Chapter 3: One Night Of Mistake

Hindi ko na alam kung gaano katagal na akong umiinom. Kung nakailang shots na ba ako? At kung ilang beses na akong tumawa kahit wala namang nakakatawa. Basta ang alam ko lang sa bawat lagok… unti-unting nawawala ang sakit at unti-unti akong nakakalimot.

“Bad breakup?” tanong niya.

“Obvious?” Nakatingin kong saad sa kanya.

“Very.”

Huminga ako nang malalim bago nagsalita. “Three years kami. Then, I caught him cheating today.” Napangiwi ako habang naalala ang kaganapan kanina. Siya naman ay natahimik.

The weirdest thing is, I like his response.

No pity.

No unnecessary comfort.

Just silence.

“And you?” tanong ko.

“Just passing time.”

“With a stranger?” Tumingin siya sa akin.

“Yeah… I think.” Matapos niyang sabihin iyon, bahagya siyang ngumiti, saka siya tumayo.

“Saan ka pupunta?” Wala sa sariling tanong ko.

“Lalabas… For fresh air.” Hindi ko alam kung bakit sumunod ako. Paglabas namin, umuulan, kaya nag-stay na muna kami sa entrance.

“Crying, huh?” Napalingon ako nang marinig ko siyang magsalita.

“Ha?”

“You’re crying.” Ulit niya, tinuro pa niya ang pisngi ko, kaya hinawakan ko ito. Hindi ko namalayang umiiyak na pala ako.

“And you know what the best way not to notice it?” Hindi pa ako nakakasagot nang mabilis niyang hinawakan ang palapulsuhan ko at hinila ako palabas.

“Get soaked in the rain.”

Agad akong sinalubong ng malakas na ulan. Ramdam ko ang malamig na patak sa balat ko hanggang sa tuluyan na akong mabasa. Napatawa ako nang mahina. Totoo ngang mas magandang magkuwento ng problema sa hindi mo kilala dahil hindi ka huhusgahan nito.

Napatingin ako sa kanya at ngayon ko lang siya natitigan nang malapitan. Basa na rin ang buhok niya, pero hindi niya inaalintana iyon. May patak ng tubig na dumadaloy mula sa sentido pababa sa leeg niya.

And damn…

That shouldn’t be attractive, right?

Pero bakit hindi ko maalis ang tingin ko?

“Feel better?” tanong niya sa akin. Hindi agad ako sumagot.

“Konti,” sagot ko sa kanya nang makabawi ako. Sa mga oras na ito ay masasabi kong ngumiti ako nang totoo. Pakiramdam ko kasi sa mga oras na ito ay sinasama ng ulan ang lahat ng bigat na nadarama ko, pati na ang mga hinanakit ko. Bahagya siyang tumango.

“That’s good to hear.” May ilang segundo din kami sa gitna ng ulan.

Ang alam ko lang ng mga oras na iyon… Noong hinawakan niya muli yung kamay ko, hindi ko na inalis. Tumakbo kami kung saan kami dalhin ng mga paa namin. Marahil tama na rin ito ng alak kung kaya ay sinusunod ko na lang kung ano ang makakapagpagaan ng aking damdamin.

Everything after that felt… blurred. At sa bawat hakbang, mas lalo kong nakakalimutan ang bigat na nararamdaman ko.

All I know is… nasa isang kwarto na ako. Napakagat-labi ako nang tuluyan kong ma-realize ang sitwasyon namin. Nandito ako sa harap niya at masyado kaming magkalapit. Ang tanging maririnig lang ay ang paghinga sa pagitan namin.

Hindi ko alam kung kailan ako pumayag.

Hindi ko alam kung bakit hindi ako umatras.

“Comfortable?” halos pabulong niyang tanong habang marahan niyang ipinatong ang tuwalya sa ulo ko. Hindi ako agad nakasagot, dahil sa totoo lang… Kasi hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko.

Kaba? Anticipation? Excitement?

Tumango na lang ako bilang sagot.

Napatingin ako sa kanya. Basa pa rin siya mula sa ulan. Napalunok ako dahil hindi ko alam kung ano’ng nangyayari sa akin, dahil hindi ko maialis ang tingin ko sa kanya. Parang bawat galaw niya ay mayroong epekto sa akin…

Dahan-dahan siyang lumapit sa’kin. Sa mga oras na ito, dapat ay lumalayo na ako sa kanya, pero hindi ko magawa. Tila ba hinihigop ako ng mga mata niya palapit sa kanya. Hinayaan ko siyang makalapit sa akin… Hanggang isang hakbang na lang ang layo namin sa isa't isa.

Matagal niya akong tinitigan, para bang hinihintay niyang pigilan ko siya, pero hindi ko ginawa. Sa halip, ngumiti pa ako nang bahagya at hinila pa siya palapit sa akin. Napapikit ako saglit. Pagmulat ko, mas malapit na siya.

“Still okay?” bulong niya. Tumango ako bilang sagot sa kanya.

Inangat niya ang baba ko at ngayon ay magkaharap na kami. Dahil doon ay bumilis ang tibok ng puso ko, pero hindi sapat iyon para tumigil ako. Saglit siyang huminto at tinitigan ako.

“Are you sure?” mahinang tanong niya. Saglit akong natigilan sa tanong niyang iyon.

Siguro dapat umatras ako.

Siguro dapat nag-isip ako.

Pero… Gusto kong makalimot kahit isang gabi lang.

“Yes,” sambit ko, saka tumango pa bilang pagsang-ayon ko sa kanya.

Ito na ‘yon. Pag tinuloy ko ‘to… wala nang bawian.

At doon tuluyan akong bumigay.

—

Unti-unti akong nagmulat ng mata saka nag-inat pa. Naramdaman ko ang sinag ng araw na tumatama sa aking balat. Teka? What is this weird pillow around my waist?

Lumingon ako sa gilid ko at halos malaglag ang panga ko nang makita ko ang nasa gilid ko.

The stranger last night— Shit!

Mahimbing ang tulog ng estrangherong nasa tabi ko… Na para bang wala siyang katabing ibang tao. Tinitigan ko siya nang matagal at masasabi kong may itsura siya pero…

This was a mistake.

A beautiful… dangerous mistake.

Dahan-dahan akong bumangon at maingat akong tumayo upang hindi siya magising

Kinuha ko yung mga damit ko sa sahig at mabilis na isinuot ko iyon.

Saglit akong napahinto sa pintuan, pero hindi ako lumingon.

“This ends here.” Mahina kong bulong.

“We should stay strangers… and keep it that way.” Sambit ko sa sarili habang naglalakad sa hallway.

Isa pa, hindi naman na kami magkikita pang-ulit.”

-

I thought that night would end there…

I didn’t know it was just the beginning.