INICIAR SESIÓN"Ang asin ang sikreto."Tumayo ako sa kusina ko, malabo pa rin ang skyline ng lungsod sa maputlang liwanag ng umaga, at ibinulong ang mga salita sa walang laman na silid. Apat na taon na ang nakaraan, hindi ko alam kung paano pakuluan ang tubig nang walang personal na chef o madaling tawag sa isang concierge.Ngayon, nakatayo ako sa ibabaw ng cast-iron pan, pinapanood ang mantikilya na umaapaw at nagiging perpektong nutty brown. Binasag ko ang mga itlog gamit ang isang kamay; malinis na nabiyak ang mga balat. Hindi ako nagmadali. Hindi ko tiningnan ang relo ko.Nakatuon lang ako sa galaw ng spatula, tinitiklop ang puti sa ibabaw ng dilaw hanggang eksakto ang gusto niya nito. Kaya ko nang gumawa ng itlog.Ginawa ko itong mahusay. Isang maliit, domestikong tagumpay na naramdamang mas mahalaga kaysa sa anumang hostile takeover na nai-engineer ko na.Hindi ako tumawag kaninuman. Nakalagay ang telepono ko sa marble counter. Madilim at tahimik ang screen nito. Walang madaliang text mula sa
"Gising ka pa."Hindi ko kailangang tumingala para malaman na sarili kong reflection ang kumukutya sa akin sa vanity mirror ng lumang kwarto ko sa estate.Nakabalot ang bahay sa mabigat, mamahaling katahimikan na karaniwang nagpapagapang sa balat ko, pero ngayong gabi, naramdaman itong parang isang cocoon. Bukas na ang kasal. Isang tunay na kasal. Isang pagpiling ginawa nang bukas ang mga mata ko. Pero bago ako makalakad patungo sa altar na iyon, may isang huling utang akong babayaran sa babaeng dating ako.Nasa mahogany desk ang leather-bound na notebook, mukhang mas maliit at mas marupok kaysa sa naaalala ko. Ito ang ledger ng aking pagkaligtas, ang tanging bagay na nagpanatili sa akin na matino nang ang mundo ay umiipit. Inilabas ko ang upuan at umupo. Dahan-dahang kumalansing ang kahoy sa ilalim ng timbang ko. Nanginig ang mga daliri ko habang hinawakan ko ang pabalat. Hawak ng aklat na ito ang mga lihim na hindi ko masabi kay Roman at ang mga takot na hindi ko maipakita kahit kay
"Naghahanap siya ng mga bitak, Roman. Huwag mong bigyan siya ng kahit isa."Inayos ko ang strap ng mga takong ko habang tinitingnan ko si Roman sa salamin ng vanity ko. Nakasuot na siya ng matalas na navy suit na nagbibigay-diin sa lapad ng mga balikat niya.Lumapit siya. Inilagay ang mga kamay niya sa mga balikat ko. Matatag na init ang hipo niya laban sa balat ko. Hindi siya mukhang kinakabahan. Si Roman Knight ay hindi kinakabahan.Pero alam niya nang mabuti, tulad ko, na hindi lang hapunan ang gabing ito. Isang interogasyon ito na nagbabalatkayong tatlong-kurso na pagkain. Nasa buhay ko si Marco Bellini mula noong labindalawang taong gulang ako, at hawak niya ang titulo ng aking pinaka-mapagprotektang kaibigan. Kung si Roman ang lalaking humahawak sa puso ko, si Marco ang lalaking nagtatala ng bawat luhang naibuhos ko."Hindi ako magpapakita para sa kanya, Sera," mahinahon na sabi ni Roman, hinahanap ang mga mata ko sa salamin. "Iyon ay magiging isang pagkakamali. Masyadong matali
"Ayaw ko ng malaking kasal."Sumandal ako pabalik sa malambot na belvet ng sofa ni Roman. Gumuguhit ang araw ng umaga ng Linggo sa mga bintanang buong-sahig-hanggang-kisame ng apartment niya.Nasilaw ng liwanag ang usok na umaakyat mula sa tsaa ko, umiikot sa ginintuang mga pattern. Tahimik ito, ang uri ng katahimikan na karaniwang nauuna bago ang isang bagyo sa mundo namin, pero ngayon, pakiramdam ay kapayapaan lamang. Pinanood ko si Roman sa kabila ko.Nakasuot siya ng malambot na cashmere sweater; bahagyang magulo pa rin ang maitim niyang buhok mula sa pagtulog. Mukha siyang mas kaunti bilang isang titan ng industriya at mas marami bilang lalaking gumugol ng huling oras sa pagbabasa ng mga Sunday paper na nakahikot ang mga paa niya malapit sa akin."Ako rin," sabi niya. Hindi man lang siya nag-alinlangan.Hindi niya sinuri ang kalendaryo o binanggit ang posibleng fallout mula sa mga socialite na umaasa sa pangyayari ng dekada. Tinitingnan lang niya ako; matatag at tiyak ang madidil
"Maaga ka."Nakatayo ako sa terrace ng estate. Malamig ang hangin ng umaga at may lasa ng basang lupa at ng mamahaling cedar mulch na inilatag ng mga hardinero sa madaling-araw. Nakasandal si Dante sa bato na rehas; perpektong nakatahi ang maitim niyang suit, mukhang inukit mula sa parehong granito ng bahay. Hindi niya tiningnan ang relo niya. Hindi niya tiningnan ang telepono niya. Pinanood lang niya akong lumapit sa kanya; ang ekspresyon niya ay parehong hindi mabasang maskara na suot niya sa buong panahong kilala ko siya. Siya ang angkla sa bagyo ko, ang lalaking nakakita ng bawat bersyon ko, ang basag, ang mapaghimagsik, at ang muling isinilang."May bagay ako para sa iyo," sabi niya at umalis sa gilid ng rehas.Umabot siya sa panloob na bulsa ng jacket niya at kinuha ang isang maliit, parihabang package na nakabalot sa payak na puting papel. Walang laso. Walang card. Hindi iyon ang estilo ni Dante. Hindi siya nakikipagkalakalan sa walang kuwentang bagay. Bawat galaw niya ay surgi
"Kay Roman Ashford, na sa wakas ay nalaman kung ano ang mahalaga."Nakatayo si Felix sa gitna ng study niya, ang anino ng mataas na pangangatawan niya na nakabalangkas ng mga hanay ng mga aklat na may balat na pabalat na amoy ng lumang papel at mamahaling tabako. Hawak niya ang isang crystal tumbler na puno ng whiskey na marahil ay mas mahal kaysa sa buwanang upa ng karamihan ng mga tao. Nasilaw ng liwanag ng fireplace ang amber na likido, kumikinang na parang isang maliit na nahuling bituin. Anim lamang kami sa silid, anim na taong talagang tumayo sa tabi ko nang pangit ang mga headline at bumabagsak ang presyo ng stock. Hindi gumagawa si Felix ng malalaking kilos para sa publiko; ginagawa niya ito para sa mga taong mahalaga."Apat na taon lang at isang napakatiyagang babae ang kinailangan niya," dagdag ni Felix, may masamang kinang sa mata niya.Pumutok ang tawanan sa silid. Naramdaman kong gumapang ang init sa leeg ko, isang bihirang pamumula ng tunay na hiya na hinaluan ng kakaiba







