LOGINNanatiling nakatayo si Adrian sa harap ng tindahan ng panlalaking damit, tila nanigas sa kinatatayuan.
Ang polo na hawak pa niya ay dahan-dahang dumulas mula sa kanyang kamay at nahulog sa lupa nang hindi man lamang niya namalayan. Nakatitig lamang siya sa likuran ni Deviana, na papalayo nang may matatag na hakbang, walang anumang pag-aalinlangan. Parang... Tuluyan na talaga siyang iniwan nito. Parang... Totoo na talaga siyang nakalimutan nito. Rumagasa sa kanyang dibdib ang galit at pagkadismaya na parang dambuhalang alon na humahampas sa matitigas na bato. Ngunit sa gitna ng lahat ng damdaming iyon... May isang emosyon na nangingibabaw sa lahat. Pagkawala. “Hindi kita hahayaang umalis nang ganito, Deviana!” Umalingawngaw ang boses ni Adrian sa buong kalye, paos at punô ng matinding damdamin. Napalingon ang mga taong dumaraan sa kanya. Ngunit wala siyang pakialam. Ang ipinagmamalaki niyang dangal at pride sa buong buhay niya... Ay tuluyan nang nadurog. Parang mga piraso ng salaming nagkalat sa gitna ng kalsada. Akma na sana siyang hahabol kay Deviana. Ngunit bigla... Huminto ang kanyang mga hakbang. May nakita siya. Isang lalaki. Matangkad. Payat ngunit matipuno. Kalmado ang mukha. Nakasuot ito ng perpektong tahi na itim na suit, na nagbibigay rito ng likas na karisma at maringal na presensya. Sa tabi nito ay nakaparada ang isang mamahaling metallic gray na sasakyan. Ngunit ang tunay na dumurog sa puso ni Adrian ay... Lumapit si Deviana sa lalaking iyon habang may banayad na ngiti sa kanyang labi. Ang ngiting iyon... Na noon ay para lamang kay Adrian. Parang tumigil ang tibok ng puso ni Adrian. “Sino ang lalaking iyon...?” Mahina niyang bulong. Nanatili siyang nakatayo roon. Mahigpit niyang ikinuyom ang kanyang mga kamao hanggang sa mamuti ang kanyang mga buko. Naningkit ang kanyang mga mata, at ang galit ay unti-unting naging nag-aapoy na selos. Napakalapit ni Deviana sa lalaking iyon. Maginoong binuksan ng lalaki ang p***o ng sasakyan para sa kanya. Pagkatapos ay marahan nitong inalalayan ang kanyang likod habang sumasakay siya. Ang simpleng kilos na iyon... Ay parang matalim na patalim na tumarak sa puso ni Adrian. “Imposible...” Bumigat ang kanyang paghinga. Nanuyo ang kanyang lalamunan. Sa buong buhay niya... Hindi kailanman naramdaman ni Adrian na may sinumang banta sa kanya. Ngunit ngayon... Inaagaw ng estrangherong iyon ang bagay na matagal niyang inakalang sa kanya lamang. Agad siyang naglakad pabalik kay Sham, na naghihintay pa rin sa tabi ng kanilang sasakyan. “Nakita mo ba ang lalaking iyon?” Matalim niyang tanong. Napalunok si Sham bago sumagot. “Paumanhin po, Sir. Wala pa akong oras para imbestigahan siya. Pero mukhang hindi siya ordinaryong tao. Sa paraan ng pananamit niya, sa sasakyang minamaneho niya, at higit sa lahat, sa paraan ng pakikitungo niya kay Miss Deviana... mukhang napakalapit nila sa isa't isa.” “Napakalapit?” Biglang tumaas ang boses ni Adrian. “Sigurado ka?” “Gaano sila kalapit?” “Matagal na ba silang magkasintahan?” “A-ako po... hindi pa sigurado, Sir. Pero... napakanatural nilang tingnan kapag magkasama. Baka... higit pa sila sa magkaibigan.” Bang! Malakas na ibinagsak ni Adrian ang kanyang palad sa hood ng sasakyan. Umalingawngaw ang malakas na tunog sa paligid. Namula ang kanyang mukha sa matinding galit. “Paano...” “Paano siya nagagawang maging masaya nang wala ako?” Huminga siya nang malalim, pilit pinapakalma ang bagyong nagngangalit sa kanyang dibdib. Ngunit habang lalo niya itong pinipigilan... Lalo lamang naguguluhan ang kanyang isip. Paulit-ulit na bumabalik sa kanyang alaala ang larawan ni Deviana na nakangiti sa ibang lalaki. Hanggang sa halos mawalan na siya ng kontrol. “Sinusubukan lang niya akong pagselosin!” “Lahat ng ito ay palabas lang!” “Hindi kayang makapag-move on ni Deviana nang ganoon kabilis!” “Hindi niya ako makakalimutan nang ganoon lang!” Patuloy na nagsalita si Adrian. Parang desperado niyang kinukumbinsi ang kanyang sarili. Ngunit... Habang mas marami siyang sinasabi... Mas lalo lamang iyong nagmumukhang mga walang saysay na dahilan. Dahan-dahang umandar ang mamahaling sasakyan. Kasama nitong inilayo si Deviana at ang misteryosong lalaki mula sa kanyang paningin. Hindi inalis ni Adrian ang tingin sa sasakyan. Parang umaasang matatanaw niya sa madidilim na bintana si Deviana at maibabalik ito sa kanyang tabi. Ngunit ang totoo... Wala siyang ibang nagawa kundi ang manatiling nakatayo. Tulad ng isang talunan. Si Sham ang unang bumasag sa katahimikan. “Sir... gusto po ba ninyong imbestigahan ko ang lalaking iyon? Malalaman ko po ang lahat tungkol sa kanya.” Dahan-dahang tumango si Adrian. Mahigpit pa rin ang pagkakakuyom ng kanyang panga. “Alamin mo ang lahat.” “Ang pangalan niya.” “Ang nakaraan niya.” “Kung paano niya nakilala si Deviana.” “Gusto kong malaman ang lahat.” “Opo, Sir.” Sumakay si Adrian sa sasakyan. Malakas niyang isinara ang p***o. Hindi pa rin nawawala ang galit sa kanyang mukha. Sa loob ng sasakyan... Yumuko siya at minasahe ang kanyang sentido. Bakit... Ganito kasakit? Napako ang kanyang tingin sa sariling repleksiyon sa bintana. Ang mga matang dati'y puno ng kumpiyansa... Ay napalitan na lamang ng... Galit. Selos. At pag-aalinlangan. “Talaga bang...” “Naagaw na siya sa akin?” Paulit-ulit na umalingawngaw ang tanong na iyon sa kanyang isipan. Parang isang bulong na hindi siya tinatantanan. Unti-unting umalis ang sasakyan sa kalye kung saan tuluyang nadurog ang kanyang kayabangan. Ngunit ang kanyang puso... Ay naiwan doon. Kasama ni Deviana... At ng estrangherong lalaking pumalit sa puwestong dati niyang inakalang siya lamang ang may karapatan. Sa buong biyahe pauwi... Tahimik na nakatanaw si Adrian sa labas ng bintana, malamig at matalim ang kanyang mga mata. “Kung iniisip mong susuko ako dahil lang may bago kang lalaki, Deviana...” “Napakalaki ng pagkakamali mo.” Mahina siyang nagsalita. Pagkatapos ay idinugtong niya, sa mas mababang tinig ngunit may matatag na determinasyon, “Babalikan kita.” “At hindi ko hahayaang may sinumang lalaki...” “Na humarang sa landas ko.”Sumikat ang araw sa silangan, na nagkakalat ng ginintuang liwanag sa makintab na kubyerta ng barko. Sa loob, nakaupo si Adrian sa tabi ng kama ni Leviana, at ang pagkain sa kanyang harapan ay hindi pa natitikman. Pagod ang kanyang mga mata, bakas ang hindi pagtulog sa buong gabi, ngunit maingat niyang inayos ang kumot sa balikat ni Leviana.“Subukan mong kumain ng kaunti,” malumanay niyang pakiusap, habang inaangat ang kutsara patungo sa kanya.Ngumiti nang mahina si Leviana, at nanginginig ang kanyang tinig na tila nahihirapan sa bawat salita. “Hindi ako gutom, Adrian… gusto ko lang… nandito ka lang.”“Nandito lang ako,” matatag niyang sabi, kahit na ang kanyang boses ay nagpapakita ng bigat na nasa kanyang dibdib. Ibinalik niya ang kutsara sa plato at kinuha ang kanyang telepono. “Tumawag na ako kay Dr. Lin. Darating siya sa loob ng isang oras. Hindi ko hahayaang mapahamak ang kalusugan mo.”Bahagyang ngumiti ang kanyang mga labi, at bakas ang kasiyahan sa kanyang mga mata bago niya
Nakaupo si Leviana sa gilid ng kama sa kanyang silid sa barko, at ang banayad na pag-ugoy nito ay hindi nakapagpakalma sa bagyong nagngangalit sa kanyang dibdib. Nakita niya si Adrian kanina, na nakatayo nang sobrang lapit kay Deviana sa pantalan. Kahit malamig ang mukha ni Deviana, ipinagkanulo ng mga mata ni Adrian ang katotohanan—mayroon pa ring apoy na nagliliyab sa kanyang puso para sa babaeng iyon.Nanginginig ang kanyang mga kamay habang hinahawakan nang mahigpit ang laylayan ng kanyang damit. Bakit napakasakit? tanong niya sa sarili. Bakit ako laging anino lang sa kanyang tabi, at hindi kailanman ang babaeng tunay niyang nakikita?Ang kanyang repleksyon sa salamin ay nagpakita ng isang babaeng namumutla, na ang mga mata ay nanlalaki sa takot at galit. Doon pumasok ang ideya—madilim, desperado, ngunit makapangyarihan. Kung hindi niya mapapanatili si Adrian sa pamamagitan ng pagmamahal, gagamit siya ng mas malakas na sandata: ang takot na mawala siya.Bigla siyang tumayo at nagl
Nanginginig si Deviana, halos hindi makatayo nang tuwid. Sinikap niyang pakalmahin ang kanyang mabilis na paghinga, at ang kanyang mga mata ay namumula pa rin habang pinipigilan ang mga emosyong nais nang umapaw. Hindi kalayo sa kanya nakatayo si Adrian, na ang tingin ay matalas—halo ng galit at pananabik na mahirap unawain.“Sapat na, Adrian.” Mahina ngunit matatag ang kanyang tinig. “Nasabi ko na ang lahat ng kailangan mong marinig. Wala na tayong dapat pang pag-usapan.”Nagkunot ang noo ni Adrian. “Huwag mong subukang itaboy ako nang ganoon lang.”“Hindi ko sinusubukan.” Itinaas ni Deviana ang kanyang baba, kahit na ang kanyang mga kamay ay nanginginig sa likuran niya. “Seryoso ako. Umalis ka na.”Tumahimik ang buong silid. Tanging ang tunog ng orasan sa dingding ang naririnig, bawat tik ay tila mas matagal, na lalong nagpapatindi ng bigat ng pakiramdam sa paligid. Tinitigan siya ni Adrian nang matagal, na parang naghahanap ng bakas ng kahinaan sa kanyang paninindigan.Ngunit hindi
Nakatayo pa rin si Adrian sa makipot na sala, tuwid ang kanyang mga balikat habang halong panghahamak ang kanyang mukha. Pilit namang pinatatag ni Deviana ang kanyang paghinga, ngunit tila sasabog ang kanyang dibdib sa bigat na hindi maipaliwanag.Matagal siyang tinitigan ng lalaki, bago nagpakawala ng mahinang tawa—isang halakhak na tila panunukso kaysa sa aliw.“Hah… Sa tingin mo ba talaga ay ganoon ako katanga, Deviana?” Malalim ang kanyang tinig, punong-puno ng pangungutya. “Ang mga kalokohang binitawan mo… wala iyon kundi isang murang paraan para pagtakpan ang sarili mo.”Nanigas si Deviana, mariing nagkuyom ang kanyang mga daliri sa gilid ng kanyang palda.“Hindi ako nagsisinungaling,” mabilis na ganti niya, nanginginig man ngunit matatag ang tono. “Mayroon talaga akong iba.”Itinaas ni Adrian ang kilay at humakbang palapit. May hamon sa kanyang ngiti, at tila hinuhubad ng kanyang tingin ang bawat pananggalang ni Deviana.“Wala kang iba,” malamig niyang wika. “Walang ibang lalak
Binalot ng katahimikan ang apartment na tila nakasasakal na kumot. Ang mga salita ni Deviana ay nanatili pa ring nakabitin sa hangin—matalim, walang awa, at tumatarak sa dibdib ni Adrian.“Mayroon na akong bago.”Natigilan si Adrian, na tila hinawi ng mga salitang iyon ang pinakamarupok na bahagi ng kanyang pagkatao. Nanlaki ang kanyang mga mata, naipit ang kanyang hininga sa lalamunan. Halos hindi siya makapaniwala sa narinig mula sa bibig ng babaeng minsan niyang minahal nang buong puso.“Ano ang sinabi mo?” Magaspang ang kanyang tinig, halos pabulong ngunit mabigat. “May bago? Sino siya?”Itinuwid ni Deviana ang kanyang likod, pilit na pinatatag ang nanginginig niyang mga kamay. Alam niyang darating ang tanong na ito; naghanda na siya—o akala niya ay naghanda na siya.“Hindi mahalaga kung sino siya, Adrian,” walang emosyong sagot niya. “Ang mahalaga ay hindi na ako nag-iisa.”Humakbang palapit si Adrian, pinaliliit ang pagitan nila. Hilaw ang kanyang tingin, puno ng sakit at galit
Tahimik ang loob ng apartment, tanging ang paulit-ulit na tik-tak ng orasan sa dingding ang naririnig. Nakatayo si Deviana sa likod ng pinto, mahigpit na hawak ang malamig na seradura. Mabilis ang tibok ng kanyang puso. Alam na alam niya kung sino ang nasa labas—hindi magkakamali sa malalim na tinig na iyon.Hindi pantay ang kanyang paghinga habang pinihit niya ang susi. Dahan-dahang umangil ang pinto, at ang anyong nasa harapan nito ay agad na bumihag sa kanyang tingin.Si Adrian.Seryoso ang mukha nito, namumula ang mga mata na tila pinipigil ang isang bagyo. Sa sandaling nagtagpo ang kanilang mga tingin, tila huminto ang oras.“Adrian…” Mahina ang tinig ni Deviana, tila isang bulong na hindi dapat naririnig.Tinitigan siya nito nang malalim, at humakbang papasok nang hindi nagpapaalam. Mas lalo niyang binuksan ang pinto at pumasok sa sala na tila sa kanya pa rin ang lugar na ito.Natigilan sandali si Deviana, bago mabilis na isinara ang pinto. “Hindi ka… hindi ka dapat narito.”Lum







