LOGIN"Wala siya rito."Hindi man lang nagulat si Eleanor nang buksan niya ang pintuan sa harap. Nakatayo siya roon na may hawak na gunting pang-hardin sa isang kamay at may bahid ng lupa sa pisngi, mukhang babaeng nasisiyahan sa buhay niya kaysa sa babaeng nagpalaki ng isang bilyonaryo.Hapon ng Linggo iyon, ang uri ng araw na karaniwang pag-aari ng mga pamilya at tahimik na ritwal. Abala si Roman sa isang cross-continental na conference call na hindi niya matatakasan, pero natagpuan ko pa rin ang sarili kong nagmamaneho patungo kay Eleanor. Hindi ko na kailangan ng kasama para makita siya."Alam ko," sabi ko, sumasandal sa hamba ng pinto. "Hindi ako pumunta para sa kanya."Kumibot ang mga labi ni Eleanor tungo sa malambot at nakakaalam na ngiti. Umatras siya, sinesenyasan akong pumasok."Mabuti. Pumasok ka. Papunta na sana ako sa likod."Sinundan ko siya sa bahay, lampas sa mamahaling sining at mga tahimik na pasilyo, at palabas sa hardin. Hindi ito kahawig ng estado ng mga Montague. Ang
"Kumikilos si Vargas."Hindi man lang tumingin si Roman mula sa folder na kababagsak lang niya sa mesa sa kusina. Nasa kalagitnaan na ako ng isang baso ng alak, lumalamig ang pasta na ginawa ko sa pagitan namin, pero naglaho ang pagiging kalmado ng gabi sa sandaling magsalita siya. Hinila ko palapit ang mga dokumento, sinusuri ang mga linya ng maliliit na letra. Hindi ito buong-lakas na pag-atake.Hindi ito si Aldric na bumabalik mula sa kamatayan para sunugin ang mundo namin. Mas maliit ito, isang taktikal na pagkagat sa isang logistics subsidiary ng Ashford na siya palang humahawak sa pangunahing pagpapadala para sa pagpapalawak ng ubasan ng mga Montague. Isa itong nakakainis na galaw, pagsubok sa bago at pinagsama naming perimeter. Isang bottom-feeder si Vargas, pero kahit ang bottom-feeder ay kayang lumikha ng gulo kapag hinayaan mo siyang makampante."Akala niya matalino siya," bulong ko, binubuklat ang ikatlong pahina. "Tinatarget niya ang mga kontrata sa gasolina. Kapag pinisil
"Nakatitig ka na naman."Hindi tumingin si Sera mula sa tablet niya, pero nakikita ko ang bahagyang kurba ng mga labi niya. Sumandal ako sa headboard, pinagmamasdan kung paano sinasalo ng liwanag ng umaga ang matatalim na linya ng kanyang profile. Tama siya. Nakatitig nga ako. Madalas ko itong ginagawa nitong mga huling araw, higit sa lahat dahil ang babaeng nakaupo sa tabi ko ay umuugong sa isang frequency na hindi ko matukoy. May nagbago tatlong araw na ang nakalipas.Hindi ito masamang pagbabago. Hindi ito ang magaspang at balisang enerhiya na karaniwang nangangahulugang may paparating na unos ng mga Montague. Mas tahimik ito. Mas panloob. Parang may hawak siyang sikretong walang bigat.Napansin ko. Siyempre napansin ko. Alam ko ang paraan ng paghinga niya kapag stressed siya at kung paano sumisingkit ang mga mata niya kapag nagpaplano siya ng corporate takeover. Wala sa dalawang iyon ito. Wala akong sinabi. Isang taon na ang nakalipas, nagpumilit na sana ako.Hihingin ko na sana a
"May problema ba sa koreo, Seraphina?"Hindi agad ako sumagot sa aking ama. Nakatitig lang ako sa kulay-krem na sobreng nakapatong sa marmol na counter. Ang postmark ay mula sa isang lungsod na daan-daang milya ang layo, isang lugar kung saan mas manipis ang hangin at walang kahulugan ang mga pangalan. Hindi mapagkakamalan ang sulat-kamay. Elegante ito, nakahilig, at pag-aari ng isang babaeng minsan kong pinagkatiwalaan ng buhay ko at pagkatapos ay pinanood na sunugin ito hanggang maabo. Si Isabella. Hindi ko na siya narinig mula nang sumabog ang gulo kay Aldric, at hindi ko rin inasahan. Sa mundo ko, kapag pinagtaksilan mo ang isang Montague, hindi ka nagpapadala ng liham. Nananatili kang nawawala."Walang problema, Papa," sabi ko, matatag ang boses ko habang isinusuksok ang sobre sa bag ko. "Isang bayaring nakalimutan kong bayaran."Hindi siya naniwala sa akin, hindi siya kailanman naniniwala, pero pinabayaan niya. Naghintay ako hanggang makabalik ako sa sarili kong pakpak ng estado
"Ipinakita ko kay Roman ang ledger."Tumama ang pilak na kutsara sa kamay ko sa porselanang platito nang may matalim na *klink*. Tumingala ako, bigla nang nakalimutan ang almusal ko.Nakaupo ang aking ama sa tapat ko, nakabalik na ang malusog na kulay ng mukha niya, mukhang patriyarka muli sa bawat kahulugan. Humihigop siya ng espresso na para bang hindi pa siya naghulog ng nuclear bomb sa gitna ng umaga namin. Hindi lang libro ang ledger ng pamilyang Montague. Ito ang kaluluwa namin. Ito ang pribadong talaan ng bawat tagumpay, bawat utang, at bawat taong tunay na kabilang sa amin. Hindi ito kailanman ipinakita sa mga estranghero. Kailanman."Ano'ng ginawa mo?" tanong ko, halos bulong ang boses ko."Ipinakita ko sa kanya ang ledger," ulit ni Savio. Hindi siya tumingin. Hindi na niya kailangan. Alam na alam niya kung ano ang ginawa ng pangungusap na iyon sa akin. "Ang tala tungkol sa inyong dalawa. Hinayaan ko siyang basahin ito."Tinitigan ko siya, kumakabog ang puso ko sa mga tadyang
"Narito ka na naman." Mas malakas ang boses ngayon, pero wala ang matatalas na gilid ng karaniwang inis ni Savio. Hindi ako tumingala mula sa tablet sa kamay ko. Tumango lang ako at umupo sa dati kong upuan sa tabi ng bintana ng recovery suite niya. Pitong araw na mula nang bumagsak siya. Pitong araw na pumapasok ako sa mga tarangkahan ng estado ng mga Montague tuwing alas-otso ng umaga. Hindi ko ito ginawa dahil hiniling ni Sera. Sa totoo lang, kalahati ng oras ay nasa mga meeting na siya pagdating ko. Pumunta ako dahil gusto ko. Sa unang pagkakataon sa buhay ko, hindi ako nagpapakitang-tao sa madla o sinusubukang magsara ng deal. Nagpapakita lang ako para sa isang lalaking naging haligi ng mundo ko. "Nagbukas na may lugi ang sektor ng teknolohiya sa merkado," sabi ko, nilalaktawan ang maliit na usapan. Ayaw ni Savio na tinatanong kung kumusta ang pakiramdam niya. Pakiramdam niya ay isang leon sa hawla, at pareho naming alam iyon. "Nakita ko," ungol niya, gumagalaw sa mga unan.







