Chapter 1

Pabagsak na itulak ni Eiji Beaumont si Nadine Esperanza sa kama. Bago pa makapag-react ang dalaga ay nasa ibabaw na niya si Eiji at inaangkin nang marahas ang kanyang labi. Nilamas nito ang kaliwa at malaki niyang suso gamit ang isang kamay, habang ang isang kamay naman ay mariing hawak ng lalaki sa itaas ng kanyang ulo, para pigilan siyang gumalaw.

"Eiji!" Singhal ni Nadine, buong lakas na itinulak ang lalaki. Pero di hamak naman na mas malakas ito sa kanya. Pakiramdam niya ay kakapusin na siya ng hininga sa ginagawa nitong pag-angkin sa kanyang mga labi.

“Eiji, pagod pa ako! Hindi ba't katatapos lang natin?” Inis na sabi ni Nadine nang pakawalan ni Eji ang mga labi niya upang s******n naman ang kanyang leeg na tila hayok na hayok. “Pagpahingahin mo naman ako!"

“Pahinga?” He sneered and grinned devilishly. “You have no right to tell me what do you, Nadine. Ano ngayon kung gusto ulit kita angkitin kahit katatapos ko lang sayo kanina? Gagawin ko kung anong gusto kong gawin sayo, at wala kang magagawa. You are nothing… nothing but my slave.” Bigla na lamang nitong sinaklot ang suot niyang roba.

Kanina ay halos dalawang oras siya nitong inangkin. Hinang-hina siya at masakit ang katawan niya. Katatapos lang niya mag-shower at heto nanaman si Eiji. Para bang wala itong kapaguran. Hindi pa nga siya makalakad ng ayos. Mahapdi pa ang pagkababae niya.

He started sucking and biting her nipples. There was no gentleness in any of his movements. He was devouring her maniacally, intending to hurt her instead of making love to her.

Mas lalo siyang kinabahan sa takot nang masulyapan ang fully aroused nitong pagkalalaki. Napunit ang pagkababae niya kanina sa laki ng alaga ni Eiji. Iniisip niya pa lang na papasok ulit iyon sa butas niya ay naiisip na niya na lalagnatin siya bukas.

“T-Teka lang, Eiji, pwede bang bukas na lang? O kahit sa isang araw? Pagod na talaga ako at hindi na kaya ng katawan ko,” sinubukan niya ulit makiusap nang gumapang ito papunta sa kanya.

“No. I want it now, Nadine.” At bigla na lang hinila ni Eiji ang dalawa niyang binti at ibinuka ang mga iyon bago pumuwesto sa ibabaw niya.

"Aahh!” Napaigtad si Nadine nang muling na namang nilakumos ni Eiji ang kanyang dibdib at s******n ang u***g niya. He was sucking and biting alternately.

Mayamaya ay bumaba ang isa pang kamay ng lalaki at dinaklot ang pagkababae ni Nadine. Marahas nitong pinaglaruan iyon na parang nagmamasang harina. Sinimulan nitong pisil-pisilin at hilahilahin ang kanyang clit habang hindi pa rin tumitigil sa pagsipsip sa kanyang nipple.

Mabilis at mariin ang bawat galaw nito. Sunod-sunod ang pag-iling ni Nadine habang kagat-kagat ang ibabang labi. Sinusubukan niya itong itulak palayo sa kanya, pero para itong bakal na mabigat na nakadagan sa kanya.

“Masakit, Eiji!! Nasasaktan ako!”

He stopped for a moment only to look at her eyes with so much hatred. “Mabuti kung ganon. I want you to feel every pain, Nadine.”

Napasinghap siya nang bigla nitong hinablot ang kanyang buhok kasabay ng pagpasok ng matigas na ari sa kanyang lagusan.

****

5 days ago.

Mabilis ang pintig ng dibdib ni Nadine habang nakaupo sa cafe, sa tapat ng mataas na building Beaumont Empire. Alas said pa lang ng umaga ay naroon na siya at nakaabang. Sinadya niya talagang pumunta ng maaga dahil gusto niyang maabutan ang hinihintay bago pa man ito makapasok sa gusali.

“Ang tagal, nasaan na ba siya?” kabado niyang tanong sa sarili.

Muli niyang ibinalik ang tingin sa cellphone niya at tiningnan ang sinasabi ng g****e na may-ari at CEO ng Beaumont Empire. Isang lalaki na nakasuot ng tuxedo. He was looking straight at the camera with his eyes that could pierce any soul. Kung hindi niya kilala ang lalaking ito, iisipin niya sanang isa itong international model. Ganon kalakas ang dating nito.

Ngunit sa ibabang bahagi ng larawan nito, naroon nakalagay ang pangalan nito. Eiji Beaumont: One of World's Youngest Trillionaire.

“Trillionaire…” naibulalas ni Nadine.

Napapikit uli siya nang rumagasa ang sari-saring alaala na hanggang ngayon ay paulit-ulit na bumabagabag sa kanyang isipan.

Siya at si Eiji na tumatakbo sa pagmamay-ari nilang tubuhan. Pareho silang nakatingi at enjoy na enjoy ang pagsipsip ng tubo.

Pero mabilis naputol ang kanyang pagbabalik tanaw ng marinig niya ang ingay ng mga tao labas.

For some reason, parang biglang nagkasundo ang lahat na ayusin ang mga buhok at mga damit nila, mapa-babae man o lalaki. Nadine could feel her body shaking all over. Magkahalong nerbiyos at excitement ang nararamdaman niya. Parati siyang napupuri sa pagiging maginhin niyang babae sa bayan nila, pero sa pagkakataong iyon at mabilis siyang tumayo at sumama sa mga taong tumatakbo papunta sa harapan ng Beaumont Empire building.

"Kaya mo ito, Nadine," she tried to give herself some pep talk pero mukhang hindi iyon umuubra.

Lumabas sa isang mamahaling sasakyan na pula ang isang lalaking nakasuot ng itim na suit. He was wearing a black long-sleeve shirt under it and a midnight blue necktie.

Napaawang ng bibig si Nadine nang alisin nang lalaki ang suot nitong sunglasses at iniabot iyon sa assistant nito.

She gathered all her courage and approached him. “Eiji!”

Nang ilang metro na lamang ang layo niya sa lalaki, inabot niya rito ang folder na hawak pero laking gulat niya nang bigla na lamang siyang harangin ng isang malaking lalaki at winaksi ang kamay niya.

Nabitawan niya ang folder at nagliparan ang mga laman niyon sa sahig. Ni hindi man lang tumingin si Eiji sa kanya. Nagpatuloy lang ito sa paglalakad as if he never even noticed her.

“Maam, bawal pong lumapi kay Mr. Beaumont!” inis na sabi ng isa sa dalawang bodyguard.

“Kuya, sandali lang naman po ako. May kailangan lang akong sabihin sa kanya!" Desperada niyang sagot at nagmamadaling pinulot ang mga papel at binalik ang mga iyon sa folder.

Pinagtinginan siya ng mga naroon na nakasaksi at nagbulungan na naman ang mga ito habang ang iba ay natatawa sa kanya.

Nang makatayo si Nadine ay malayo na si Eiji at ang assistant nito. Patakbong hinabol niya ang mga ito bago pa man makasakay sa elevator.

“Eiji! Eiji, sandali! May sasabihin lang po ako sa kanya!” Hinihingal na ulit niya sa bodyguard na nasa likuran ni Eiji. “Sandali lang–”

“Maam, kung pagbibigyan ka namin ay unfair iyon sa iba. Kailangan mo ng appointment.”

“Pero–”

“Kung kailangan mo ng trabaho, doon ka sa HR mag-apply, Ma'am. Hindi humaharap si Mr. Beaumont ng kung sino lang.”

Pero hindi siya sino lang. Siya ang childhood sweetheart ni Eiji. Gusto ko yun sabihin ni Nadine pero wala siyang lakas ng loob.

Napindot na ng executive secretary ni Eiji ang elevator sa dulo at agad iyong nagbukas dahil walang ibang puwedeng sumakay doon kundi ang mga top executive lamang ng kompanya.

Alam ni Nadine na kapag makapasok na ang lalaki sa loob ng elevator, wala na siyang chance makausap ng araw na iyon.

Humugot siya ng malalim na hininga at sa kabuuang lakas ay sumigaw. “Eiji Beaumont! It’s me, Nadine Esperanza!”

Napahinto ang lalaki sa paghakbang papasok ng elevator. Dahan-dahan itong lumingon at matiim siyang tinitigan. Lumukso ang puso ni Nadine nang magtama ang paningin nila.

“Who is this woman?” malamig na tanong ni Eiji sa assistant nito na hindi pa rin inaalis ang tingin kay Nadine. “Bakit niyo ba hinahayaan ang mga ganyang tao na makalapit sa building ko. Everyone is expected to act professionally. Paalisin niyo siya.”

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Nadine sa narinig. Hindi siya makapaniwala na hindi siya kilala nito.

Galit pa rin ba ito sa kanya at nagpapanggap lang na hindi siya kilala? O sadyang hindi na siya nito nakikilala dshil naka move on na ito?

“Baka isa na naman sa mga babaeng mag-aapila na nabuntis mo at hihingi ng sustento,” sabi ng isang bodyguard.

“Wala akong pakialam kung sino siya. Get her out of this building,” he said coolly bago tuluyang pumasok sa elevator.

“Please! Eiji, kailangan kitang makausap!" Sinubukan niya pang habulin ito ngunit hinarang na siya ng bodyguard.

“Maam, hindi lang ikaw ang babae na pumunta rito para lang makausap si Mr. Beaumont. Tigilan niyo na ‘yang ginagawa niyo dahil hindi na yan makakalusot sa amin."

“Hindi ako ganung klase ng babae,” mariing sabi niya rito.

Tumawa lang ito habang pailing-iling na hinawakan ang braso niya palabas ng building.

“Kilala ko siya! Kilala niya rin ako! Kailangan ko lang talaga siyang makausap!" aniya nang tuluyan na silang nakalabas ng building.

“Ma'am, ang dami na ding nagsabi niyan. Nakita ka naman kanina ni Sir at hindi ka niya kilala."

Mariing pumikit si Nadine. Hindi siya puwedeng basta-basta na lang sumuko.

“Kahit ibigay mo na lang ‘tong envelope sa kanya. Malaking tulong na sa akin ‘yon."

Napakamot ito sa ulo. “Mapapagalitan kami, Ma'am.”

Kinalkal niya ang loob ng maliit na handbag at kinuha lahat ng cash na dala na nagkakahalaga ng three thousand pesos. Nilakumos niya iyon at palihim na nilagay sa kamay ng lalaki. “Sige na po, konting favor lang talaga. Ibigay niyo lang po yan sa kanya.”

****

Mariing nakatitig si Eiji sa note na naka-attach sa envelope ni Nadine.

Matapos iyon basahin ay nilakumos niya ang maliit na papel. He clenched his fists so hard until his knuckles turned white. Ten years na simula nang huli niyang makita ang dalaga. At hanggang ngayon ay wala pa rin itong pinagbago, nakapaganda pa rin nito.

Mukhang wala itong kaalam-alam sa mga nangyari noon, or else, she wouldn’t even dare to show her face to him again. Pero hindi ibig sabihin na wala itong alam ay makakalagpas na ito sa galit at paghihiganti niya sa pamilya Esperanza. Anak ito ng taong kaaway niya kaya isa ring itong kaaway.

Si Nadine ay anak ng mamamatay tao. Ang lolo at lola ni Eiji na siyang nag-aruga sa kanya ay pinatay ng ama ni Nadine. At kahit sino sa pamilya Esperanza, hindi makakaligtas sa galit niya.