Chapter 1: Heart Break

"The worst kind of betrayal isn’t when they leave. It’s when they make you question why you stayed."

–

Isabella’s POV

Hindi ko alam kung alin ang mas masakit, eh. Iyong nagulungan ang paa ko ng cart na may mabibigat na laman o ang makita ko siyang may kasamang iba habang magkahawak-kamay sila.

I didn’t cry when I saw him cheating. I mean, hindi agad dahil hindi maproseso ng utak ko ang nakikita ko. I just stood there frozen, habang nakikita ko kung paano niya hawakan yung ibang babae. Yung lalaking minahal ko nang tatlong taon… parang wala lang sa kanya ang relasyon namin. Parang ginago niya lang ako sa loob ng tatlong taon na iyon. Parang hindi ako naging sapat.

“Babe, wait—” Hindi ko na siya pinatapos pang magsalita at pinadapo na sa mukha niya ang kamay ko. Hindi ko na siya pinakinggan at umalis na sa kanyang harapan. Paano niya pa ako natatawag na ‘Babe’? Matapos niyang makipaglampungan sa kasama niya ngayon? Matapos niyang halik-halikan ito, na para bang ito ang nakasama niya noong lugmok na lugmok siya.

Tatlong taon! Tatlong taon kong ibinigay ang lahat sa kanya. Ang suporta, pagmamahal, pag-iintindi, ang mga oras at pagod ko. Tatlong taon nang pagtitiis kahit na may naririnig ako sa iba na kesyo ganto, ganire daw siya. Hindi ako naniniwala dahil lubos ko siyang pinagkatiwalaan. Pero sa mga oras na iyon, sitwasyon na ang harap-harapang nagbigay ng ebidensya sa akin.

Napahinto ako sa paglalakad nang mahawakan niya ako sa braso. Hindi ko siya hinarap at tumayo lang ako doon na parang tanga. Narinig ko siyang nagso-sorry na para bang nahuli lang siya sa maliit at simpleng kasalanan lamang. Nakakainis.

“Hindi ganon yun, Bella—”

“Anong hindi ganon? Anong tingin mo sa akin tanga?” Napatawa ako nang mapait. Sa mga oras na ito, ang alam ko lang ay ayaw ko na siyang makita. Nakakasuklam!

“Ha! So, ano'ng tawag mo sa kanya?” Naiinis kong saad at saka itinuro ang babaeng nasa likod niya. ”Friend promax? Naka-VIP Suscription ka!” Marahas kong tinanggal ang pagkakahawak niya sa ‘kin.

“Explain it to me,” dagdag ko pa. Lalong kumulo ang dugo ko dahil imbes na mag-explain siya sa akin ay tumahimik lang siya.

Of course. Nahuli ko siya sa akto, eh. Malamang wala pang nabubuo na palusot sa utak niya.

“Bella…” Lumapit siya at aktong hahawakan niya ako muli sa braso. Automatic akong umatras. Dati, siya yung safe place ko. Ngayon… Siya na yung dahilan kung bakit gusto kong tumakbo.

“I’m sorry.” Tanging nasabi niya matapos ang lahat… na para bang mabubura ng ‘Sorry’ na iyon ang lahat ng sakit na ginawa niya sa akin. Napapikit ako at huminga nang malalim.

“I trusted you.” Sambit ko kasabay ng pagtulo ng likido sa aking pisngi. I looked into his eyes, pero iniwasan niyang magtagpo ang mga mata namin.

“I gave you everything.” Kinagat ko ang ilalim ng aking labi upang pigilan ang nagbabadyang hikbi na nais kumawala sa aking bibig. “Even when it was hard. Even when I had to choose you over myself.”

Dahan-dahan akong huminga nang malalim para mabawasan ang bigat na nadarama ko. Pero hindi sapat iyon. I want to hurt him badly, pero para saan pa? Wala namang magbabago.

“Was I not enough?” tanong ko sa nanginginig na boses. “Hindi ba ako sapat para maghanap ka pa ng iba?” Mahinang tanong ko sa kanya. Tila ba lahat ng lakas ko ay nagamit ko na para sabihin iyon. Napaatras ako nang wala akong makuhang sagot galing sa kanya. Para bang may kung anong tumusok sa dibdib ko nang tingnan niya lang ako.

Teka? Bakit nga ba kailangan ko pang tanungin? Hindi naman siya maghahanap ng iba kung sapat ako sa kanya. Hindi ba?

“Okay,” sabi ko habang tumatango. “Malinaw na ang sagot sa akin,” sambit ko, saka pinunasan ko ang mga luha ko.

Stop crying, Isabella. He doesn't deserve it.

“S-Sorry,” saad niyang muli. Ngumiti ako pero walang bakas ng saya.

“Stop. I don't want to hear it anymore. Tama na.” Sambit ko, saka siya tinalikuran.

“Sa mga oras na ito. Wala na kayong tinatago at wala na rin tayo.” Matapos kong sabihin iyon, ay lumakad na ako palayo. Hindi ko na siya nilingon. Kasi alam ko na kapag lumingon pa ako ay baka maalala ko pa yung mga araw na masaya kami.

At baka maging dahilan pa iyon para mapatawad ko pa siya. Baka dahil doon magbago pa ang isip ko. Kaya dapat lang na magpatuloy na akong maglakad palayo sa kanya dahil ayoko na.

-

Lumabas ako ng department store na iyon na parang wala akong direksyon. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Basta ang alam ko lang… kailangan kong umalis. Kailangan kong huminga.

Hindi yung ganito na parang sasabog ang dibdib ko sa sakit.

Nang makatanggap ako ng mensahe galing kay Claire ay hindi na ako nag-isip at dumiretso na sa bar na sinabi niya. Sa isang bar na maingay… magulong lugar na hindi ko hilig puntahan pero bagay sa nararamdaman ko.

Sa mga oras na ito, ang tanging alam ko lang ay gusto kong makalimot.

Kahit saglit lang.

Kahit ngayong gabi lang.

Ang hindi ko alam na ang gabing iyon… Ang magbabago ng buong buhay ko…