Kabanata 3: Seraphina

Nagsimula ang pulong ng lupon ng mga direktor ng alas-otso ng Lunes at tumagal nang mas mahaba pa.

Umupo si Roman sa dulo ng mesa kasama ang kape niya at hinayaan si Hartwell na gawin ang pinakamahusay niyang kaya, ang mag-usap tungkol sa mga numero nang may sigasig na karamihan ng tao ay inilalaan lamang sa mga bagay na talagang mahalaga sa labas ng conference room. Nakinig si Roman. Kumuha ng tala kung kailangan. Palagi niyang naaalala ang laci ng kanyang mesa.

"Ang pinakamalaking pangyayari ngayong linggo ay ang Devlin Corp," sabi ni Hartwell, pindot sa bagong slide. "Tumahimik sila noong hapon ng Biyernes at nalaman namin kung bakit ngayong umaga. Nabili sila. Buo. Nasarahan ang usapan noong katapusan ng linggo."

Tumingala si Roman. "Sino ang bumili sa kanila?"

"Montague Industries." Binigkas ni Hartwell ang pangalan sa paraang parang binibigkas ng isang pangalan ng restawran na daan-daan mo nang nadaanan pero hindi mo pa kailanman napasukan. "Pribadong holding group. Lumang pera ng angkan. Tahimik silang kumikilos sa nakaraang taon, pero ito na ang pinakamalaki nilang galaw."

Huminto ang panulat ni Roman.

"Sino ang namumuno rito?" tanong niya. Pinanatili niyang pantay ang boses niya.

Tumingin si Hartwell sa mga tala niya. Bahagyang nagulat siya sa tanong. Karaniwang mga numero lang ang tinatanong ni Roman, hindi mga pangalan. "Ang tagapagmana ng angkan. Kilala bilang Seraphina." Tiningnan niyang muli ang pahina. "Seraphina Montague. Namuno mula sa kanyang ama ilang taon na ang nakalipas. Nagpanatili ng mababang profile hanggang kamakailan."

May iba pa sa mesa na nagsimulang mag-usap kung ano ang kahulugan ng pagkuha ng Devlin para sa kanilang posisyon sa merkado. Tumango si Roman. Sumulat siya ng isang bagay na hindi niya maaalala pa.

Seraphina Montague.

Narinig niya ang pangalang iyon sa unang pagkakataon tatlong taon na ang nakalipas, sa isang hapunan pang-kawanggawa, nang kamayan nila at sinabi niyang Ako si Sera. Sera Montague, at ngumiti sa kanya sa paraang hindi sinusubukang maging mas malaki pa sa kung ano talaga ito. Bago matapos ang gabing iyon, huminto na siyang mag-isip sa kanya bilang Seraphina, huminto siyang mag-isip sa kanya bilang isang Montague, huminto siyang mag-isip sa kanya bilang anumang bagay maliban kay Sera. Si Sera lang. Ang tahimik na babaeng hindi kailanman nagpumilit na masyado at sa kabila noon ay nanatili pa rin sa isipan niya.

Hindi niya kailanman sinaliksik ang buong pangalan niya.

Bumalik siya sa mesa niya bago mag-alas-diyes.

Binuksan niya ang laptop niya. Binuksan ang browser niya. Nag-type ng Seraphina Montague at pinindot ang enter.

Mabilis na lumabas ang mga resulta.

Nasa taas ang Montague Industries. Malinis na website, konserbatibo at mamahalin. Itinatag ni Savio Montague. Pinamumunuan ngayon ng anak niyang babae, si Seraphina. Lehitimong mga ari-arian sa real estate, private equity, at import logistics. Hindi ibinunyag ang tinatayang halaga. Maikling listahan ng mga proyektong pangkawanggawa, karamihan ay mga ospital at mga pundasyong pansining, lahat ibinigay nang tahimik, walang kalakip na press release.

Dumaan siya sa mga pahina ng kompanya patungo sa mga resulta ng larawan.

Bawat larawan ay mula sa mga pampublikong kaganapan. Mga gala pang-kawanggawa, hapunang panlikom ng pondo, pagbubukas ng ospital. Pero sa bawat isa, nasa gilid siya ng larawan. Hindi nakatago, kundi hindi lang siya kailanman nasa gitna. Nakatayo nang bahagyang malayo sa grupo, o naabutan habang paikot, o nakatingin lampas sa kamera sa isang bagay na wala nang iba ang nakakakita. Dumaan siya sa dalawang pahina ng resulta at hindi makahanap ng isang larawan kung saan direktang nakatingin siya sa lente.

Sampung beses na siyang nakasama sa mga kaganapan. Ginagawa niya rin ito sa personal. Palagi niyang akala hiyain lang siya. Nakaupo ngayon sa mesa niya, nakatingin sa limang taon ng mga larawan, iniisip niya kung baka ibang bagay pala ito. Kung baka alam na niya palagi kung nasaan ang mga kamera at pinipiling sinasadya na manatiling malayo dito.

Pinindot niya ang isang profile sa isang business journal mula dalawang taon na ang nakalipas. Montague Industries: Ang Tahimik na Higante. Binanggit ng artikulo ang reputasyon ni Savio, ang mga dekada niyang maingat na pagbuo ng relasyon, ang edukasyon ng anak niya sa ibang bansa, ang pagbabalik niya sa edad na dalawampu't dalawa. Ginamit nito ang salitang konektado nang apat na beses. Hindi nito ipinaliwanag kung ano ang ibig sabihin nito. Malinaw na alam na ng mamamahayag na hindi na subukan pa.

Sumandal si Roman sa upuan niya.

Sinabi niya sa kanya na galing siya sa lumang angkan. Hindi niya tinanong kung ano ang ibig sabihin niyon. Abala siya noon. Palaging abala siya, at hindi kailanman ipinilit ni Sera na malaman niya ang higit pa, hindi kailanman ipinakita ang kasaysayan niya at pinaghihintay siyang tingnan ito. Tahimik siyang umiral sa tabi niya at hinayaan siyang isipin na naunawaan na niya kung sino siya.

Tatlong taon. Ni minsan hindi niya na-type ang pangalan niya sa search engine.

Bumalik siya sa mga resulta ng larawan at nagpatuloy sa pagdaan. Propesyonal ang mga kamakailang larawan. Pero mas malalim sa mga resulta, mas malayo pa sa nakaraan, nagbago ang mga larawan. Mas luma. Hindi gaanong pino. Ang uri na lumitaw mula sa mga personal na koleksyon, ibinahagi kung saan online taon na ang nakalipas at hindi na inalis.

Nakahanap siya ng isang larawan na parang isang pagtitipon ng angkan. Mahahabang mesa sa isang hardin, kumakain ang mga tao, huling bahagi ng liwanag ng hapon. Bata pa si Sera roon, labinsiyam marahil, suot ang isang maputlang damit. Tumatawa siya sa isang bagay sa kaliwa niya, ang kamay niya nakapatong sa braso ng lalaking katabi niya, bahagyang nakasandal patungo sa kanya. Ganap na relaks. Hindi pa niya nakita ang ganitong pagiging relaks niya. Ni minsan sa tatlong taon.

Tiningnan niya ang lalaking kanyang sinasandalan.

Mas matanda. Animnapu. May uban sa gilid ng ulo at malapad ang balikat. Ang uri ng mukha na tila gumawa ng mahihirap na desisyon nang hindi nangingislap ang mata at natulog nang mahimbing pagkatapos. Ngumingiti siya pabalik kay Sera sa paraang pinapangiti mo ang isang taong halos anumang bagay ang gagawin mo para sa kanya.

Nakita na ni Roman ang mukhang iyon dati.

Hindi personal. Sa isang file. Walong buwan na ang nakalipas, kalakip sa isang legal brief na binantayan ng koponan niya sa seguridad noong isang regular na pagsusuri ng mga makipag-ugnayan mula sa ibang partido. Pinindot niya ang pangalawang tab at na-type ang pangalan mula sa file.

Nag-load ang mga resulta. Mga balita. Mga usaping pederal. Isang aktibong imbestigasyon. Koneksyon sa organisadong krimen sa apat na estado, may dalawa pang isinasailalim sa pagsusuri.

Bumalik si Roman sa larawan ni Sera.

Nakapatong ang kamay niya sa braso ng lalaki. Ngumingiti siya sa paraang pinapangiti mo ang isang taong kilala na ang pangalan mo bago mo pa masabi ito mismo.

Hindi tulad ng isang kaibigan ng pamilya.

Tulad ng pamilya. Dahil siya nga.

Naupo si Roman nang hindi gumagalaw, bukas pa rin ang dalawang tab sa screen niya at lumalamig ang kape niya sa tabi niya.