Kabanata 4: Dugong Montague

Siyam na oras na tuluy-tuloy natulog si Sera at nagising sa amoy ng bacon.

Hindi ang uri na galing sa kusina ng hotel o sa isang caterer na huli sa oras. Tunay na almusal, ginawa ng isang taong alam na siya'y nasa bahay na. Nanatili siyang nakahiga sandali, nakikinig. Mga yabag sa hallway, hindi nagmamadali. Boses ni Rosa sa ibaba, mahinahong nagbibigay ng mga tagubilin. Isang pintong sumasara. Ang pangkaraniwan, buhay na mga tunog ng isang bahay na naghihintay sa kanya.

Nakalimutan na niya kung ano ang pakiramdam nito.

Naligo siya, nagbihis, at bumaba sa ibaba upang makita ang mesang kainan na handa na. Sariwang mga bulaklak sa gitna. Ang mamahaling pinggan, hindi ang panggabi-gabi na set. Katas ng dalandan sa salaming banga na dinala ng lola niya mula sa Lisbon apatnapung taon na ang nakalipas. Wala man lang nagsabi kay Rosa na gawin ang lahat ng ito. Ginawa niya lang ito dahil nasa bahay na si Sera, at ito ang hitsura ng tahanan.

"Bibi Sera." Tumingala si Rosa mula sa aparador, at ang buong mukha niya ay nagbago tungo sa uri ng ngiting hindi na kailangan pang ipahayag. "Nakabalik ka na."

"Nakabalik na ako," sabi ni Sera.

Pinisil ni Rosa ang kamay niya isang beses, mainit at maikli, at bumalik sa kusina nang hindi na pinalaki pa ito. Iyan ang katangian ng bahay na ito. Nakikita ka ng mga tao nang hindi na kailangan pang gawing pagtatanghal.

Nasa ulunan ng mesa ang ama niya, kasama ang pahayagan niya.

Animnapu't tatlong taong gulang si Savio Montague at itsura ng isang lalaking ni minsan ay hindi pa nagmamadali. Puting-pilak na buhok, magandang postura, isang madilim na jacket na marahil isinuot na lang niya bilang nakasanayan bago pa mag-alas-siyete ng umaga. May uri siyang mukha na dahilan kung bakit hinahamak siya ng mga bagong nakakakilala, at palaging bagay iyon sa kanya. Binabasa niya ang totoong pahayagan bawat umaga, ang uring may tinta na kumakapit sa mga daliri, at hindi siya tumingala nang pumasok siya.

Saka niya tinupi ito. Isinantabi. At tiningnan siya sa paraang siya lamang talaga ang tumitingin sa kanya.

Umabot siya at binuhusan siya mismo ng kape.

"Mukha kang pagod, Sera," sabi niya.

Umupo siya at hinila ang tasa palapit sa kanya. Tamang lakas ang kape. Palaging tamang lakas dito. "Ayos lang ako."

Kinuha niya ang sariling tasa niya. "Alam ko." Isang mabagal na lagok. "Iyan ang ikinababahala ko."

Hindi siya sumagot. Walang magandang sagot at pareho nilang naunawaan iyon. Ininom niya ang kape niya at hinayaan ang katahimikang lumagom sa pagitan nila sa paraang ginagawa ng mga katahimikan kapag hindi na kailangang punan.

Nagdala si Rosa ng itlog at tinapay. Ipinasa ni Savio ang mantikilya nang hindi hinihiling. Wala sa kanilang dalawa ang bumanggit sa pangalan ni Roman.

Sa ikalawang tasa, nagtatrabaho na sila.

Ganito na talaga palagi. Ang almusal sa bahay na ito ay isa ring pagbibigay-alam. Ganito na noon pa nang labing-anim na taong gulang si Sera at nagsimulang magtanong ng mga tanong na napagpasyahan ng kanyang ama na karapat-dapat sa tunay na sagot. Nakaupo siya sa parehong mesang ito, kasama ang parehong kape, pinamamahalaan ang mga bahagi ng portfolio ng Montague habang kumakain si Roman ng anumang inorder ng katulong ni Isabella para sa opisina niya at hindi kailanman naisip na itanong kung ano ang hitsura ng umaga ni Sera.

Idinausdos niya ang isang folder sa kabilang panig ng mesa. "Nasarahan na ang Devlin nitong Biyernes. Lumabas na ang anunsyo ngayong umaga."

Tiningnan ni Savio ang buod na papel. Binasa niya ito sa paraang binabasa niya ang lahat, hindi mabilis, ngunit ganap. "May pagtutol?"

"Kinabahan ang CFO nila bago matapos at sinubukang magpaliban. Nakipag-usap ako sa kanya noong Huwebes." Kumuha siya ng isang piraso ng tinapay. "Hindi na siya kinabahan."

Gumawa si Savio ng maliit na tunog na nasa pagitan ng paghanga at pagkalibang. Bumaling siya sa pahina ng pananalapi. "Ang mga silangang ari-arian ang tunay na yaman dito."

"Oo. Balutan lang ang iba. Hahawakan namin ang sangay ng logistics sa loob ng labingwalong buwan at pagkatapos ay magpapasya."

Apat na buwan na niyang pinamamahalaan ang deal na ito. Nang tahimik, mula sa layo, habang dumadalo sa mga hapunang pantrabaho ni Roman at nakikiupo sa mga kaganapan niya at pinipiling maging uri ng asawang hindi masyadong sumasakop ng espasyo. Hindi ito ang unang deal na naisara niya sa ganitong paraan. Marahil hindi rin ito ang huli, kung ibang direksyon sana ang naganap.

Isinantabi ni Savio ang folder at tiningnan siyang muli. Ang tiyak na tingin na iyon. Ang isang nangangahulugang malapit na siyang magsabi ng bagay na alam na niya pero kailangan pa ring marinig mula sa kanya.

"Magsisimula nang magbigay-pansin ang midya ngayon. Masyadong malaki ang deal na ito para manatiling tahimik."

"Alam ko."

"Kailangan mong maging kitang-kita, Sera. Hindi lang ang pangalan sa mga papeles. Ang mukha mo. Ang boses mo sa silid."

Marahang pinaikot niya ang tasa niya sa magkabilang kamay. Sa loob ng tatlong taon, sinanay niya ang sarili niya na tumayo sa gilid ng mga larawan, hayaan ang ibang tao na sumakop sa gitna, pumasok sa mga silid at hindi maging dahilan ng pagtingala ng sinuman. Nagsimula itong isang praktikal na pagpili at naging mas malapit sa isang ugali. Hindi pa niya sigurado kung paano ito babaligtarin, o kung handa na ba siya.

"Bigyan mo ako ng ilang linggo para makabalik nang husto," sabi niya.

"Tatlong taon ka nang nagbabalik nang husto." Walang tigas dito. Ang payak na katotohanan lang, ibinigay sa paraang laging ibinibigay niya ang mga bagay na mahalaga. "Hindi na kailangan ng kompanya na nasa likuran ka. At hindi mo rin ito kailangan."

Tiningnan niya ang tasa ng kape niya.

Ang pagkakaiba ng ama niya at ni Roman ay simple. Kapag hindi siya naririnig ni Roman, dahil hindi ito nakikinig. Kapag itinutulak siya ng ama niya, dahil ito ay nagbibigay-pansin at mahal siya nito nang labis para lumingon.

Hinila niya ang susunod na folder mula sa tumpok sa tabi ng pinggan niya. "Umabot ang Harrow Group noong nakaraang linggo tungkol sa isang joint venture. Gusto kong ipagpaliban muna ito. Malabo ang istruktura ng pananalapi nila."

"Sang-ayon." Kinuha ni Savio ang folder. "Ikalawang kwarter."

Nagtrabaho pa sila sa dalawa pang bagay. Muling nilagyan ni Rosa ng kape. Mabagal na gumalaw ang liwanag ng umaga sa tablecloth, at nadama ni Sera ang isang bagay na nakalag sa dibdib niya na matagal na niyang dala nang mahigpit, mas matagal pa sa gusto niyang bilangin.

Bumukas ang p***o ng dining room.

Pumasok si Dante nang hindi kumakatok. May dala siyang manipis na manila folder at ang mukha niya ay may natatanging katahimikan na nakukuha nito kapag nagdadala siya ng bagay na hindi niya gustong ihatid. Tinawid niya ang silid at inilagay ang folder sa mesa sa pagitan niya at ng ama niya.

"May problema ang kompanya ni Roman Ashford," sabi niya. "May sumubok ng tahimik na pagkuha kagabi. Maliliit na pagbili ng bahagi na ikinalat sa tatlong magkakahiwalay na holding account. Sapat na kalinis para mukhang normal na galaw sa merkado kung hindi mo binabantayan ang padron."

Tiningnan ni Sera ang folder. Hindi niya ito kinuha.

Tiningnan niya si Dante. "Hindi na natin problema iyan."

Tiningnan siya pabalik ni Dante. Matatag. Matiyaga. "Baka maging problema pa rin."