LOGINMatapos ang ilang minuto sa pagbyahe, nakita ko na rin siya na naghihintay sa Starbucks Coffee."Hi, kanina ka pa ba?" tanong ko nang makarating ako sa kinaroroonan niya. Nilingunan naman niya ang direksyon ko at ngumiti."Kararating ko lang din. Kumusta ka?" tanong ni Mina. Nagawa pa niyang tumayo upang makipagbeso sa 'kin. Matapos nito ay naupo na kami sa magkatapat naming seats."Okay naman. Ikaw?""Same. Medyo stressed sa work pero kahit papaano nakakayanan. Mabuti nga't hindi na kami pine-pressure," paliwanag niya. Ngumiti ako at tumango nang isang beses."Uhmm.... good to know. Anyway, maiba tayo. Pinapunta kita rito dahil bukod sa gusto kitang makita at i-treat, gusto ko rin ipaalam sa 'yo ang magiging huling plano ko," paninimula ko."Tungkol ba 'to kay sir Julian? Akala ko ba—""I'm never going back to him," putol ko sa balak niyang sabihin."H-Huh? Akala ko ba... nagbago na ang isip mo? Napamahal ka kay sir Julian, 'di ba?" tanong pa niya."Hindi naman mawawala ang pagmamaha
"You mean... gusto mong maranasan ko ang ginagawa mo sa 'kin noon?" tanong niya."Gano'n na nga," sagot ko sa kaniya. "Gusto kong maramdaman mo kung ano ang pakiramdam ng hinahabol ang taong mahal mo. Kung iniisip mo na naghihiganti ako, pwedeng gano'n. Pero ang gusto kong malaman ay kung gaano mo ako kamahal, gaya ng sinasabi mo sa 'kin ngayon."Tumatango nang dahan-dahan si Julian sa mga sinabi ko. Wala siyang reklamo. Mukhang naiintindihan niya ang pinupunto ko."Okay, deal. Anything else?" tanong pa niya."Of course. Una pa lang 'yan sa lima kong kondisyon. Pangalawa, gusto kong baguhin mo ang sarili mo physically, mentally, and emotionally. Be the best version of yourself. Third, treat everyone around you with kindness. Mula sa mga tao mo, sa family mo, friends, at sa lahat ng tao. Fourth, I want you to visit your mother kahit once a week. Alam kong may sama ka ng loob sa kaniya, pero kahit ano pa ang gawin mo, nanay mo pa rin siya. Syempre bukod sa kaniya, nais ko rin'g mag-reco
Hindi ko na kinausap pa si Julian dahil mukhang wala naman na kaming dapat pag-usapan pa.Ngunit habang nasa loob ako ng kotse ay natutulala na lang ako sa isang tabi.I love Julian... but I think na hindi na magiging maganda pa para sa 'min ang magsama.NANG MAKAUWI na ako sa mansion ay nadatnan ko si Andrade na nasa main door, nakangiti habang nakatingin sa direksyon ko."Hi, nakauwi ka na pala?" tanong ko habang naglalakad patungo sa gawi niya."Yup. Wala namang emergency meetings or workloads kaya napaaga ang uwi ko," sagot niya. Hindi ko inaasahan na sa pagpunta ko sa gawi niya ay hahalikan niya ako sa labi.Para akong naestatwa."What? Nabigla ka pa?" tanong niya sa 'kin. Doon lang nagising ang diwa ko."Alam mo ba na—""Dumating si Coney kanina? Oo, sinabi ni Cornelia sa 'kin. Hindi ko nga inasahan na pupunta pa 'yon dito. But don't worry, sinisigurado kong hindi na siya makakabalik pa rito."Ngumiti ako sa kaniya at sabay kaming nagtungo papasok sa loob ng mansion."Wait, may
"Will you stop saying that, Mom? Alam mo ba ang nangyari sa buhay niya kaya ayaw na niya sa asawa niya? Her life becomes a mess," tanong ni Cornelia sa Mommy niya. Nahahalata ko na naiinis siya sa mga pinagsasabi nito. Nakakaramdam na rin ako ng inis, ngunit ayoko namang magtaray sa hindi ko teritoryo. "Hmm... then I'll ask her na lang; do you love my ex-husband?" Napatingin ako kay Coney. Bumibigat ang dibdib ko habang nakatingin sa expression ng kaniyang mukha. Naghahalo ang mga kasagutan sa utak ko. "O-Oo," sagot ko. Napangisi siya at nailing sa 'kin. "I see... you know what? Kung ako sa 'yo, magpapakatotoo ako sa sarili ko. Mahirap na kasi kung hindi e, kasi makakasakit ka pa ng ibang tao," sagot nito. "I'll go ahead. Pupunta na lang ulit ako rito next time... kapag kayong dalawa lang ng Daddy mo, Cornelia. Bye." Naiwan akong tameme habang iniisip ang huli niyang sinabi sa 'kin. "France, are you okay? Sorry sa mga sinabi ni Mommy, ha?" Tumatango ako kay Cornelia at binigyan
"I'll go ahead, okay? Thanks," paalam sa 'kin ni Andrade na may malapad na ngiti sa kaniyang labi. I was the one who prepared breakfast. Wala rito si Cornelia dahil nag-overnight pala ito sa kaniyang mga kaibigan. Nang makita ko ang pag-alis ng kotse ni Andrade ay bigla namang nag-vibrate ang phone na nasa bulsa ko. Kinuha ko ito at tinignan. Si Rowena. "Pinsan, napatawag ka?" tanong ko kaagad matapos kong sagutin ang tawag niya. "Long time no talk, ah? Kumusta ka na?" tanong niya sa 'kin. "Sorry, ah? Medyo naging busy lang e," sagot ko naman sa kaniya. "Hmm.... so naging busy ka sa magaling mong asawa? Tsk! Sinasabi ko na nga ba't—" "Wala na kami ni Julian," putol ko sa sinasabi niya. Bigla siyang napatigil sa pagsasalita mula sa kabilang linya. "Weh? Talaga? Paanong hiwalay naman ang sinasabi mo? Baka naman echos lang 'yan, ah?" paninigurado pa nito. "I'm telling you the truth, Rowena. Isa pa, I already have someone else in my life. He loves me more. I think, it's not that
"I can't believe you just did that."Napatingin ako kay Andrade matapos naming pumasok sa loob ng kaniyang mansion."What are you talking about?" tanong ko."You kissed me, Francine."Nakaramdam tuloy ako ng hiya nang maalala ang ginawa ko kani-kanina lang."Did you do that because you only want him to leave, right?" tanong pa niya sa 'kin. Doon ay napalunok ako ng laway dahil parang kahit oo o hindi ang sagot ko ay parehas na mali."U-Uhmm... ayoko namang—""France, you don't need to answer that. I'm here for you... as a friend."Hinabol ko si Andrade nang magsimula siyang umalis matapos niya itong sabihin."A-Andrade, sandali," sambit ko at tinignan siya sa mga mata. "I answered you already, 'di ba? We're in a relationship now—""Francine, we can't be together hangga't may asawa ka pa. Ayoko maging kabit sa harap ng maraming tao," pagtanggi niya kaagad sa 'kin. "Hindi mo kailangang gawin 'to para kaawaan ako. What I want for you is freedom."Hindi ako nakaimik matapos niyang sabihin
Sa pagtatapos ng pag-uusap namin, nag-ring bigla ang phone ni Draken kaya kinuha niya ito."Excuse me, sasagutin ko lang ito," paalam nito. Um-agree naman kami kaya agad siyang tumayo at lumabas ng bahay para sagutin ang tawag."Anak, alam mo? Magluto na lang tayo para sa lunch. Dito na kumain si D
Alas onse na ng gabi pero nananatili pa rin ako sa dining area at nagkakape. Hindi ako makatulog. Kanina pa ako binabagabag ng isipan ko dahil kay Draken.Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko."Bakit gising ka pa, anak?"Agad akong napalingon nang marinig ko si mama. Nakita ko na nasa hagdanan siy
Nakapiring ang mata ko kaya hindi ko alam kung saan kami dadalhin ng mga lalaking dumukot sa 'min ni Madrid. Ang anak ko, umiiyak sa takot."A-Anak, Madrid?" paghahanap ko hanggang sa makapa ko ang balikat niya. Agad kong niyapos ang anak ko at gayundin siya sa 'kin.Ramdam ko ang panginginig namin
"Wala pong dapat na malaman si Draken tungkol kay Madrid."Ramdam ko sa loob ko ang galit sa dibdib ko nang sabihin ko 'yon kay mama."Bakit naman hindi? Siya pa rin naman ang ama ni Madrid, hindi ba?" tanong ni mama."Opo. Alam ko naman po 'yon, pero hindi naman po ako papayag na gano'n-gano'n na

![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





