Chapter 2: The Night She Broke

"He broke me once… but that night, I chose to break every rule I had for myself."

—

Isabella's POV:

Malakas na tugtog agad ang sumalubong sa amin pagpasok sa loob ng bar.

The bass vibrated through my chest, while flashing neon lights painted the entire place in shades of red, blue, and purple.

This was my first time in a place like this. Kung hindi lang ako broken… Kung hindi lang ako desperadong makalimot sa lalaking iyon… Hindi ako pupunta rito.

“Bella, are you okay?” medyo pasigaw na tanong ni Claire habang naglalakad kami papasok.

“Oo, okay naman ako!” sigaw ko rin pabalik dahil, tulad nga ng sabi ko kanina, sobrang lakas ng music.

Habang naglalakad kami, napansin ko kung gaano kadikit ang mga tao habang sumasayaw. Halos magkapalit na ng katawan sa sobrang sikip ng dance floor.

Some were laughing. Some were drunk.

Some were kissing like the whole world had disappeared around them. And somehow, tonight, I envied people who could forget that easily.

Dumiretso kami sa dulo ng bar at naupo sa isang sulok, medyo malayo sa mga taong gustong makipag-socialize. As my request, siyempre. Hindi naman kasi talaga ako sanay sa ganito. 

But maybe that was exactly why I needed this. Something unfamiliar. Something loud enough to drown my thoughts.

“Here’s your drink,” sabi ng isa sa mga kaibigan ni Claire habang inaabot ang baso sa akin. Nginitian ko siya nang bahagya.

“Thanks… Mia, right?”

“Yes!” she smiled brightly.

“Uy, hindi ‘yan hard ha?” singit agad ni Claire nang makitang kukunin ko ang baso.

“Of course not!” depensa ni Mia. “First time niya uminom, remember?”

“Lala niyo! Bakit ako?” reklamo naman ni Trisha dahilan para matawa silang lahat. “Noong unang inom natin, kabayong pula agad pinatikim niyo sa akin! Tapos ngayon may special treatment? Sana pala sinipa niyo na lang ako.” Natawa silang lahat. Bahagya akong napangiti, pero saglit lang.

“I think I can handle hard drinks naman…” mahina kong sambit habang nakatitig sa laman ng baso.

Then I whispered quietly— “Will it help me forget someone?”

“Ay! Ayun,” natatawang saad ni Claire. “Matapang kasi may gustong kalimutan.”

“Sige na,” singit naman ni Josh, ang baklang kaibigan ni Claire. “Tayo ay magmaboteng usapan!” Tumawa silang muli.

Pero ako? Hindi ako nagpapakatapang. Desperado lang talaga akong makalimot.

Isa…

Dalawa…

Tatlo…

Hanggang sa hindi ko na maalala kung pang-ilang baso na ang hawak ko.

“Isa pa,” sambit ko habang medyo malakas na naibabagsak ang baso sa mesa.

“Bella, tama na,” sabi ni Claire habang hinahawakan ang pulso ko. “You’re drunk.”

“Kaya mo pa ba?” Napatawa ako. Iyong pilit na tawa na halos masakit pakinggan.

“Exactly,” mapait kong saad. “Hindi ko na kaya ‘yong sakit.” Itinaas ko ang baso.

“Pero kaya ko pang uminom. Kaya nga nanghihingi ako, ‘di ba?”

Malakas ang musika.

The neon lights kept moving around the room while people laughed and danced like they didn’t have anything to worry about.

Ako?

Na-stuck pa rin ako sa moment na nakita ko siyang hawak ang kamay ng iba. Nakangiti sa iba. Hinahalikan sa pisngi ang iba.

Damn.

Parang wala kaming pinagsamahan kung makapanakit.

That asshole.

Kating-kati ba talaga siya sa ibang babae kaya hindi man lang siya nakapaghintay na hiwalayan muna ako bago lumandi?

“Three years,” nanginginig kong sambit. “Three fucking years, Claire.” Hindi ko siya nilingon. Ayokong makita ang awa sa mata niya.

“Tatlong taon… tapos gano’n lang?” Tinungga ko ulit ang laman ng baso.

“Hindi siya kawalan,” sabi ni Claire habang marahang tinatapik ang likod ko. “Wala siyang kwenta para iyakan mo.” Tumango ako sa sinabi niya.

“Tama… hindi siya kawalan.”

Pero bakit… Parang ako yung nawalan?

“Bakit parang ako yung nawala?” The question stayed inside my head long after I said it.

Kasi iyon naman talaga ang totoo. Hindi lang siya ang nawala. Ako rin.

‘Yung version ko na naniwala. Nagmahal. At nagtiwala nang buo.

“Let’s go home,” mahinang sabi ni Claire.

“No…” agad kong sagot habang umiiling. “Ayoko pa.” Ngumuso pa ako na parang batang ayaw pauwiin.

“Kasi pag umuwi ako…” mapait akong napangiti. “Maaalala ko siya.”

Claire sighed softly.

“Okay, fine. Mamaya na tayo uuwi,” sabi niya. “But please, tama na ang inom. Kapag hindi ka tumigil, iuuwi na talaga kita.” 

I nodded lazily. Then suddenly, hinila ko siya patayo.

“Then let’s dance.”

At least doon… Puwede akong magpanggap na okay lang ako.

---

Halos bente minuto rin akong nasa dance floor bago ako nagpaalam na mag-CR. Pagbalik ko, wala na sila. Napabuntong-hininga ako habang iniikot ang tingin sa paligid.

Great. Just great. Iniwan ba naman ako?

Bahala sila.

Naglakad ako papunta sa kabilang side ng bar at naupo roon. Pinilit kong pakalmahin ang sarili habang sumesenyas sa bartender.

“Vodka.” Pagkaabot sa akin ng baso, agad ko iyong ininom. Diretso tungga ko.

“Another one?” Napalingon ako sa lalaking biglang nagsalita sa tabi ko.

Tinaasan ko siya ng kilay. “No—”

“Sige na, Miss,” putol niya habang nakangiti. “Wala namang masama kung tatanggapin mo ‘to.”

“No, ayoko nga po,” malamig kong sagot. “Please, stop.”

“Sige na, Miss, libre lang—” Naputol siya nang may malamig na boses na nagsalita mula sa likod ko.

“‘No’ means no.”

Kalmado ang boses nito pero may bigat.

May babala.

“Hindi ‘maybe.’ Hindi ‘convince me.’ At lalong hindi ‘try harder.’” Napatingin ako sa lalaking bagong dating.

“Hindi ako fan ng mga taong hindi marunong umintindi ng simpleng ‘no.’” Mahinahon niyang hinawakan ang pulso ng lalaking nangungulit sa akin dahilan para mapatigil ito.

“If you can’t understand something that basic…” dagdag niya habang diretso ang tingin dito, “then you’re either stupid… or asking for trouble.”

Dahan-dahan niyang binitawan ang lalaki na para bang walang nangyari. Pero sapat na iyon para umatras ito.

“May kasama ka pala, Miss. Sorry.” Pagkatapos noon, nagmamadali na itong umalis.

Pero hindi ko naman talaga siya kasama.

“What?” taas-kilay kong tanong nang umupo siya sa tabi ko.

Like he belonged there.

Bahagya lang siyang nagkibit-balikat.

“Nothing,” kalmado niyang sagot. “Though I think I know why.”

Kumunot ang noo ko.

“Why?”

“Why did he offer you another drink?”

“What do you mean?” naguguluhan kong tanong.

Ibinaba niya ang hawak niyang baso sa counter saka marahang pinaikot iyon gamit ang daliri.

“Because you look like you need one.”

Tahimik akong napatingin sa kanya.

“You look like…” bahagya siyang huminto. “Heartbroken.” Hindi siya nakatingin sa akin habang sinasabi iyon. Nakatitig siya da baso habang nilalaro iyon.

“Do I look that pathetic?” mahina kong tanong habang pinaglaruan ang baso ko.

“No,” diretso niyang sagot agad. Walang pag-aalinlangan.

“You look… fragile.” Tumahimik ako.

Then, I laughed softly. Not because it was funny. But because he was right.

Kinuha ko ang baso ko at diretsong nilagok iyon.

“And this ‘fragile’ girl?” mapait kong ngiti. “She’s already shattered.”

Humingi ulit ako ng panibagong drink pagkatapos sabihin iyon.

“I see,” maikli niyang tugon.

Hindi ko siya kilala. Pero bakit parang ayokong umalis? Parang gusto ko pa siyang kausapin.

Parang gusto kong sabihin sa kanya lahat ng sakit na pilit kong nilulunod ngayong gabi.

Kasi siguro minsan… Mas madaling maging totoo sa taong hindi ka kilala.