Chapter 7

"Anak, ubusin mo po 'yang food, ha? H'wag ka pong magsasayang," bilin ko sa anak kong si Madrid nang makaupo na siya sa bakanteng silya. Tignan mo nga naman... Handang handa ang anak kong pumasok sa school. Sampung taong gulang na ang anak ko. Matalino, pogi at higit sa lahat, mahal na mahal ako.

"Opo, mommy. Kakain po ako nang marami," sagot ng anak ko habang nakangiti nang malapad. Napapangiti na lang ako kapag nakikita ko ang cuteness ni Madrid sa tuwing tinitignan ko siya. Kahit kailan talaga, manang mana sa 'kin.

Pinapainom ko ng gatas si Madrid para lumakas ang resistensya niya. Ayoko siyang magkasakit habang wala ako sa tabi niya. Hindi naman sa pinababayaan ko siya pero kung hindi ako magtatrabaho, sinong magpo-provide ng lahat ng pangangailangan niya? Ako lang naman ang meron siya at ang tito at lola niya.

Habang abala kami sa pagkain ni Madrid ay narinig ko na lang din na may nag-park sa harapan ng bahay. Ilang sandali pa ay may kumatok sa pinto at binuksan ito.

"Good morning," pagbati ni Charlie sa 'min.

"Tito Charlie!" tuwang tuwa na naman si Madrid dahil nakita na naman niya si Charlie.

"Kain, Charlie," pagyayaya ko rito pero umiling ito at marahang kumaway.

"Hindi na. Busog ako. Kakakain ko lang din e. Napadaan ako rito para ihatid kayo sa school at sa work. Gusto mo ba 'yon, Madrid?" sabi nito sabay tanong sa anak ko. Sa sobrang tuwa ng bata ay tumango ito habang nakangiti.

"Huh? E baka naman ma-late ka sa pagpasok mo? Kumakain pa kami e," tanong ko.

"Hindi. Kaya pa naman. Maya-maya pa ang pasok ko."

Naupo siya sa isa sa mga bakanteng silya at sandaling hinaplos ang buhok ni Madrid. Nangiti siya nang malapad habang tinitignan ang anak ko.

"Ang laki mo na, Madrid. Ilang taon ka na?" tanong ni Charlie at sumenyas naman ng nine ang anak ko. "Parang kailan lang no'ng baby ka pa. Ang cute-cute mo pa rin hanggang ngayon. Kanino ka nagmana?" tanong pa nito at tinuro siya ni Madrid bilang sagot. Aba!

"Anak, ako ang umire sa 'yo kaya dapat na ako ang ituro mo," pagbibiro ko. Nag-peace sign naman si Madrid ngunit tinawanan lang namin siya ni Charlie.

Bukod kina mama at Matthew, si Charlie rin ang nakakita kay Madrid noong baby pa ito. Suki ko pa lang siya sa online selling ko. After that, madalas na niya akong dalaw-dalawin at dinadalhan ng foods na minsan ko rin'g na-crave-an. Para akong may guardian angel sa tuwing nangangailangan din ako ng tulong.

Gaya nga noon--hanggang ngayon--gusto ni Charlie na tumayong ama kay Madrid. Nililigawan niya ako hanggang ngayon pero hindi ko pa rin maibigay ang salitang oo sa kaniya. Minsan nga, nahihiya na ako dahil para ko na siyang pinapaasa. Yes, wala akong nararamdaman sa kaniya pero nagbabakasakali ako na baka pagdating ng tamang panahon, mahalin ko na siya pabalik.

"Madrid, sabihin mo na kaya kay mama mo na sagutin na niya ako? Para magkaroon ka na ng papa."

Aba! Nagpaparinig pa!

"Madrid, why did I tell you?" tanong ko naman sa anak ko.

"H'wag pong sasali sa usapin ng matatanda," magalang na sagot ng anak ko. Binigyan ko ng tingin si Charlie upang ipagmalaki ang matalino kong anak.

"Oh? Okay... Okay..." saad ni Charlie.

"Let mama tell you what her decision is. M-Madrid doesn't want to make decision. I'm--I'm young," sagot naman ng anak ko kay Charlie.

"Oh, tignan mo. Ang galing ng anak ko, 'di ba? Mana 'yan sa mama e, 'no? 'Di ba anak?" tanong ko. Tumango si Madrid sa 'kin bago niya tinuloy ang pagkain niya.

"Mathia, oo nga pala, naalala ko na kukuha pala ako ng order, ha? Marami kasing nagtatanong kung kailan daw ako magre-restock. Nai-send ko na sa messenger yung lists. Paki-check na lang," paalala ni Charlie kaya tumango ako sa kaniya.

Matapos naming kumain ni Madrid, tinanggal ko na ang mga saksakan at ni-lock ang pinto ng bahay. Sumakay na kami sa sasakyan ni Charlie at ihahatid muna namin ang bata sa eskwelahan.

Malapit-lapit lang naman yung eskwelahan ni Madrid dito. Madalas kaming nagji-jeep at inaabot lang kami ng ten minutes. Baka ngayon, mga five minutes na lang. Depende sa daloy ng trapiko.

Sa pagdating namin sa tapat ng gate ng school ay bumaba na si Madrid. Hinalikan niya kami sa pisngi ni Charlie at niyakap bago pumasok.

Hindi ko mapigilang mapangiti habang tinitignan ang anak ko. Yung nararamdaman ko, para akong kinikilig na natutuwa na nae-excite. Hindi ko alam.

"Tears of joy?" tanong bigla ni Charlie. Napansin ko na lang sa sarili ko na naluha na pala ako. 'Di ko man lang napigilan.

Pinaandar na niya ang sasakyan upang ihatid na ako sa mall kung saan ako nagtatrabaho.

"Natutuwa lang ako. Parang nag-reminisce bigla yung mga nangyari sa 'kin simula no'ng dumating si Madrid sa buhay ko. Alam mo yung pakiramdam na para kang ni-refill-an ng lakas? Gano'n. Hanggang ngayon, ramdam ko pa rin 'yon," paliwanag ko rito.

"Bilib nga ako sa 'yo e. Imagine-in mo, mula sa pagbubuntis hanggang sa mag-ten na si Madrid, kinayanan mo. Ang galing mo ro'n," pagmamangha ni Charlie sa 'kin.

"Salamat, pero syempre dahil din sa tulong niyo nina mama at Matthew. Kung wala akong kasangga sa pagpapalaki sa anak ko, hindi ko rin kakayanin," paliwanag ko naman dito. Nagbitiw siya ng malapad na pagkakangiti sa 'kin at tinuon ang sarili sa daan.