Chapter 1: Heart Break

"The worst kind of betrayal isn’t when they leave. It’s when they make you question why you stayed."

---

Isabella’s POV

Hindi ko alam kung alin ang mas masakit. Iyong nagulungan ang paa ko ng cart na may mabibigat na laman… O ang makita siyang may kasamang iba habang magkahawak-kamay sila.

For a moment, everything around me seemed to stop. The noise inside the department store faded. The people passing by disappeared into the background.

All I could see was him.

Him… holding another woman’s hand like it belonged there. I didn’t cry when I saw him cheating.

At least, not immediately.

Siguro dahil hindi agad maproseso ng utak ko ang nakikita ko. I just stood there, frozen, habang pinapanood kung paano niya hawakan ang ibang babae.

Yung lalaking minahal ko nang tatlong taon. Parang wala lang sa kanya ang relasyon namin. Parang biro lang lahat. Parang ginago niya lang ako sa loob ng tatlong taon na iyon. Parang hindi ako naging sapat.

“Babe, wait—”

Hindi ko na siya pinatapos pang magsalita. Agad kong pinadapo ang kamay ko sa mukha niya.

The sound of the slap echoed between us, but it still wasn’t enough to release everything building inside my chest.

Hindi ko na siya pinakinggan at agad akong tumalikod. Paano niya pa ako natatawag na “Babe” matapos niya akong halikan gamit ang parehong bibig na humalik sa ibang babae? Matapos niya akong lokohin nang harapan?

Tatlong taon. Tatlong taon kong ibinigay ang lahat sa kanya. Ang suporta. Pagmamahal. Pag-iintindi. Pati oras at pagod ko.

Tatlong taon akong nagtiis kahit may mga naririnig ako noon tungkol sa kanya.

Kesyo babaero raw.bKesyo may ibang babae raw pero hindi ako naniwala. Because I trusted him completely. Pero sa mga oras na iyon, hindi na tsismis ang nasa harapan ko. Katotohanan na.

Napahinto ako sa paglalakad nang mahawakan niya ako sa braso.

Hindi ko siya hinarap.

Tumayo lang ako roon habang pilit kong pinipigilan ang sarili kong manghina.

Naririnig ko siyang paulit-ulit na nagsosorry na para bang maliit na pagkakamali lang ang nahuli ko.

Nakakainis.

“Hindi ganon yun, Bella—”

“Anong hindi gano’n?” mabilis kong putol sa kanya. “Anong tingin mo sa akin? Tanga?” Napatawa ako nang mapait.

The kind of laugh that hurts more than crying.

“Ha! So ano’ng tawag mo sa kanya?” galit kong saad habang itinuturo ang babaeng nasa likod niya. “Friend promax? Naka-VIP subscription ka?” Marahas kong inalis ang pagkakahawak niya sa akin.

“Explain it to me,” dagdag ko.

Pero lalo lang kumulo ang dugo ko nang imbes na magpaliwanag siya ay natahimik lang.

Of course. Nahuli ko siya sa akto. Wala pa sigurong nabubuong palusot sa utak niya.

“Bella…”

Lumapit siya ulit, akmang hahawakan ako. Automatic akong umatras. Dati, siya yung safe place ko.

Ngayon… Siya na yung dahilan kung bakit gusto kong tumakbo.

“I’m sorry.”

Tanging iyon lang ang nasabi niya matapos ang lahat. As if one apology could erase everything he did.

Napapikit ako at huminga nang malalim, pero walang nangyari. Masakit pa rin.

“I trusted you,” sambit ko habang tuluyang tumulo ang luha sa pisngi ko.

I looked straight into his eyes. Pero siya ang unang umiwas.

“I gave you everything,” dagdag ko habang kinakagat ang ibabang labi para pigilan ang hikbi. “Even when it was hard. Even when I had to choose you over myself.” Huminga ako nang mabagal.

Pinilit na pakalmahin ang sarili ko. Pero paano? Paano mo pakakalmahin ang pusong wasak na wasak na?

“Was I not enough?” nanginginig kong tanong. “Hindi ba ako sapat para maghanap ka pa ng iba?” Mahina ang boses ko. Pagod at basag. Parang lahat ng lakas ko ay nauubos sa bawat salitang lumalabas sa bibig ko. Napaatras ako nang wala akong makuhang sagot mula sa kanya.

Tiningnan niya lang ako. At sapat na iyon para mas lalo akong masaktan. Teka… Bakit ko pa nga ba kailangang itanong iyon? Hindi naman siya maghahanap ng iba kung sapat na ako sa kanya. Hindi ba?

“Okay,” sambit ko habang marahang tumatango. “Malinaw na ang sagot sa akin.”

Pinunasan ko ang mga luha ko bago pilit na inayos ang sarili ko.

Stop crying, Isabella. He doesn’t deserve it.

“S-Sorry,” saad niyang muli.

Ngumiti ako pero walang bakas ng saya roon.

“Stop. I don’t want to hear it anymore.” Napailing ako. “Tama na.”

Pagkatapos noon, tinalikuran ko siya.

“At sa mga oras na ito…” huminto ako sandali bago nagsalita muli. “Wala na kayong tinatago. At wala na rin tayo.”

Matapos kong sabihin iyon, naglakad na ako palayo. Hindi ko na siya nilingon. Kasi alam kong kapag lumingon pa ako, baka maalala ko pa lahat ng masasayang araw namin.

At baka iyon pa ang maging dahilan para patawarin ko siya.

Baka magbago pa ang isip ko. Kaya nagpatuloy lang ako sa paglalakad.

Palayo sa kanya.

Palayo sa amin.

Dahil ayoko na.

---

Lumabas ako ng department store na parang wala akong direksyon. Hindi ko alam kung saan pupunta. Basta ang alam ko lang… kailangan kong umalis. Kailangan kong huminga. Hindi yung ganito na parang sasabog ang dibdib ko sa sobrang sakit.

My chest felt heavy. Every breath hurts. 

At nang makatanggap ako ng mensahe mula kay Claire, hindi na ako nagdalawang-isip. Dumiretso ako sa bar na sinabi niya. Isang maingay at magulong lugar na hindi ko naman talaga hilig puntahan. 

But somehow, bagay iyon sa nararamdaman ko. Because tonight, I didn’t want silence.

I wanted noise. Something loud enough to drown everything inside my head.

Sa mga oras na iyon, ang tanging alam ko lang ay gusto kong makalimot. 

Kahit saglit lang.

Kahit ngayong gabi lang.

Ang hindi ko alam… Ang gabing iyon ang magbabago ng buong buhay ko.