3. Bölüm

Cayden bugün olanları anlayamamıştı. Kollarımda sessizce ağladı ve bana Leo'nun artık onu isteyip istemediğini ve dünyada onu seven tek kişinin ben olup olmadığımı sordu.

Ona sıkıca sarıldım. "Öyle değil. Küçük kahramanımı seven çok insan var.

Deden Alex ve Anneannen Bella bizi çok özlüyor. Seni görmek için sabırsızlanıyorlar. Benimle gelip onlarla buluşmak ister misin?"

Cayden, Leo'nun geçen yıl doğum gününde verdiği oyuncak arabaya sarılarak tereddüt etti. "Ama... babamdan ayrılmak istemiyorum..."

Gözyaşlarımı tuttum ve onu sessizce teselli ettim. "Baban ve Babaannen Patricia burada kalmamızı istemiyor. Ona hayatının geri kalanında 'Leo Amca' demek ister misin?"

Bir an dondu kaldı, sonra oyuncak arabayı yavaşça bıraktı. Gözleri doldu ve bana yalvararak sordu: "Gitmeden önce en azından bu doğum günümü babamla geçirebilir miyim? Sadece onunla son bir anım olsun istiyorum."

Ona "Leo Amca" demeyi reddediyordu.

Sessizce gözyaşlarımı sildim ve alnından öptüm. "Tabii ki, canım."

Ama iki gün sonra, doğum gününde, ona parti vereceğine söz veren Leo ortaya çıkmadı.

Onu aradım ve öfkeyle sordum: "Bugün Cayden'ın doğum günü. Evde olacağına söz vermiştin. Neredesin?"

Hayal kırıklığına katlanabilirdim ama Cayden'ın son umudunun paramparça olduğunu görmeye dayanamazdım.

Leo tek kelime etmeden telefonu kapattı.

"Babam gelmiyor, değil mi?" Cayden başını eğdi, önündeki pastaya bakarken kendini ikna etmeye çalışıyordu.

"Sorun değil anneciğim. Leo Amca gerçekten çok meşgul. Benimle sen kutlayabilirsin."

Leo'ya ilk kez "Amca" demişti.

Artık Leo'nun kendisini istemediğini kabullenmiş gibiydi. Ama dudağını ısırıp zorla gülümsemesi kalbimi paramparça etti.

Öfkeyle onu tekrar arayacaktım ki birden ondan bir mesaj geldi.

"Alevdiş Sürüsü'ne geri gel."

"Bebeğim, bak! Baban doğum gününü hatırladı!"

Cayden'ın gözleri umutla parladı ve nefesi heyecana doldu. "Anneciğim! Babam doğum günümü hatırladı! Hadi gidelim! Bana bir sürü hediyesi vardır!"

Leo'nun gerçekten bir doğum günü partisi hazırladığına dair onay aldıktan sonra Cayden çok heyecanlandı. Elimden tuttu ve beni neredeyse sürükleyerek sürüdeki villaya götürdü.

Ama içeri girer girmez, karşımdaki manzara karşısında kalbim sıkıştı.

Oda güllerle doluydu. Resmî kıyafetler giymiş misafirler ortalıkta dolaşıyordu.

Bu hiç doğum günü partisine benzemiyordu. Daha çok...

Cayden ise fark etmedi. Doğruca bir pastanın önünde duran Leo'ya koştu ve kendini onun kollarına attı.

"Babacığım! Geldim! Pastayı kesmemi mi bekliyordun?"

Leo bizi görünce şok oldu. "Siz burada ne yapıyorsunuz?"

Resmî takım elbisesi içindeydi ve Jasmin'in yanında duruyordu. Tepkisi en korktuğum şeyin doğru olduğunu kanıtladı.

Misafirler aralarında fısıldaşmaya başladı.

"Bugün Alfa Leo'nun Luna'sını duyuracağı gün değil miydi? Neden birden burada bir çocuk var?"

"O çocuk ona baba dedi. Acaba gayrimeşru bir oğul mu?"

Bu sözleri duyan Leo, Cayden'ı birden itti. "Sen bana ne dedin?"

Cayden geriye doğru sendeledi ve yere düştü. Korkuyla Leo'ya baktı, neyi yanlış yaptığını anlamamıştı.

Bu çok fazlaydı.

Hemen koşup onu kaldırdım, gitmeye hazırdım ama Jasmin önüme dikildi. "Mia, bugün Leo ile benim unvanlarımızın resmî duyurusu. Etkinliği bilerek mi bastın?"

Yüzündeki kibirli sırıtış bana her şeyi anlatmaya yetiyordu.

O mesajı gönderen oydu.

Leo'nun koluna yapıştı ve alayla karışık bir sesle söyledi: "Seni daha önce uyarmıştım. Alfa'mızı ne kadar seversen sev, buraya bir piçi getirip onun çocuğu olduğunu söyleyemezsin."

"Haklıyım, değil mi Leo?"

Leo bakışlarımdan kaçındı ve başını salladı.

Hıçkıra hıçkıra ağlayan oğluma sıkıca sarıldım, sabrım sonunda tükenmişti. "Cayden bir piç değil. Onu ben doğurdum.

Ve babası büyük bir Alfa'ydı. Bu zavallı sürüdeki herkesten kat kat üstündü."

Cayden'ı kucağıma alıp dönmek üzereyken Jasmin birden yüzüme bir tokat attı.

"Nasıl yalan söylersin! Sen dışarıdan gelmiş bir işe yaramazsın! Seni ve o piçi biz evimize aldık."

"İyiliğimize böyle mi karşılık veriyorsun? Alfa'mız hakkında yalan söyleyip sürümüze hakaret mi ediyorsun? Gelip onu dövün!"

Sürü üyeleri öne atıldı, beni yere yatırdılar. Yumrukları acımasızca üzerime yağıyordu.

Acının içinden kan çanağı gözlerle Leo'ya baktım ve yüzünün tereddütle dolu olduğunu gördüm, Jasmin hâlâ sıkıca koluna yapışmıştı.

Artık ona hiçbir şey borçlu değildim.

Yedi yıl önce hayatımı kurtarmış ve o günden beri beni tüm kalbiyle sevmişti.

Ama tüm bunlar, tüm o sevgi, tüm anılar, onların yumrukları altında paramparça olmuştu.

Cayden çaresizce ağlıyordu. Leo'nun pantolon paçasına yapıştı ve birden dizlerinin üzerine çöktü.

"Leo Amca—hayır, Alfa Leo! Hata yaptım! Lütfen, yalvarırım, annemi dövmeyi bırakın!"

İkimiz de şok olduk.

"Durun!" Leo hemen onlara geri çekilmelerini emretti, Cayden'a sanki duyduklarına inanamıyormuş gibi bakıyordu.

"Bana az önce ne dedin?"

"Alfa Leo, annemle ben burada istenmiyorsak, hemen gidiyoruz."

Sanki bir anda büyümüştü. Minik elleri titreyerek kalkmama yardım etti ve herkesin gözleri önünde beni villadan çıkardı.

Telefonuma Leo'dan bir mesaj geldi. "Kızma. Cayden'ı eve götür. Bu gece gelirim."

Cayden mesajı görmezden geldi. Gözyaşlarını tutarak bana sordu: "Anneciğim, Dedem Alex ve Anneannem Bella'nın bizi özlediğini söylemiştin, değil mi?"

"O hâlde hemen gidelim."

Birden olgunlaşan Cayden'a baktım ve zorla yutkunup başımı salladım.

O gece, bizi buraya bağlayan her şeyi yaktım.

Ve sonra, onu alıp temelli olarak ayrıldım.