Chapter 2

Puno ng galit ang puso na pinagmasdan ni Eiji si Nadine mula sa CCTV. habang nasa loob ito ng opisina niya. Natutuw siya na makita itong hindi mapakawi at kinakabahan habang naghihintay ang dalaga sa kanya.

Arman Esperanza, Nadine's father, did not deserve a quick revenge. He deserved to feel every inch of hell na ipapalasap niya sa buhay ng mga ito. Gusto niyang makita na triple sa pagdudusa niya ang mangyari sa pamilya Esperanza.

Eiji would make sure that it would be as slow and as painful as he could. Sisiguraduhin niya na luluhod sa kanya si Arman at magmamakaawa, katulad ng ginawa niya noon sampung taon na ang nakalipas.

Mahal na mahal ni Arman ang anak na si Nadine at itinuturing ito na isang princess. At si Nadine ang gagamitin ni Eiji para makuha ang hustisya na matagal na niyang inaasam.

"Nadine Esperanza, pagsisisihan mong lumapit ka sa akin…." bulong ni Eiji sa sarili bago nagdesisyong pumasok sa loob ng kanyang opisina.

Oras na para maglaro ng apoy.

“Ms. Esperanza, what can I do for you?”

Napasinghap si Nadine nang marinig ang baritonong boses ni Eiji sa kanyang likuran.

Mabilis siyang napatayo. “Eiji… I mean, Mr. Beaumont, salamat at binigyan mo ako ng chance na makausap ka.”

He slowly smiled with his devilish grin. “Why so formal? You used to call me by my name.” Tumalikod si Eiji at nagsalin ng alak mula sa minibar.

“A-Akala ko kasi... nakalimutan mo na ako.”

Tumawa ang lalaki. “Why would I forget you? Hinding-hindi kita makakalimutan, Nadine. Gabi-gabi kita napapanaginipan… Ikaw… at pamilya mo… At ang hacienda Esperanza. Lahat kayo roon.”

Natigilan si Nadine.

Totoo ba? Iniisip pa rin ba siya ni Eiji? Did he still miss her like she missed him so badly? Hindi pa rin ba ito nakalimot sa kanya?

“At sa panaginip na iyon…” patuloy ng lalaki, “Nakahulod kayo ng daddy mo… nagmamakaawa sa akin huwag kayong patayin. Umiiyak siya habang ako ay tumatawa.”

There was coldness and anger in his voice. Pero nang humarap ito sa kanya, nakangisi na ito at itinaas ang isang wine glass.

Sunod-sunod ang pagkurap ni Nadine. Nalilito siya sa kinikilos ng lalaki.

“Eiji, I’m sorry for what happened. Alam kong pinalayas kayo ni Daddy sa hacienda at hindi binayaran sa pagtatrabaho niyo. Nasunog pa ang kubo na tinitirhan niyo habang natutulog doon ang lolo at lola mo, at wala man lang kayong tulong na nakuha mula kay Daddy—”

“Pinalayas sa hacienda? Nasunog ang kubo?” pakutyang tanong nito saka tumawa ng malakas, pero walang kahit anong tuwa sa mga mata nito. “That is an understatement of what he did, Nadine. Hindi kami basta pinalayas ng Daddy mo. Hindi rin basta-basta nasunog ang kubo namin.”

Biglang nawala ang ngiti sa mukha ni Eiji at napalitan ng matinding puot. Unti-unti itong lumapit sa kanya.

Napaatras si Nadine hanggang sa maramdaman ng mga binti ang center table na gawa sa driftwood. She felt trapped.

“Anong ibig mong sabihin?”

Eiji squinted his eyes. “You clearly have no idea what your father is capable of. Hindi mo siya kilala. Hindi dahil ibinibigay siya sayo lahat ng bagay na gustuhin mo ay mabuti na siyang tao.” He leaned in closer. “And you have no idea what I’m capable of. Hindi ka dapat pumunta rito."

There was something in his eyes and tone that made her shiver. Bigla ay parang hindi na niya kilala ang lalaki. He seemed so different from the Eiji that she knew nine years ago.

Nagkamali ba siya ng desisyon na lumapit kay Eiji?

Nanghihina ang mga tuhod na napaatras ulit si Nadine pero nang wala nang maatrasan ay na-out balance siya at napaupo sa center table.

Tiningnan siya ni Eiji. His face was expressionless but his eyes were clearly full of hatred. He was now towering over her and she suddenly felt so vulnerable. He could easily attack her in that position.

Pero biglang ngumisi ang binata at pumunta ito sa malaking desk para kunin ang folder ni Nadine.

“So, why are you here?”

It took a few seconds for Nadine to regain her composure. Nakailang inhale-exhale muna siya bago tumikhim at tumayo.

“I have a business proposal for you.”

“Sa akin?” Tumaas ang dalawang kilay ng lalaki. “And why would a Trillionaire like me do any business with you?"

Humugot si Nadine ng malalim na hininga. She could not let him intimidate her. This is too important for her. Hindi niya puwedeng ipakita sa lalaki na natatakot siya at unti-unting nawawala ang kompiyansa sa sarili.

“Sugar cane is thriving in our town,” umpisa ni Nadine. “Ang hacienda Esperanza ang pinakamalaking pinagmumulan ng asukal for the past 50 years. You’ve been there, Eiji. Doon ka nagmula. Alam mo kung gaano iyon kaimportante. Ang kailangan lang gawin ay mas palaguin pa iyon at maghire ng mga bagong tauhan para bumalik ang mga malalaking kliyente—”

“So why don’t you?”

Natigilan sandali si Nadine. She needed to sound as confident as she could.

“Well, that’s why I’m here... I need an investor.”

Muli na namang tumawa ang lalaki. He looked amused.

“And you think I will be interested?”

“Dahil alam mo ang potential ng lugar na iyon. Galing ka doon at—”

“Exactly, Nadine.” Bumalik sa pagiging malamig ang mukha at tono ng lalaki. “Galing ako doon at alam ko ang kasamaan ng pamilya mo at ng lugar na iyon. I don’t want anything to do with that place anymore. Hindi ko na gugustuhin pa na bumalik pa sa lugar yun dahil kinasusuklaman ko yun."

“Shouldn’t you look at this objectively from a business perspective?” hamon ni Nadine. “It seems like your business is based purely on your emotions. Ang dinig ko ang magaling kang businessman. Pero hindi ko yun makita ngayon sa harapan ko.”

Ngumisi si Eiji. “Don’t try to manipulate me with your words. I know that you being here means only one thing... pabagsak na ang negosyo ng pamilya niyo. Ang dinig ko rin ay nakuha na ng karatig bayan ang ilang malalaking kliyente niyo.”

Matagal bago nakapagsalita si Nadine. Parang biglang nawala lahat ng mga hinanda niyang sasabihin sa lalaki. “Hindi mo ba talaga ako kayang tulungan?”

Suddenly, there was anger in Eiji's eyes. "Kaya bang ibalik ng ama mo ang Lolo at Lola ko?" Iyon ang gusto niyang isigaw sa babae. Sa halip, ay sinakop niya sa pagitan nila at bigla itong hinablot sa braso.

“Let’s stop all this pretending, Nadine."

“N-Nasasaktan ako, Eiji!" Sinubukan ni Nadine lumayo pero mahigpit ang pagkakahawak nito sa braso niya. “Hindi ko alam ang sinasabi—"

“Pumunta ka sa akin dahil wala ka ng option. I know you already tried to sell yourself to that Chinese small businessman na kadarating lang sa bayan ng ama mo.” Ngumisi ito, but his face was twisting in anger. “You are just a whore, Nadine. What right do you have to make a business deal with me?”

Biglang nangilid ang luha ni Nadine pero pinigilan niya ang pagtulo niyon. Daig niya pa ang sinampal sa sinabi nito. Hindi niya maintindihan kung saan nanggaling ang matinding galit ng lalaki sa kanya.

Marahas siya nitong binitiwan at muntik na naman siyang ma-out balance. This time, hindi na niya napigilan ang mapaluha sa panghihiya nito.

Na-stroke ang ama niyang si Arman Esperanza pagkatapos niyang maka graduate ng college. She had no choice but to come home and take care of everything. Doon niya nalaman na wala na ang lahat ng asset ng pamilya nila maliban sa nag-iisang negosyo nila, ang Hacienda Esperanza na nagmamay-ari ng ilang ektarya ng mga sugar cane. She tried everything to keep it afloat for damn four years, pero mas lalo lamang silang nabaon sa utang.

Si Jeremy Chen lamang ang nangakong tutulungan siya. Bagong dati si Jeremy sa bayan nila, isa rin itong businessman pero hindi kasing yaman ni Eiji ngayon. Ang sabi ni Jeremy sa kanya ay once na maikasal sila tutulungan nito ang pamilya niya.

Ngunit sa mismong araw ng kasal nila, hindi sumipot si Jeremey. Nag-iwan lamang ito na may asawa na pala ito at pinaglaruan lang siya nito.

Grabeng kahihiyan ang dinanas niya nang mga sandaling iyon pero hindi siya puwedeng sumuko. Marami nang nagbabanta sa buhay nila ng ama dahil sa mga utang na hindi na nila nababayaran.

And then one day, she saw Eiji's photo on the internet while she's browsing for a job vacancy. Hindi niya akalain na naging successful na ito. Bagama’t pinaalis ng kanyang ama ang lolo at lola ni Eiji sa tubuhan, she knew she had to take her chance. It was her only last option.

Tumalikod si Eiji at namulsa. “Ang sabi mo sa sulat ay gagawin mo ang lahat kahit anong kapalit para lang pumayag ako sa alok mo, hinding ba?”

Napalunok si Nadine. Hindi niya alam kung ano ang isasagot dahil hindi niya mabasa ang lalaki at kung ano ang gustong ipunto nito.

“You must be very desperate to save your family’s sugar plantation."

Saglit itong tumigil na parang iniisip ang susunod na sasabihin. “I can easily save your business, Nadine. But on one condition..."

Inaamin niyang desperado siyang maisalba ang negosyo nila. Pero hindi niya alam kung ano ang aasahan niyang kondisyon kay Eiji base sa personality na nakikita niya dito ngayon.

Humarap ang lalaki at sinalubong ng tingin ang dalaga. His eyes were like fire and ice at the same time.

“Are you willing to do anything?”

“Anong kondisyon?” Halos pabulong na tanong ni Nadine.

“Be my pet, my thing… my sex slave for a year. Magiging alipin kita sa kama. Gagamitin kita kung kailan ko gusto at wala kang karapatan na tumanggi.”