Home / Romance / Pinakamalaking Pagsisisi ng Ex Kong Asawa” / Kabanata 5: Penthouse ni Isabella

Share

Kabanata 5: Penthouse ni Isabella

Author: Rarejewel
last update publish date: 2026-07-26 00:42:46

Apat na araw nang binabalak ni Isabella ang hapunang ito.

Siya mismo ang tumawag sa mga caterer, binigyan sila ng bagong menu, sinabihan silang burahin ang anumang nasa file na nila. Inilipat niya ang setup ng hapunan mula sa pormal na silid patungo sa bukas na espasyo malapit sa mga bintana dahil gusto niyang makita ng mga tao ang tanawin. Nag-order siya ng puting sentro-mesa, matangkad at parang arkitektura. Malinis na mga linya. Wala nang kahawig sa maluwag, malambot na mga bulaklak na dating nakapatong sa aparador nang unang beses siyang pumasok sa p***o.

Bago mag-alas-sais y medya, halatang nabalisa na ang mga caterer.

"Ang mga baso," sabi ng punong caterer, nang tanungin niya kung ano ang antala. Maingat na lalaki siya, ang uring pumipili ng mga salita na parang inaalis ang isang bomba. "May tiyak na kagustuhan si Bibi Ashford na nakalagay sa file namin. Kristal para sa mga hapunang lampas anim na tao. Ang mga Bordeaux para sa pula, ang isa pang set para sa puti. Palagi kaming sumusunod sa pagsasaayos na iyon."

"Gusto ko ang matatangkad at makabago," sabi ni Isabella. "Ang manipis na tangkay."

"Wala po iyon sa account, sa aking pagsasabi." Malumanay niya itong sinabi, na mas nakakainis pa kaysa sinabi lang niya ito nang tuwiran. "Inayos ni Bibi Ashford ang mga kagustuhan sa account tatlong taon na ang nakalipas. Wala kaming binigay na iba."

Tiningnan siya ni Isabella sandali. "Kung gayon, may sinasabi ako sa iyo na iba ngayon."

"Naiintindihan ko." Tumango siya at bumalik sa kusina. Pero nahuli niya ang tingin na ipinagpalitan nito sa babaeng nag-aayos ng gilid na mesa. Mabilis at pasulyap. Ang tingin ng mga taong alam ang orihinal at magalang na pinapayagan ang pagbabago.

Pumunta siya para hanapin si Roman.

Nasa study siya, suot na ang jacket, sarado ang laptop, handa sa paraang laging handa siya, ayos ang lahat, naroon, ngunit kahit papaano'y nasa ibang lugar pa rin bahagya.

"Kakaiba ang ugali ng mga caterer," sabi niya.

"Aayusin nila iyon." Tiningnan niya ang relo niya. "Sino ang kumpirmadong dadalo ngayong gabi?"

Inilista niya ang mga pangalan. Tumango siya sa bawat isa nang walang idinagdag. Si Sera, natutunan niya, ay dating tahimik na inaayos ang listahan ng mga panauhin. Maliliit na mungkahi na tinatanggap ni Roman nang hindi nalalaman na iyon pala ay mga mungkahi. Hindi ganoon kumilos si Isabella. Inilalagay niya sa mesa kung ano ang gusto niya at sinasabi ito nang tuwiran.

"Mali ang ilaw sa dining room," sabi niya. "Sobrang dilaw. May makakaayos ba nito?"

Tumingala si Roman. "May panel sa hallway. Inayos iyon ni Sera para sa mga gabi."

Naglagi ang pangalan sa silid nang kalahating segundo.

"Aayusin ko na lang," sabi ni Isabella.

Hindi niya ginawa. Nanatiling mainit at ambar ang ilaw buong magdamag, ang uring pinagmumukhang mas maliit ang silid kaysa sa totoo, gaya ng pagiging nasa loob ng ideya ng ibang tao ng kaginhawahan.

Dumating ang mga panauhin ng alas-siyete.

Magaling si Isabella dito. Palagi na siyang ganito. Binati niya ang mga tao sa p***o, nakaunat ang kamay at magaan ang ngiti, naaalala ang tamang detalye, nagtatanong ng tamang mga tanong. Siya ang uri ng init na pumupuno kung saang espasyo man ito pumasok, naroon at masigla sa pinakamahusay na paraan, ikinakaladkad ang buong silid patungo sa kanya nang natural.

Umandar ang hapunan. Napunta ang alak sa maling baso pero walang nagsabi. Ang usapan ay tumakbo mula sa negosyo hanggang sa pagpapaganda ng bahay-lawa ng isang miyembro ng lupon hanggang sa isang pelikulang may opinyon ang bawat isa. Pinanatiling buhay ni Isabella ang mesa. Talagang mahusay siya rito.

Nakaupo si Roman sa kabilang dulo at ginawa ang laging ginagawa niya sa mga pagtitipon, ang lumahok nang tama nang hindi hinahayaan ang sinuman na malapit sa anumang tunay.

Dumating si Felix Carrow dalawampung minuto huli, bahagyang gusot ang jacket, bahagyang hinihingal, gaya ng lagi niyang pagdating kahit saan. Kinamayan niya si Roman, umupo sa upuan niya, at sinuri ang mesa gaya ng laging ginagawa niya sa mga silid, hinahanap ang tiyak na pagkakaayos ng mga tao na inaasahan niya.

"Nasaan si Sera?" Sinabi niya ito nang walang pag-iisip, kumukuha na ng alak niya. "Palagi niyang inihihiwalay ang mga taong hindi magkasundo. Nung huling beses, katabi ko si Mercer sa loob ng tatlong oras at halos." Tumingala siya. Nakita niya si Isabella na nakamasid sa kanya mula sa kabilang dulo ng mesa. Apat na magkakaibang ekspresyon ang dumaan sa mukha niya sa loob lang ng dalawang segundo. "Ay." Kinuha niya ang baso niya. "Pasensya na. Tama nga. Pasensya na."

Humigpit ang panga ni Roman. Isang beses lang. Bahagya lang.

"Kuwentuhan mo ako tungkol sa bahay-lawa," sabi ni Isabella sa miyembro ng lupon sa kaliwa niya, at umandar muli ang mesa, maayos at agad, dahil mahusay siya rito.

Pero nahuli ni Roman ang sarili niyang tumitingin sa p***o ng hallway nang pumasok si Felix. Ang paraan ng pagtingin ng mata niya roon nang awtomatiko, bago pa umabot ang isipan niya, hinahanap ang isang bagay na wala roon.

Nagawa niya na ito bago pa noon, nang dumating ang unang mag-asawa at bumukas ang pintuan sa harapan.

Huminto siya matapos ang puna ni Felix. Maingat siyang huminto.

Umalis ang huling mga panauhin bago pa mag-alas-diyes.

Gumalaw si Isabella sa buong apartment sa natitirang enerhiya ng isang matagumpay na gabi, hinuhubog na ito sa isipan niya tungo sa kuwentong sasabihin niya bukas. Buhat niya ang buong gabi. Alam niya ito at masarap malaman ito. Humagis siya sa sofa at hinubad ang takong niya, isa saka isa pa.

"Naging maayos iyon," sabi niya.

"Oo," sabi ni Roman.

"Nakakahiya si Felix."

"Hindi niya sinadya."

"Alam ko." Tiningnan niya siya. Nakatayo siya malapit sa bintana kasama ang inumin niya, hindi nakaupo, hindi nakatuon sa kahit saan. "Uupo ka ba?"

"Sandali lang."

Pinanood niya siya sandali. Pagod na siya at kinuha ng gabi ang lakas niya, at hindi niya gugugulin ang natitira nito sa paghila sa isang bagay na hindi niya malinaw na makita sa dilim.

Nagpaalam siya, hinalikan ang panga niya, at natulog na.

Nakatayo si Roman sa bintana.

Marahang pinaikot niya ang baso niya sa kamay. Tahimik ang apartment, wala na ang mga caterer, malinis at tahimik muli ang bawat ibabaw.

Pagkatapos ng bawat hapunang idinaos nila rito, nagpupunta siya sa kama at nadadatnan niya si Sera na naroon na, nagbabasa, minsan nakatulog na. Hindi niya kailanman tinanong kung paano naging ang gabi mula sa panig niya ng mesa. Kung ito ba'y trabaho para sa kanya. Kung pagod ba siya. Kung mahirap ba ang mga caterer.

Nag-buzz ang telepono niya sa mesita sa gilid.

Umabot siya rito nang awtomatiko.

Lumitaw ang Tagapagmana ng Montague Industries: Sino si Seraphina Montague?

Nakatayo siya sa dilim na maliwanag ang pangalan niya sa screen niya.

Nag-alanganin ang hinlalaki niya sa ibabaw nito nang matagal.

Saka niya ito binuksan.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Pinakamalaking Pagsisisi ng Ex Kong Asawa”   Kabanata 190: Ang Hardin ni Eleanor

    "Wala siya rito."Hindi man lang nagulat si Eleanor nang buksan niya ang pintuan sa harap. Nakatayo siya roon na may hawak na gunting pang-hardin sa isang kamay at may bahid ng lupa sa pisngi, mukhang babaeng nasisiyahan sa buhay niya kaysa sa babaeng nagpalaki ng isang bilyonaryo.Hapon ng Linggo iyon, ang uri ng araw na karaniwang pag-aari ng mga pamilya at tahimik na ritwal. Abala si Roman sa isang cross-continental na conference call na hindi niya matatakasan, pero natagpuan ko pa rin ang sarili kong nagmamaneho patungo kay Eleanor. Hindi ko na kailangan ng kasama para makita siya."Alam ko," sabi ko, sumasandal sa hamba ng pinto. "Hindi ako pumunta para sa kanya."Kumibot ang mga labi ni Eleanor tungo sa malambot at nakakaalam na ngiti. Umatras siya, sinesenyasan akong pumasok."Mabuti. Pumasok ka. Papunta na sana ako sa likod."Sinundan ko siya sa bahay, lampas sa mamahaling sining at mga tahimik na pasilyo, at palabas sa hardin. Hindi ito kahawig ng estado ng mga Montague. Ang

  • Pinakamalaking Pagsisisi ng Ex Kong Asawa”   Kabanata 189: Ang Bagong Banta (Maikli)

    "Kumikilos si Vargas."Hindi man lang tumingin si Roman mula sa folder na kababagsak lang niya sa mesa sa kusina. Nasa kalagitnaan na ako ng isang baso ng alak, lumalamig ang pasta na ginawa ko sa pagitan namin, pero naglaho ang pagiging kalmado ng gabi sa sandaling magsalita siya. Hinila ko palapit ang mga dokumento, sinusuri ang mga linya ng maliliit na letra. Hindi ito buong-lakas na pag-atake.Hindi ito si Aldric na bumabalik mula sa kamatayan para sunugin ang mundo namin. Mas maliit ito, isang taktikal na pagkagat sa isang logistics subsidiary ng Ashford na siya palang humahawak sa pangunahing pagpapadala para sa pagpapalawak ng ubasan ng mga Montague. Isa itong nakakainis na galaw, pagsubok sa bago at pinagsama naming perimeter. Isang bottom-feeder si Vargas, pero kahit ang bottom-feeder ay kayang lumikha ng gulo kapag hinayaan mo siyang makampante."Akala niya matalino siya," bulong ko, binubuklat ang ikatlong pahina. "Tinatarget niya ang mga kontrata sa gasolina. Kapag pinisil

  • Pinakamalaking Pagsisisi ng Ex Kong Asawa”   Kabanata 188: Ang Hindi Alam ni Roman

    "Nakatitig ka na naman."Hindi tumingin si Sera mula sa tablet niya, pero nakikita ko ang bahagyang kurba ng mga labi niya. Sumandal ako sa headboard, pinagmamasdan kung paano sinasalo ng liwanag ng umaga ang matatalim na linya ng kanyang profile. Tama siya. Nakatitig nga ako. Madalas ko itong ginagawa nitong mga huling araw, higit sa lahat dahil ang babaeng nakaupo sa tabi ko ay umuugong sa isang frequency na hindi ko matukoy. May nagbago tatlong araw na ang nakalipas.Hindi ito masamang pagbabago. Hindi ito ang magaspang at balisang enerhiya na karaniwang nangangahulugang may paparating na unos ng mga Montague. Mas tahimik ito. Mas panloob. Parang may hawak siyang sikretong walang bigat.Napansin ko. Siyempre napansin ko. Alam ko ang paraan ng paghinga niya kapag stressed siya at kung paano sumisingkit ang mga mata niya kapag nagpaplano siya ng corporate takeover. Wala sa dalawang iyon ito. Wala akong sinabi. Isang taon na ang nakalipas, nagpumilit na sana ako.Hihingin ko na sana a

  • Pinakamalaking Pagsisisi ng Ex Kong Asawa”   Kabanata 187: Ang Liham ni Isabella

    "May problema ba sa koreo, Seraphina?"Hindi agad ako sumagot sa aking ama. Nakatitig lang ako sa kulay-krem na sobreng nakapatong sa marmol na counter. Ang postmark ay mula sa isang lungsod na daan-daang milya ang layo, isang lugar kung saan mas manipis ang hangin at walang kahulugan ang mga pangalan. Hindi mapagkakamalan ang sulat-kamay. Elegante ito, nakahilig, at pag-aari ng isang babaeng minsan kong pinagkatiwalaan ng buhay ko at pagkatapos ay pinanood na sunugin ito hanggang maabo. Si Isabella. Hindi ko na siya narinig mula nang sumabog ang gulo kay Aldric, at hindi ko rin inasahan. Sa mundo ko, kapag pinagtaksilan mo ang isang Montague, hindi ka nagpapadala ng liham. Nananatili kang nawawala."Walang problema, Papa," sabi ko, matatag ang boses ko habang isinusuksok ang sobre sa bag ko. "Isang bayaring nakalimutan kong bayaran."Hindi siya naniwala sa akin, hindi siya kailanman naniniwala, pero pinabayaan niya. Naghintay ako hanggang makabalik ako sa sarili kong pakpak ng estado

  • Pinakamalaking Pagsisisi ng Ex Kong Asawa”   Kabanata 186: Ang Ledger

    "Ipinakita ko kay Roman ang ledger."Tumama ang pilak na kutsara sa kamay ko sa porselanang platito nang may matalim na *klink*. Tumingala ako, bigla nang nakalimutan ang almusal ko.Nakaupo ang aking ama sa tapat ko, nakabalik na ang malusog na kulay ng mukha niya, mukhang patriyarka muli sa bawat kahulugan. Humihigop siya ng espresso na para bang hindi pa siya naghulog ng nuclear bomb sa gitna ng umaga namin. Hindi lang libro ang ledger ng pamilyang Montague. Ito ang kaluluwa namin. Ito ang pribadong talaan ng bawat tagumpay, bawat utang, at bawat taong tunay na kabilang sa amin. Hindi ito kailanman ipinakita sa mga estranghero. Kailanman."Ano'ng ginawa mo?" tanong ko, halos bulong ang boses ko."Ipinakita ko sa kanya ang ledger," ulit ni Savio. Hindi siya tumingin. Hindi na niya kailangan. Alam na alam niya kung ano ang ginawa ng pangungusap na iyon sa akin. "Ang tala tungkol sa inyong dalawa. Hinayaan ko siyang basahin ito."Tinitigan ko siya, kumakabog ang puso ko sa mga tadyang

  • Pinakamalaking Pagsisisi ng Ex Kong Asawa”   Kabanata 185: Gumagaling si Savio

    "Narito ka na naman." Mas malakas ang boses ngayon, pero wala ang matatalas na gilid ng karaniwang inis ni Savio. Hindi ako tumingala mula sa tablet sa kamay ko. Tumango lang ako at umupo sa dati kong upuan sa tabi ng bintana ng recovery suite niya. Pitong araw na mula nang bumagsak siya. Pitong araw na pumapasok ako sa mga tarangkahan ng estado ng mga Montague tuwing alas-otso ng umaga. Hindi ko ito ginawa dahil hiniling ni Sera. Sa totoo lang, kalahati ng oras ay nasa mga meeting na siya pagdating ko. Pumunta ako dahil gusto ko. Sa unang pagkakataon sa buhay ko, hindi ako nagpapakitang-tao sa madla o sinusubukang magsara ng deal. Nagpapakita lang ako para sa isang lalaking naging haligi ng mundo ko. "Nagbukas na may lugi ang sektor ng teknolohiya sa merkado," sabi ko, nilalaktawan ang maliit na usapan. Ayaw ni Savio na tinatanong kung kumusta ang pakiramdam niya. Pakiramdam niya ay isang leon sa hawla, at pareho naming alam iyon. "Nakita ko," ungol niya, gumagalaw sa mga unan.

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status