Kabanata 2: Ang Bahagi Niya sa Closet

Nagising si Roman sa amoy ng nasunog na kape.

Nanatili siyang nakahiga sandali, nakatingin sa kisame. Gumagalaw si Isabella sa ibaba. Bumubukas ang mga cabinet. Nagsasara. Bumubukas muli.

Tiningnan niya ang telepono niya. Alas-sais singkuwenta't isa ng umaga. Bumangon siya.

Nakatayo siya sa kusina, suot ang damit-pambusina niya, kalag ang buhok, nakasimangot habang nakatitig sa cabinet sa itaas ng makinang panggawa ng kape. Mali ang cabinet na iyon. Doon nakalagay ang mga baso.

"Saan mo itinatago ang kape?" tanong niya.

Naglakad si Roman patungo sa counter at tumayo sa tabi niya. Tiningnan niya ang cabinet na binuksan niya, saka ang katabi nito, saka ang katapat. Napagtanto niya, nakatayo doon sa sarili niyang kusina, na hindi niya talaga alam.

Sa loob ng tatlong taon, naroon na lamang ang kape kapag bumaba siya sa hagdan. Handa na. Sa tamang temperatura na. Kinukuha niya ito at aalis nang hindi man lang naiisip kung saan ito galing o kung sino ang gumawa nito.

"Subukan mo ang katabi ng bintana," sabi niya. Nanghuhula lang siya.

Sinubukan ni Isabella ang dalawa pang cabinet bago niya natagpuan ito. Isang istante malapit sa refrigerator, nakaayos ayon sa uri, bawat bahagi may markang maliit na tira ng masking tape na may maayos na sulat-kamay. Regular. Decaf. Panauhin.

Nagtawa nang bahagya si Isabella. "Sino ba ang naglalagay ng label sa cabinet ng kape?"

"Tila tayo," sabi ni Roman.

Nagbuhos siya ng tubig sa baso at umakyat sa itaas.

Nakatayo siya sa may pintuan ng closet nang mas matagal kaysa sa inaasahan niya.

Pareho pa rin ang bahagi niya. Maiitim na terno, mga damit-pambusina na nakaayos ayon sa kulay, lahat ay nasa lugar kung saan niya iniwan. Walang laman ang bahagi niya. Alam na niyang mangyayari ito. Sinabi na iyon sa kanya bago siya lumabas kahapon. Tumango siya at walang sinabi at akala niya naunawaan na niya ang ibig sabihin ng walang laman.

Hindi pala.

Hindi ito ang uri ng kawalang tila nagmamadaling umalis ang isang tao. Nakaharap sa parehong direksyon ang bawat sabitan. Makinis at patag ang papel sa istante. Ang lagayan ng sapatos sa ilalim ay malinis na nilinis, walang alikabok ang bawat kompartimento. Inilinis niya ang tatlong taon ng buhay niya rito at iniwan pa ang lugar na mas maayos kaysa sa una niya itong nakita.

Nakatayo siya doon, nakatingin dito.

Hindi niya sigurado kung ano ang inaasahan niya. Isang bagay na mas magulo, marahil. Isang bagay na mas mukhang pag-alis. Ang tila nangyari, siya lang ang nagdesisyon, saka ginawa ito, at isinara ang p***o sa likuran niya nang hindi kailangan pang gumawa ng eksena.

Pumasok siya sa loob at dinaanan ng kamay ang walang lamang istante. Malamig na kahoy. Walang alikabok.

Doon niya nakita ito. Sa itaas na istante, nakaitulak sa pinakamalayong sulok. Isang maliit na notebook na may pabalat na madilim na berde, malambot na ang gilid dahil sa madalas na paghawak. Hindi niya sana ito napansin kung puno pa ang istante.

Umabot siya at kinuha ito.

Kasya ito sa isang kamay. Walang nakasulat sa labas. Walang pangalan, walang label. May malambot, halos parang belbet na dating ang pabalat, tila matagal nang dinadala kung saan-saan.

Hindi niya ito binuksan.

Nakatayo siya sandali na hawak ito, hinlalaki niya nasa pabalat, saka inilagay niya ito sa bahagi niya ng istante. Pag-uusapan niya na lang ito mamaya. Baka.

"Roman?" boses ni Isabella mula sa kuwarto. "Gusto mo ba ng itlog? May nakita akong itlog."

"Ayos lang ako," sagot niya.

Nagbihis siya at bumaba.

Nasa mesa ng kusina si Isabella, kasama ang kape at telepono niya, malalim na sa usapan sa isang tao, tumatawa sa isang bagay na hindi niya narinig. Mukha siyang komportable. Nakaayos ang loob. Nakapatong ang mga paa niya sa upuan sa tabi niya, gaya ng dati niyang ginagawa noong mga nakaraang taon sa sarili niyang apartment.

"Ang ganda ng liwanag dito," sabi niya, nang makita siya nito. Iniirapan niya ang mga bintana. "Kailangan nating alisin ang mga kurtinang iyon. Ang bibigat kasi. Ang buong lugar na ito ay pwedeng maging mas bukas."

"Custom-made iyan," sabi ni Roman.

"Alam ko, pero sige na nga. Kapag inayos na natin ang dekorasyon, gusto ko lahat magaan. Mas maluwang." Isang lagok pa siya sa kape niya. "Napakaganda nito, Roman. Sa wakas, pakiramdam ay atin na ang lugar na ito."

Kinuha niya ang jacket niya mula sa likuran ng upuan. "Kailangan ko nang pumunta sa opisina."

"Hindi ka pa kumakain."

"Kukuha na lang ako doon."

Pumunta siya sa kanyang study para kunin ang laptop niya. Tahimik ang silid, gaya ng buong penthouse ngayon, isang tiyak na uri ng katahimikan na hindi pa niya kayang pangalanan. Umupo siya sa mesa at umabot ng panulat.

Binuksan niya ang taas na laci.

Naayos na ito.

Palaging magulo ang laci niya noon, pero organisadong gulo. Halo-halo ang mga panulat sa mga paper clip, isang lumang charging cable na hindi na niya ginagamit, mga business card na palagi niyang gustong itapon. May sarili siyang sistema sa loob ng gulong iyon. Alam niya lagi kung nasaan ang lahat.

Ngayon, maayos ito. Mga panulat sa isang maliit na tasang seramika sa kaliwa. Mga paper clip sa isang plato sa tabi nito. Nakabalot ang charging cable at nakasabit ng clip. Nakatali ng garter ang mga business card sa likurang sulok.

Tiningnan niya ito sandali. Saka napansin niya ang dilaw na munting papel na nakadikit sa loob ng itaas na sulok ng laci. Maliit. Halos hindi na kumakapit ang pandikit sa mga gilid, malambot na ang papel dahil sa panahon.

Yumuko siya at binasa ito.

Aspirin, sa itaas na kaliwa. Palagi mong nakakalimutan.

Sulat-kamay niya. Maliliit, magkakapantay na letra. Luma na ang tala. Bahagyang naninilaw na ang papel sa mga sulok. Inilagay niya ito matagal na ang nakalipas at walang sinabi tungkol dito. Marahil daan-daang beses na niyang binuksan ang laci na ito at kailanman hindi niya ito napansin.

Umupo siya pabalik sa upuan.

Naririnig niya si Isabella sa kusina, tumatawag pa rin sa telepono, madaling naririnig ang tawa nito sa buong apartment.

Tiningnan ni Roman ang tala.

Palagi mong nakakalimutan.

Alam niya iyon tungkol sa kanya. Ginawan niya ito ng paraan nang hindi hinihiling, nang hindi binabanggit, nang walang inaasahang mapapansin niya ito. Inasikaso lang niya ito nang tahimik.

Nakaupo siya roon nang matagal nang hindi umaabot sa panulat niya.