Chapter 2: The Night She Broke

"He broke me once… but that night, I chose to break every rule I had for myself."

-

POV: Isabella

Malakas na tugtog ang sumalubong sa amin pagpasok sa loob ng bar. This is my first time in a place like this. Kung hindi lang ako broken… Kung hindi lang ako desperadong makalimot sa lalaking ‘yon, hindi ako pupunta dito.

“Bella, are you okay?” Medyo pahiyaw na sabi ni Claire habang naglalakad kami papasok.

“Oo, okay naman ako,” hiyaw ko rin sa kanya dahil, tulad ng sabi ko kanina, malakas ang tugtog. Habang naglalakad kami, napansin ko na halos magkapalit na ng katawan ang mga tao dahil sa lapit ng bawat isa habang sumasayaw.

Dumiretso kami sa dulo ng bar at naupo kami sa isang sulok, medyo malayo sa mga taong mahilig mag-socialize. As my request, siyempre, hindi naman kasi talaga ako sanay sa mga ganito. This is exactly what I need.

“Here’s your drink,” sabi ng isa sa mga kaibigan ni Claire.

Nginitian ko siya nang bahagya. “Thanks… Mia, right?”

“Yes!” she smiled.

“Uy, hindi ‘yan hard ha?” singit ni Claire nang makitang inaabot ko ang hawak ng kaibigan niya.

“Of course not! First time niya uminom, remember?” sagot ni Mia.

“Lala niyo! Bakit ako? Unang inom natin kabayong pula pa nga binigay niyo. Tapos ngayon may special treatment? Sana pala sinipa niyo na lang ako,” nag-e-emote naman na sabi ni Trisha na ikinatawa nilang lahat.

“I think I can handle hard drinks naman…” mahina kong sabi.

“Will it help me forget someone?” I whispered

“Ay! Ayun, matapang kasi may gustong kalimutan,” biro ni Claire.

“Sige na… Tayo ay magmaboteng usapan…” Biro naman ng baklang kaibigan ni Claire na si Josh.

Hindi ako nagpapakatapang.

Desperado lang akong makalimot.

Isa…

Dalawa…

Tatlo…

Hanggang sa hindi ko na maalala kung pang-ilang baso na.

“Isa pa,” sabi ko. Medyo malakas kong naibagsak ang baso sa mesa.

“Bella, tama na,” sabi ni Claire, hawak ang palapulsuhan ko. “You’re drunk.”

“Kaya mo pa ba?”

Napatawa ako. Iyong pilit na tawa.

“Exactly, hindi ko na kaya iyong sakit,” sagot ko, sabay taas ng baso. “Pero kaya ko pa uminom. Kaya nga nanghihingi ako, ’di ba?”

Malakas ang musika, at may neon light na nagbibigay buhay sa buong lugar. Makikita mo na nagsasaya talaga ang mga tao dito. Ako? Na-stuck sa moment na nakita ko siyang hawak ang kamay ng iba. Nakangiti sa iba habang hinahalikan ito sa pingi. Damn.

Parang wala kaming pinagsamahan kung manakit, eh. Damn, that asshole. Kating-kati ba sa buhay niya kaya di makapaghintay na makipag-break muna sa akin bago lumingkis sa iba?

“Three years. Three fucking years, Claire,” nanginginig kong sabi. Hindi ko siya tiningnan. Ayokong makita yung awa sa mata niya.

“Tatlong taon… tapos ganon lang?” Tinungga ko yung laman ng baso.

“Hindi siya kawalan,” sabi niya at mahina akong tinapik sa likod. “Wala siyang kwenta para iyakan mo,” dagdag niya. Tumango ako.

“Tama… hindi siya kawalan.” Pero bakit… parang ako yung nawalan?

“Bakit parang ako yung nawala?” Tumatak sa akin ang katanungang iyon.

Kasi iyon ang totoo. Hindi lang siya yung nawala. Ako rin.

‘Yung version ko na naniwala, nagmahal.

‘Yung version ko na buo.

“Let’s go home,”sabi ni Claire.

“No…” Napailing ako. “Ayoko pa,” dagdag ko pa at ngumuso.

“Kasi pag umuwi ako…” mapait akong ngumit, “maalala ko siya.”

“Okay, fine. Mamaya na tayo umuwi. But please, tama na ang kakainom. Kung hindi ka titigil, sige ka, uuwi na tayo,” paalala ni Claire. I nod at her.

Hinila ko siya papunta sa dance floor. “Then let’s dance.”

At least dito puwede akong magpanggap.

-

Bente minuto rin akong tumambay sa dance floor bago ako magpaalam na magbabanyo. Pagbalik ko mula sa CR, wala na sila. Napabuntong-hininga ako at naglakad papunta sa kabilang side ng bar. Umupo ako roon at pinilit kong pakalmahin ang sarili.

Great. Just great! Iwan ba naman ako.

Bahala sila.

“Vodka,” pagkaabot sa akin ay inubos ko agad.

“Another one?”

Napatingin ako sa lalaking biglang sumingit sa tabi ko at tinaasan siya ng kilay.

“No—”

“Sige na, Miss,” putol niya, saka ngumiti. “Wala namang masama kung tatanggapin mo ’to.”

“No, ayoko nga po,” malamig kong saad. “Please, stop.”

“Sige na, Miss, libre lang—” Naputol ang sasabihin niya nang may malamig na boses na nagsalita mula sa likod ko.

“‘No’ means no…” Kalmado ang boses nito, pero nagbabanta.

“Hindi ‘maybe.’ Hindi ‘convince me,’ at lalong hindi ‘try harder.’ I don’t tolerate people who can’t understand something that basic.” Mahinahon niyang sambit, saka hinawakan ang pulso ng lalaking nangungulit sa akin. Hindi mahigpit pero sapat para mapatigil ito. Napatingin ang lalaki sa kanya.

“Kung hindi mo kayang intindihin ‘yan… then you’re either stupid… or you’re asking for trouble.” Dahan-dahan niyang binitawan ang pulso nito, parang walang nangyari, pero sapat na iyon para umatras ang lalaki.

“May kasama ka pala. Sorry, Miss,” sambit nito bago nagmamadaling umalis. Pero hindi ko naman siya kasama.

“What?” Taas-kilay kong tanong nang umupo siya sa tabi ko. Like he belonged there.

Bahagya siyang nagkibit-balikat. “Nothing. Though I think I know why.”

Kumunot ang noo ko. “Why?”

“Why did he offer you another drink?”

“What do you mean?” naguguluhan kong tanong.

“Because you look like you need one.” Ibinaba niya ang baso sa counter, saka marahang pinaikot iyon gamit ang daliri.

“You look like… heartbroken.”Pagpapatuloy niya. Hindi siya nakatingin sa akin. Marahan niyang iniikot ang baso sa pagitan ng kanyang mga daliri, pinagmamasdan ang likidong umiikot sa loob nito.

“Do I look that pathetic?” mahina kong sambit, pinaglaruan ang hawak kong baso.

“No,” diretso niyang sagot. Walang paligoy-ligoy.

“You look… fragile.” Tumahimik ako saka huminga nang malalim. Kinuha ko ang baso at nilagok ko iyon nang diretso.

“And this ‘fragile’ girl?” Mapait akong ngumiti. “She’s already shattered.” Humingi pa ako ng isa pang drink matapos sabihin iyon.

“I see,” maikli niyang tugon.

Hindi ko siya kilala… pero bakit parang ayokong umalis?

Parang gusto ko pang makipag-usap sa kanya at magsabi ng mga problema ko.

Kasi minsan mas madaling maging totoo sa taong hindi ka kilala.