubukang kumbinsihin ang kanyang sarili. Sa kaibuturan ng kanyang puso... Alam na niya ang katotohanan. Itinatanggi lamang niya ito. Mabilis niyang inubos ang ikatlong baso ng Scotch. Mas mabilis. Mas marahas. Biglang umilaw ang screen ng kanyang telepono. Punô ng pag-asa, agad niya itong dinampot. Ngunit... Isa lamang pala itong advertisement email. “Bwisit... hindi siya.” Sumandal siya sa kanyang upuan habang nakatitig sa kisame ng club na naliliwanagan ng kulay ube at pula. “Bakit hindi ka tumatawag, Deviana?” “Ikaw naman ang laging humahabol sa akin.” “Sinasabi mong hindi ka mabubuhay nang wala ako.” “Kaya bakit...” “Napakadali mong mawala ngayon?” Huminga siya nang malalim. Wala nang laman ang kanyang baso. Ngunit mas malaki pa ang kawalan sa kanyang dibdib. Hindi na niya kinayang manatili roon. Tumayo si Adrian. Nag-iwan siya ng ilang perang papel sa bar at lumabas ng nightclub. Agad siyang sinalubong ng malamig na hangin ng gabi. Malamig. Napakalamig. Ngunit hindi pa rin ito kasinlamig ng kanyang puso sa sandaling iyon. Mabigat ang kanyang mga hakbang. Ilang metro na lamang ang layo ng kanyang sasakyan. Ngunit hindi siya agad sumakay. Sumandal siya sa p***o ng kotse at tumingala sa kalangitan. “Paano kung...” “Namimiss na talaga kita, Deviana?” “O baka naman...” “Nasasaktan lang ako dahil nasugatan ang aking pagmamataas?” Ipinikit niya sandali ang kanyang mga mata. Pagkatapos ay marahang bumulong. “Talaga bang nawala ka na sa akin...” “O ang nawala lang...” “Ay ang kontrol na mayroon ako sa'yo?” --- Samantala... Sa isang marangyang apartment sa ibang lungsod... Tahimik na nakatayo si Deviana sa tabi ng bintana habang nakatingin sa screen ng kanyang telepono. Nandoon pa rin ang pangalan ni Adrian sa listahan ng mga naka-block. Marahan siyang huminga. “Hindi ka na magbabago kailanman, Adrian.” “At tapos na akong magsayang ng oras para sa'yo.” Inilapag niya ang kanyang telepono sa mesa. Pagkatapos ay tumalikod. Iniwan ang kanyang nakaraan. Sa kabilang dako, halos parang panalangin ang mahinang bulong ni Adrian. “Kung iniisip mong susunduin pa kita...” “Malaki ang pagkakamali mo.” “Pero bakit...” “Bakit gusto ko pa ring malaman...” “Kung nasaan ka ngayon?”Sumikat ang araw sa silangan, na nagkakalat ng ginintuang liwanag sa makintab na kubyerta ng barko. Sa loob, nakaupo si Adrian sa tabi ng kama ni Leviana, at ang pagkain sa kanyang harapan ay hindi pa natitikman. Pagod ang kanyang mga mata, bakas ang hindi pagtulog sa buong gabi, ngunit maingat niyang inayos ang kumot sa balikat ni Leviana.“Subukan mong kumain ng kaunti,” malumanay niyang pakiusap, habang inaangat ang kutsara patungo sa kanya.Ngumiti nang mahina si Leviana, at nanginginig ang kanyang tinig na tila nahihirapan sa bawat salita. “Hindi ako gutom, Adrian… gusto ko lang… nandito ka lang.”“Nandito lang ako,” matatag niyang sabi, kahit na ang kanyang boses ay nagpapakita ng bigat na nasa kanyang dibdib. Ibinalik niya ang kutsara sa plato at kinuha ang kanyang telepono. “Tumawag na ako kay Dr. Lin. Darating siya sa loob ng isang oras. Hindi ko hahayaang mapahamak ang kalusugan mo.”Bahagyang ngumiti ang kanyang mga labi, at bakas ang kasiyahan sa kanyang mga mata bago niya
Nakaupo si Leviana sa gilid ng kama sa kanyang silid sa barko, at ang banayad na pag-ugoy nito ay hindi nakapagpakalma sa bagyong nagngangalit sa kanyang dibdib. Nakita niya si Adrian kanina, na nakatayo nang sobrang lapit kay Deviana sa pantalan. Kahit malamig ang mukha ni Deviana, ipinagkanulo ng mga mata ni Adrian ang katotohanan—mayroon pa ring apoy na nagliliyab sa kanyang puso para sa babaeng iyon.Nanginginig ang kanyang mga kamay habang hinahawakan nang mahigpit ang laylayan ng kanyang damit. Bakit napakasakit? tanong niya sa sarili. Bakit ako laging anino lang sa kanyang tabi, at hindi kailanman ang babaeng tunay niyang nakikita?Ang kanyang repleksyon sa salamin ay nagpakita ng isang babaeng namumutla, na ang mga mata ay nanlalaki sa takot at galit. Doon pumasok ang ideya—madilim, desperado, ngunit makapangyarihan. Kung hindi niya mapapanatili si Adrian sa pamamagitan ng pagmamahal, gagamit siya ng mas malakas na sandata: ang takot na mawala siya.Bigla siyang tumayo at nagl
Nanginginig si Deviana, halos hindi makatayo nang tuwid. Sinikap niyang pakalmahin ang kanyang mabilis na paghinga, at ang kanyang mga mata ay namumula pa rin habang pinipigilan ang mga emosyong nais nang umapaw. Hindi kalayo sa kanya nakatayo si Adrian, na ang tingin ay matalas—halo ng galit at pananabik na mahirap unawain.“Sapat na, Adrian.” Mahina ngunit matatag ang kanyang tinig. “Nasabi ko na ang lahat ng kailangan mong marinig. Wala na tayong dapat pang pag-usapan.”Nagkunot ang noo ni Adrian. “Huwag mong subukang itaboy ako nang ganoon lang.”“Hindi ko sinusubukan.” Itinaas ni Deviana ang kanyang baba, kahit na ang kanyang mga kamay ay nanginginig sa likuran niya. “Seryoso ako. Umalis ka na.”Tumahimik ang buong silid. Tanging ang tunog ng orasan sa dingding ang naririnig, bawat tik ay tila mas matagal, na lalong nagpapatindi ng bigat ng pakiramdam sa paligid. Tinitigan siya ni Adrian nang matagal, na parang naghahanap ng bakas ng kahinaan sa kanyang paninindigan.Ngunit hindi
Nakatayo pa rin si Adrian sa makipot na sala, tuwid ang kanyang mga balikat habang halong panghahamak ang kanyang mukha. Pilit namang pinatatag ni Deviana ang kanyang paghinga, ngunit tila sasabog ang kanyang dibdib sa bigat na hindi maipaliwanag.Matagal siyang tinitigan ng lalaki, bago nagpakawala ng mahinang tawa—isang halakhak na tila panunukso kaysa sa aliw.“Hah… Sa tingin mo ba talaga ay ganoon ako katanga, Deviana?” Malalim ang kanyang tinig, punong-puno ng pangungutya. “Ang mga kalokohang binitawan mo… wala iyon kundi isang murang paraan para pagtakpan ang sarili mo.”Nanigas si Deviana, mariing nagkuyom ang kanyang mga daliri sa gilid ng kanyang palda.“Hindi ako nagsisinungaling,” mabilis na ganti niya, nanginginig man ngunit matatag ang tono. “Mayroon talaga akong iba.”Itinaas ni Adrian ang kilay at humakbang palapit. May hamon sa kanyang ngiti, at tila hinuhubad ng kanyang tingin ang bawat pananggalang ni Deviana.“Wala kang iba,” malamig niyang wika. “Walang ibang lalak
Binalot ng katahimikan ang apartment na tila nakasasakal na kumot. Ang mga salita ni Deviana ay nanatili pa ring nakabitin sa hangin—matalim, walang awa, at tumatarak sa dibdib ni Adrian.“Mayroon na akong bago.”Natigilan si Adrian, na tila hinawi ng mga salitang iyon ang pinakamarupok na bahagi ng kanyang pagkatao. Nanlaki ang kanyang mga mata, naipit ang kanyang hininga sa lalamunan. Halos hindi siya makapaniwala sa narinig mula sa bibig ng babaeng minsan niyang minahal nang buong puso.“Ano ang sinabi mo?” Magaspang ang kanyang tinig, halos pabulong ngunit mabigat. “May bago? Sino siya?”Itinuwid ni Deviana ang kanyang likod, pilit na pinatatag ang nanginginig niyang mga kamay. Alam niyang darating ang tanong na ito; naghanda na siya—o akala niya ay naghanda na siya.“Hindi mahalaga kung sino siya, Adrian,” walang emosyong sagot niya. “Ang mahalaga ay hindi na ako nag-iisa.”Humakbang palapit si Adrian, pinaliliit ang pagitan nila. Hilaw ang kanyang tingin, puno ng sakit at galit
Tahimik ang loob ng apartment, tanging ang paulit-ulit na tik-tak ng orasan sa dingding ang naririnig. Nakatayo si Deviana sa likod ng pinto, mahigpit na hawak ang malamig na seradura. Mabilis ang tibok ng kanyang puso. Alam na alam niya kung sino ang nasa labas—hindi magkakamali sa malalim na tinig na iyon.Hindi pantay ang kanyang paghinga habang pinihit niya ang susi. Dahan-dahang umangil ang pinto, at ang anyong nasa harapan nito ay agad na bumihag sa kanyang tingin.Si Adrian.Seryoso ang mukha nito, namumula ang mga mata na tila pinipigil ang isang bagyo. Sa sandaling nagtagpo ang kanilang mga tingin, tila huminto ang oras.“Adrian…” Mahina ang tinig ni Deviana, tila isang bulong na hindi dapat naririnig.Tinitigan siya nito nang malalim, at humakbang papasok nang hindi nagpapaalam. Mas lalo niyang binuksan ang pinto at pumasok sa sala na tila sa kanya pa rin ang lugar na ito.Natigilan sandali si Deviana, bago mabilis na isinara ang pinto. “Hindi ka… hindi ka dapat narito.”Lum







