Chapter 3: One Night Of Mistake

Hindi ko na alam kung gaano katagal na akong umiinom. Kung nakailang shots na ba ako..At kung ilang beses na akong tumawa kahit wala namang nakakatawa. Basta ang alam ko lang, sa bawat lagok… unti-unting gumagaan ang dibdib ko. Unti-unti akong nakakalimot.

“Bad breakup?” tanong niya. Napatingin ako sa kanya bago bahagyang ngumiti.

“Obvious?”

“Very.”

Napabuntong-hininga ako bago nagsalita.

“Three years kami,” mahinang sambit ko. “Then I caught him cheating today.” Napangiwi ako habang naaalala ang eksena kanina.

The lie, the holding hands, and the look on his face when he got caught.

Tahimik lang siya pagkatapos kong magsalita.

And weirdly enough… I liked that response.

No pity.

No fake comfort.

No “you deserve better.”

Just silence. The kind that lets you breathe.

“And you?” tanong ko habang iniikot ang baso sa pagitan ng mga daliri ko.

“Just passing time.”

“With a stranger?” Ngayon lang siya tumingin sa akin nang diretso.

“Yeah…” bahagya siyang napangiti. “I think.”

Matapos niyang sabihin iyon, tumayo siya.

“Saan ka pupunta?” wala sa sarili kong tanong.

“Lalabas,” sagot niya. “For fresh air.”

Hindi ko alam kung bakit ako sumunod. Siguro dahil ayoko pang maiwang mag-isa. Paglabas namin ng bar, agad kaming sinalubong ng malamig na hangin at malakas na ulan. Kaya sa may entrance muna kami tumigil.

“Crying, huh?” Napalingon ako sa kanya.

“Ha?”

“You’re crying,” ulit niya habang bahagyang itinuturo ang pisngi ko.

Doon ko lang napagtantong basa na pala ang mukha ko. Hindi ko namalayang umiiyak na naman ako.

“And you know what the best way not to notice it?”

Hindi pa ako nakakareact nang bigla niyang hinawakan ang pulso ko. Mainit ang kamay niya kahit malamig ang paligid. At sa isang iglap, hinila niya ako palabas sa ulan.

“Get soaked in the rain.”

Napatawa ako nang mahina nang tuluyan akong mabasa. The cold rain poured heavily against my skin, soaking my clothes, my hair, everything.

Pero somehow… It felt freeing.

Parang unti-unting inaanod ng ulan ang bigat na dinadala ko. Napatingin ako sa kanya. Ngayon ko lang siya natitigan nang maayos.

Basa na rin ang buhok niya, pero parang wala lang iyon sa kanya. May patak ng tubig na dumadaloy mula sa sentido niya pababa sa leeg.

And damn… That shouldn’t be attractive , right?

So why couldn’t I stop staring?

“Feel better?” tanong niya.

Hindi agad ako nakasagot.

“Konti,” sagot ko kalaunan habang napapangiti.

A real smile. For the first time tonight.

Pakiramdam ko kasi sa mga oras na iyon, sinasama ng ulan ang lahat ng sakit na gusto kong takasan. Bahagya siyang tumango.

“That’s good to hear.”

Ilang segundo rin kaming nanatili roon sa gitna ng ulan.

Then he held my hand again. And this time…

Hindi ko na iyon inalis. Tumakbo kami kung saan kami dalhin ng mga paa namin.

Tatawa. Hahabol ng hininga. Basang-basa habang walang pakialam sa paligid.

Marahil tama na rin ang epekto ng alak kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong sumunod sa anumang nagpapagaan ng pakiramdam ko.

Everything after that felt blurred.

At sa bawat hakbang, mas lalo kong nakakalimutan ang sakit na kanina lang ay parang dudurog sa akin.

All I know is… Nasa isang kwarto na ako.

Napakagat-labi ako nang tuluyan kong ma-realize ang sitwasyon namin.

Nandito ako sa harap niya, at masyado kaming magkalapit. Ang tanging maririnig lang ay ang paghinga naming dalawa.

Hindi ko alam kung kailan ako pumayag.

Hindi ko alam kung bakit hindi ako umatras.

“Comfortable?” halos pabulong niyang tanong habang marahan niyang ipinapatong ang tuwalya sa ulo ko.

Hindi ako agad nakasagot. Kasi sa totoo lang, hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko.

Kaba.

Anticipation.

Excitement.

Tumango na lang ako bilang sagot. Napatingin ulit ako sa kanya. Basa pa rin siya mula sa ulan. Napalunok ako nang maramdaman kong hindi ko maalis ang tingin ko sa kanya. Parang bawat galaw niya ay may epekto sa akin.

Dahan-dahan siyang lumapit. At sa mga oras na iyon, dapat umatras na ako. Pero hindi ko magawa. Parang hinihila ako ng tingin niya palapit sa kanya.

Hinayaan ko siyang lumapit… Hanggang isang hakbang na lang ang pagitan namin.

Matagal niya akong tinitigan. Parang hinihintay niyang pigilan ko siya.

Pero hindi ko ginawa.

Sa halip, bahagya pa akong ngumiti bago siya hinila palapit. Napapikit ako sandali.

At pagmulat ko, mas malapit na siya.

“Still okay?” bulong niya. Tumango ako.

Inangat niya nang marahan ang baba ko hanggang sa tuluyan kaming magkataoat ng mukha.

Dahil doon, bumilis ang tibok ng puso ko. Pero hindi sapat iyon para tumigil ako.

Saglit siyang humintom at tinitigan ako.

“Are you sure?” mahinang tanong niya. Natigilan ako.

Siguro dapat umatras ako.

Siguro dapat nag-isip ako.

Pero…

Gusto kong makalimot.

Kahit isang gabi lang.

“Yes,” mahina kong sagot bago muling tumango.

Ito na iyon. Kapag itinuloy ko ito…

Wala nang bawian.

At doon tuluyan akong bumigay.

---

Unti-unti akong nagmulat ng mata habang inaabot ng sikat ng araw ang balat ko. Nag-unat pa ako nang bahagya bago napakunot-noo.

Teka?  What is this weird pillow around my waist?

Dahan-dahan akong lumingon sa tabi ko. At halos malaglag ang panga ko nang makita ko ang katabi ko.

The stranger last night.

Shit.

Mahimbing pa rin ang tulog niya, parang wala siyang katabing ibang tao. Matagal ko siyang tinitigan.

And yes… He was attractive.

Pero—

This was a mistake. Beautiful… Dangerous mistake.

Dahan-dahan akong bumangon at maingat na tumayo para hindi siya magising. Kinuha ko ang mga damit ko sa sahig at mabilis iyong isinuot. Saglit akong napahinto sa may pintuan pero hindi ako lumingon.

“This ends here,” mahina kong bulong.

“We should stay strangers… and keep it that way.”

Sambit ko sa sarili ko habang naglalakad sa hallway.

Isa pa… Hindi naman na kami magkikita ulit.

---

I thought that night would end there.

I didn’t know it was only the beginning.