Chapter 3

Lalaine POV

Nakatayo ako sa harap ng malaking salamin, sinusuklay ang buhok ko habang pinagmamasdan ang sarili. Suot ko ang bestidang kulay pula, mula sa baba ng tuhod hanggang sa balikat, mabigat ang tela at nakakapit sa katawan ko.

Pinagpaguran ko ang bawat galaw ko, pero ramdam ko pa rin ang sakit sa bawat bahagi ng katawan ko. May mga pasa at galos na nagtatago sa ilalim ng tela, at halos hindi ko na maalis sa isip ko ang mga nangyari sa akin kahapon.

May pabango rin akong isinunod sa akin, mabango pero kakaiba ang pakiramdam. Parang sinasabi nito sa lahat:

“Narito siya, handa na para sa kasiyahan nila.” Ngunit alam kong ang kasiyahan na iyon ay kapalit ng aking katawan at dignidad.

Sa limang taon ng pagdurusa at pagkakakulong, sanay na ako sa sakit, pero hindi ibig sabihin na masaya ako rito. Pagod na ako.

“Monticillo! Andayan na ang byenan mo, namimiss ka na!” sigaw ng isang pulis, sabay tawa ng iba.

“Naku! Mamaya fiesta na naman to! Hoooh!” dagdag pa ng isa.

Ang mga tawa nila ay parang dagok sa tenga ko. Hindi ito basta kasiyahan; ito ay panliligalig. Hindi ko na kayang magprotekta sa sarili ko.

Hanggang ngayon, puros pananakit na lang ang nararanasan ko sa kamay nila, at alam kong wala akong magagawa.

Lumapit ang byenan kong babae, mataas ang kilay at nagmumukhang galit na galit. Ang bawat titig niya ay nagbabalik ng lahat ng alaala ng sakit at pang-aabuso. Pinapalapit niya ako, at pakiramdam ko ay muli akong nagbabalik sa impyerno.

“Oh? The bitch is here! How are you, freaking girl? You look so good today, huh?” nilapitan niya ako at hinawakan ang baba ko.

“You know what? I don’t know why my son was so fascinated with you. I know you’re beautiful… pero isa ka lang patay gutom, poor!”

Hinablot niya ang buhok ko at inilapit ang mukha ko sa kanya. Ang bawat haplos at hila ay parang kidlat na dumadaan sa katawan ko. Sabi niya,

“Ito ang tandaan mong babae ka, mali ka nang kinalaban at pinatay! Walanghiya ka, ang nag iisang anak ko pa! Higit pa sa impyerno ang aabutin mo sa kamay ko.”

Hinila niya ako papunta sa mga preso at pulis. Wala nang awa, wala nang kalaban-laban. Isang oras na lang daw ang laya niya bago bumalik, kaya sinimulan nilang pagsubok ang katawan ko.

Lumapit ang ilang preso, at nagsimula ang walang awang pananakit: pagbubugbog, pagsasabunutan, at pagsipa sa katawan ko.

May ilan pang nagpaso ng sigarilyo sa balat ko. Ang bawat tama ay nagpapadala sa akin sa isang mundo ng hapdi at galit, at ang pinaka nakakapaso ay nang mahataw ako ng b****a sa binti—naramdaman ko ang paglabas ng buto sa lugar nito.

“Bago ako mawala,” iniisip ko, “sana makita ko ang lalaking pinakamamahal ko. Sana siya ang huling mukha na makikita ko.”

Natapos ang kanilang galit, at dumating ang byenan ko. Subalit sobrang labo na ng mata ko at napakapagod ng katawan ko, halos hindi ko na makita siya. Inutusan niya ang mga tauhan niyang patayuin ako, pero ang mga binti ko ay hindi na kayang suportahan ang bigat ng katawan ko. Pinilit nila akong tumayo, ngunit bawat hakbang ay parang sinuntok sa utak ko.

“Gewang gewang!” utos ng isa sa mga tauhan, hinawakan ako sa braso.

Ramdam ko ang sakit sa braso ko—baka bali na ito—pero pinilit ko pa rin tumayo. Dahan-dahan ako, bawat hakbang ay puno ng kirot, at tuwing natutumba, pinatatayo pa rin nila ako sa walang awa nilang paraan.

Pagdating ko sa harap ng ilang lalaki, nakatayo sila na parang handang lumapit. Ang bawat titig nila ay nagdadala ng kaba sa puso ko.

“Barilin na lang nila ako para matapos na ang lahat nang paghihirap ko ” iniisip ko, nanghihina na ko.

“B-bubuyin nyo! Pagsawaan nyo lahat, maganda yan, bugbog sarado nga lang!” sabi ng byenan ko habang tumatawa na parang demonya.

" P- para niyo na pong awa. Patayin niyo na lamang po ako, pero wag niyo pong gagawin sakin yon." Nanghihina kong pakiusap pero tila mga bingi ang mga nakapaligid sakin at kita sa mga mukha nilang may masamang pagnanasa at sundin ang utos ng byenan ko.

" Madam kahit ganito itsura nito ngayon, laman tiyan pa din to! Sa gandang babae nito! kahit paulit-ulit!" Sabay tawanan na nakakakilabot ng mga lalaki.

Hinila nila ang dress ko kaya nasira ang nakatabing sa kaliwang balikat ko. Sabay tawa ng malakas. Pilit kong tinatakpan ang aking katawan. Ayoko nito, dibaleng gulpihin na lang nila ako mas tatanggapin ko pa kesa angkinin ako ng mga lalaking hindi ko mahal.

Walang akong magawa, dahil sobrang nanghihina, halos mawalan ng pag-asa—at sa gitna ng lahat, naramdaman ko ang kamay ng isang lalaki sa leeg ko, humahawak sa mukha ko.

Nagulat ako nang marinig ang boses:

“Subukan mong isayad ang labi mo sa leeg ni Lalaine! Kung hindi, mapapatay kita ngayon!”

Hinawakan niya ang mukha ko, at sa gitna ng takot, napalunok ako.

“J-Jeric… P-pangga…” nanghihina kong wika. Ang katahimikan ng paligid, ang init ng katawan ko, at ang bigat ng bawat sugat ay tila napawi ng presensya niya.