Kabanata 4

Nanatiling nakatayo si Adrian sa harap ng tindahan ng panlalaking damit, tila nanigas sa kinatatayuan.

Ang polo na hawak pa niya ay dahan-dahang dumulas mula sa kanyang kamay at nahulog sa lupa nang hindi man lamang niya namalayan.

Nakatitig lamang siya sa likuran ni Deviana, na papalayo nang may matatag na hakbang, walang anumang pag-aalinlangan.

Parang...

Tuluyan na talaga siyang iniwan nito.

Parang...

Totoo na talaga siyang nakalimutan nito.

Rumagasa sa kanyang dibdib ang galit at pagkadismaya na parang dambuhalang alon na humahampas sa matitigas na bato.

Ngunit sa gitna ng lahat ng damdaming iyon...

May isang emosyon na nangingibabaw sa lahat.

Pagkawala.

“Hindi kita hahayaang umalis nang ganito, Deviana!”

Umalingawngaw ang boses ni Adrian sa buong kalye, paos at punô ng matinding damdamin.

Napalingon ang mga taong dumaraan sa kanya.

Ngunit wala siyang pakialam.

Ang ipinagmamalaki niyang dangal at pride sa buong buhay niya...

Ay tuluyan nang nadurog.

Parang mga piraso ng salaming nagkalat sa gitna ng kalsada.

Akma na sana siyang hahabol kay Deviana.

Ngunit bigla...

Huminto ang kanyang mga hakbang.

May nakita siya.

Isang lalaki.

Matangkad.

Payat ngunit matipuno.

Kalmado ang mukha.

Nakasuot ito ng perpektong tahi na itim na suit, na nagbibigay rito ng likas na karisma at maringal na presensya.

Sa tabi nito ay nakaparada ang isang mamahaling metallic gray na sasakyan.

Ngunit ang tunay na dumurog sa puso ni Adrian ay...

Lumapit si Deviana sa lalaking iyon habang may banayad na ngiti sa kanyang labi.

Ang ngiting iyon...

Na noon ay para lamang kay Adrian.

Parang tumigil ang tibok ng puso ni Adrian.

“Sino ang lalaking iyon...?”

Mahina niyang bulong.

Nanatili siyang nakatayo roon.

Mahigpit niyang ikinuyom ang kanyang mga kamao hanggang sa mamuti ang kanyang mga buko.

Naningkit ang kanyang mga mata, at ang galit ay unti-unting naging nag-aapoy na selos.

Napakalapit ni Deviana sa lalaking iyon.

Maginoong binuksan ng lalaki ang p***o ng sasakyan para sa kanya.

Pagkatapos ay marahan nitong inalalayan ang kanyang likod habang sumasakay siya.

Ang simpleng kilos na iyon...

Ay parang matalim na patalim na tumarak sa puso ni Adrian.

“Imposible...”

Bumigat ang kanyang paghinga.

Nanuyo ang kanyang lalamunan.

Sa buong buhay niya...

Hindi kailanman naramdaman ni Adrian na may sinumang banta sa kanya.

Ngunit ngayon...

Inaagaw ng estrangherong iyon ang bagay na matagal niyang inakalang sa kanya lamang.

Agad siyang naglakad pabalik kay Sham, na naghihintay pa rin sa tabi ng kanilang sasakyan.

“Nakita mo ba ang lalaking iyon?”

Matalim niyang tanong.

Napalunok si Sham bago sumagot.

“Paumanhin po, Sir. Wala pa akong oras para imbestigahan siya. Pero mukhang hindi siya ordinaryong tao. Sa paraan ng pananamit niya, sa sasakyang minamaneho niya, at higit sa lahat, sa paraan ng pakikitungo niya kay Miss Deviana... mukhang napakalapit nila sa isa't isa.”

“Napakalapit?”

Biglang tumaas ang boses ni Adrian.

“Sigurado ka?”

“Gaano sila kalapit?”

“Matagal na ba silang magkasintahan?”

“A-ako po... hindi pa sigurado, Sir. Pero... napakanatural nilang tingnan kapag magkasama. Baka... higit pa sila sa magkaibigan.”

Bang!

Malakas na ibinagsak ni Adrian ang kanyang palad sa hood ng sasakyan.

Umalingawngaw ang malakas na tunog sa paligid.

Namula ang kanyang mukha sa matinding galit.

“Paano...”

“Paano siya nagagawang maging masaya nang wala ako?”

Huminga siya nang malalim, pilit pinapakalma ang bagyong nagngangalit sa kanyang dibdib.

Ngunit habang lalo niya itong pinipigilan...

Lalo lamang naguguluhan ang kanyang isip.

Paulit-ulit na bumabalik sa kanyang alaala ang larawan ni Deviana na nakangiti sa ibang lalaki.

Hanggang sa halos mawalan na siya ng kontrol.

“Sinusubukan lang niya akong pagselosin!”

“Lahat ng ito ay palabas lang!”

“Hindi kayang makapag-move on ni Deviana nang ganoon kabilis!”

“Hindi niya ako makakalimutan nang ganoon lang!”

Patuloy na nagsalita si Adrian.

Parang desperado niyang kinukumbinsi ang kanyang sarili.

Ngunit...

Habang mas marami siyang sinasabi...

Mas lalo lamang iyong nagmumukhang mga walang saysay na dahilan.

Dahan-dahang umandar ang mamahaling sasakyan.

Kasama nitong inilayo si Deviana at ang misteryosong lalaki mula sa kanyang paningin.

Hindi inalis ni Adrian ang tingin sa sasakyan.

Parang umaasang matatanaw niya sa madidilim na bintana si Deviana at maibabalik ito sa kanyang tabi.

Ngunit ang totoo...

Wala siyang ibang nagawa kundi ang manatiling nakatayo.

Tulad ng isang talunan.

Si Sham ang unang bumasag sa katahimikan.

“Sir... gusto po ba ninyong imbestigahan ko ang lalaking iyon? Malalaman ko po ang lahat tungkol sa kanya.”

Dahan-dahang tumango si Adrian.

Mahigpit pa rin ang pagkakakuyom ng kanyang panga.

“Alamin mo ang lahat.”

“Ang pangalan niya.”

“Ang nakaraan niya.”

“Kung paano niya nakilala si Deviana.”

“Gusto kong malaman ang lahat.”

“Opo, Sir.”

Sumakay si Adrian sa sasakyan.

Malakas niyang isinara ang p***o.

Hindi pa rin nawawala ang galit sa kanyang mukha.

Sa loob ng sasakyan...

Yumuko siya at minasahe ang kanyang sentido.

Bakit...

Ganito kasakit?

Napako ang kanyang tingin sa sariling repleksiyon sa bintana.

Ang mga matang dati'y puno ng kumpiyansa...

Ay napalitan na lamang ng...

Galit.

Selos.

At pag-aalinlangan.

“Talaga bang...”

“Naagaw na siya sa akin?”

Paulit-ulit na umalingawngaw ang tanong na iyon sa kanyang isipan.

Parang isang bulong na hindi siya tinatantanan.

Unti-unting umalis ang sasakyan sa kalye kung saan tuluyang nadurog ang kanyang kayabangan.

Ngunit ang kanyang puso...

Ay naiwan doon.

Kasama ni Deviana...

At ng estrangherong lalaking pumalit sa puwestong dati niyang inakalang siya lamang ang may karapatan.

Sa buong biyahe pauwi...

Tahimik na nakatanaw si Adrian sa labas ng bintana, malamig at matalim ang kanyang mga mata.

“Kung iniisip mong susuko ako dahil lang may bago kang lalaki, Deviana...”

“Napakalaki ng pagkakamali mo.”

Mahina siyang nagsalita.

Pagkatapos ay idinugtong niya, sa mas mababang tinig ngunit may matatag na determinasyon,

“Babalikan kita.”

“At hindi ko hahayaang may sinumang lalaki...”

“Na humarang sa landas ko.”