Ang Simula

Mary

Tuwang-tuwa ako nang ibalita sa akin ni Mama. Nakatanggap ako ng scholarship sa Beverly Dale High School. Lumipat ako ng paaralan. Nakahinga ako nang maluwag.

"Dapat ay tuwang-tuwa ka," sabi sa akin ni Mama, isang matangkad na babaeng may blonde na buhok, na nasa huling bahagi ng trenta anyos.

"Paano natin haharapin si Mama?" mahina kong bulong, habang kinakagat ang ibabang labi ko.

Hindi kami mayaman, halos wala kaming sapat. Maswerte ako na nakakuha pa ako ng scholarship. Hindi na kailangang mag-abala pa si Mama sa pagbabayad ng aking mga matrikula.

"Maghahanap tayo ng paraan. "Maghahanap ako ng trabaho sa Beverly Dale." "Huwag kang masyadong mag-alala mahal ko." Bulong niya pabalik, habang hinahaplos ang aking baba.

Tumango ako bilang tugon, sinusubukang isipin ang positibong bahagi ng scholarship na ito.

Mabuti na lang at nakapagsimula akong muli, mula sa simula. Ito ang magiging bagong kabanata ng aking buhay at anuman ang gawin ko ngayon ay siyang magsusulat ng aking kwento.

"Tingnan mo ako mahal ko," bulong ni mama, habang itinataas ang aking baba.

"Kaya natin ito, at malalampasan natin ang mga bagyo."

****

Pagkalipas ng ilang araw

Nilunok ko ang mga laway na namumuo sa aking bibig. Nabalot ako ng takot habang naglalakad ako papasok sa mga pasilyo ng mataas na paaralan ng Beverly Dale. Nagsimula akong makarinig ng mga bulong habang papasok ako. Sinuklay ko ang aking ginintuang blonde na buhok gamit ang aking mga palad, huminga nang malalim.

"Sino ba 'yan?"

"Kakaiba ang hitsura niya at maaari ko pa bang dagdagan ng pangit."

"Parang sumigaw nang malakas, ano ba ang suot niya? Basang-basa ba 'yan o ano?"

Niyakap ko ang aking sarili nang mahigpit habang naglalakad. Siguro mali ang ideya na isuot ang dungaree na ito. Pero sabi ni mama maganda raw ito sa akin. Nakatitig ako sa aking lumang Nike sneakers. Kukupas na ang puti, pero maganda pa rin ang itsura nito.

Hindi tumigil ang mga bulong, sinundan nila ako kahit saan ako magpunta. Natutuwa akong pumunta ako para kunin ang mga susi ng aking locker noong Biyernes. Hindi naman mahirap hanapin ang akin. Agad ko itong binuksan at ipinasok ang mga gamit ko sa loob.

Napansin kong nakatitig sa akin ang may-ari ng locker sa tabi ng akin. Lumingon ako sa kanya.

"Hello," sabi ko, bahagyang kumaway. Ang cute niya, may mga pekas na tumutulo sa kanyang chubby cheek. Hindi siya matangkad, at ang kanyang kulay abo na buhok ay naka-ponytail.

"Huwag mo akong kausapin," bulong niya, habang iniiwasan ang tingin sa akin.

"Bakit?" tanong ko, natatakot na baka isipin niya na kakaiba rin ako.

"Itatakwil ka at maging isang loner, isang palaboy." bulong niya.

"Pero gusto kitang maging kaibigan." sagot ko, habang nakangiti nang malapad.

"Ano ang pangalan mo?" tanong ko.

"Taylor. "Ako si Taylor McGregor." Sagot niya.

"Maaari mo ba akong ilibot?" tanong ko, umaasang magkakaroon ng positibong tugon.

Pinagdikit niya ang mga kamay niya sa akin, at nagsimula kaming gumalaw.

Ipinakita niya sa akin ang library, ang music room, ang staff room, lahat ng klase at ang aparador ng mga janitor kung saan ginagawa ang lahat ng uri ng kalokohan. Pinili niya ang cafeteria bilang huling lugar para ipakita sa akin.

"Ito ang cafeteria," sabi niya habang papasok kami sa isang malaki at maingay na silid na may maraming upuan at mesa. Nakakapagpatibok ng puso ko ang kapaligiran. Amoy pagkain ang silid, karamihan ay keso at pritong manok.

Tumingin ako sa paligid, tila masaya ang lahat ng tao rito. Nakikita ko ang mga mesa ng mga atleta, ipinamigay ang mga ito ng kanilang mga jersey, may mga laptop at tab ang mga tech savvy sa kanilang mesa. Ang mga emo, queen bee, nerds at geeks. Naroon ang bawat kategorya, ngumiti ako. Ang cool talaga nito.

"Huwag kang tumingin," biglang sabi ni Taylor, humigpit ang hawak niya sa mga kamay ko. Tiningnan ko siya at namumutla na siya.

Ako Luminga-linga siya sa paligid at sinusubukang alamin kung tungkol saan ito. Nakatutok ang tingin niya sa isang lalaking may kulay-kape na buhok. Medyo nakakatakot ang ekspresyon ng mukha niya.

"Sino 'yan?" tanong ko.

"Si Jeremy Dallas 'yan, isa sa dalawang sikat," bulong niya.

May kausap siyang hindi ko masyadong makita. Halatang matangkad siyang lalaki na may mahahabang binti at malapad na balikat. May maliit at magaspang na buhok sa itaas niyang labi. Ang kulay-kape niyang buhok ay parang mo-hawk, na nagbigay sa kanya ng bad boy look.

Bigla, nagtama ang mga mata ko at sa taong nakaupo malapit sa kanya. Sumilip ang maitim kong mga mata sa akin. Napansin ko ang kanyang makikinis na mga mukha, ang kanyang makinis na mga kilay na malalaki at maayos ang hugis. Mukhang maayos ang kanyang ayos, ang aura ng kumpiyansa ay hindi niya matanggap. Gwapo siya at super-hooked. Ang varsity jacket na suot niya ay parang ginawa para isuot niya nang mag-isa. Muntik na akong mawalan ng malay.

Nakatingin pa rin siya sa akin, ang matalas na titig na iyon ay nagpanginig sa akin. Bigla, Tumayo siya at nagsimulang maglakad papunta sa amin. Sumunod si Jeremy.

Tumahimik ang cafeteria at lahat ay nakatuon sa amin. Nagsimulang pagpawisan ang mga palad ko. Masama ang magiging katapusan nito.

"Naku po," sigaw ni Taylor at nagsimulang hindi mapakali. Gusto ko sanang gumalaw, pero nakatitig pa rin ako sa kanyang mga mata, nakadikit ang mga binti ko sa sahig.

"Aba, aba, tingnan mo kung ano ang meron tayo rito," sabi ni Jeremy, habang nakangisi kay Taylor. "Ang babaeng may plus-size, o dapat ko bang sabihing ang babaeng matabang." Tumawa ang lahat sa cafeteria sa kanyang nakakatawang biro.

"Matabang Taylor, kailangan mo talagang magbawas ng timbang bago ka sumabog," dagdag niya, habang pinipitik ang kanyang mga daliri.

Humihikbi si Taylor. Naririnig ko ang pag-iyak niya. Ganito ba ang trato nila sa kanya: isang loner, isang walang kwentang tao? Bullying, naiintindihan ko ang nararamdaman niya dahil isa akong biktima ng bully sa dati kong paaralan.

Ito ang Beverly Dale high. Akala ko iba ang mangyayari. Sa totoo lang, natatakot akong gumawa ng isang bagay. Tumingin ako sa kabilang lalaki, nakatitig pa rin siya sa akin. Inaasahan kong may gagawin siya, pero hindi. Sobrang naiinis ako.

"Pakiusap, iwan mo siya," mahina kong sabi.

"Narinig niyo ba 'yon?" sigaw ni Jeremy, habang tumatawa nang malakas, at pinapalo ang kanyang mga tuhod.

"Pakiusap, iwan mo siya," panggagaya niya sa akin.

"Ano ka ba?" tanong niya, habang kumukunot ang kanyang noo dahil sa pandidiri. "Mukha kang tubero."

Yumuko ako sa kahihiyan, habang tumatawa ang lahat.

"Napakapangit niya!" sigaw ng isang tao.

"Humanap si Taylor ng partner," pangungulit niya, habang papalapit kay Taylor.

"Fat Taylor, siguro dapat ka talagang mag-diet tulad ng partner mo." Dagdag niya, habang dinadampi ang mga daliri sa pisngi ng babae.

Tumakbo palabas ng cafeteria si Taylor, naiwan akong mag-isa sa gitna ng lahat. Lahat ng mata ay napunta sa akin, nakatuon lamang sa akin.

"Ano ang meron tayo rito," tanong ng isang malalim na boses. Tumingala ako at agad na tumingin muli sa ibaba. Mahinahon at malalim ang kanyang boses.

"Isa siyang scholarship student," sigaw ng isang maliit na boses, malakas na bulong na pumuno sa pasilyo. Dahan-dahan kong naisip: Magkakaproblema ako dahil isa akong scholarship student.

"Wala siya sa aming mga kakayahan," sabi ng isang tao sa likuran ko.

"Sana wala siyang sakit o kung ano," sabi ng isa pang boses.

Nanginig ang mga kamay ko at nanginig ang mga labi ko.

"Scholarship student, Hawk, ang mga magulang mo ang nagpopondo sa scholarship board, 'di ba?" tanong ni Jeremy, habang tumatawa.

"Siyempre," sagot ni Mr. Piercing, nagsimula siyang lumapit sa akin, habang nakaharap sa akin. Umatras ako habang papalapit siya. Sumandal ako sa pader sa likuran ko, wala nang espasyo para umatras ulit.

Nakahawak ang mga kamay niya sa mga pader sa likuran ko.

"Umalis ka sa paaralan ko," sabi niya.

"Gusto kong umalis ka at huwag nang bumalik pa. Kung hindi, sisirain kita."

"Gugugulin ko ang buhay mo hanggang sa hindi na ito maayos. "Pagsisisihan mo ang pagpunta mo rito, mahal ko." Ungol niya, pagkatapos ay naglakad palayo.

Sumunod si Jeremy, may tumulo na luha mula sa mga mata ko at dumaloy sa pisngi ko.

Naramdaman kong may mga matang nakatingin sa akin. May naririnig akong mga yabag at papalapit ito sa akin.

"Taas ang mga mata mo," sigaw ng isang babaeng boses, kasabay ng pagpalakpak.

Inangat ko ang ulo ko at nakita ang tatlong babae na nakatayo sa harap ko. Ang nagsalita ay may pulang buhok na may make-up. Mas maganda sana siya kung wala ang makapal na make-up sa mukha niya. Ang dalawa pa ay parang mga alipores niya at pareho silang may kulay kahel na buhok na may make-up din sa mukha.

"Ako si Reyna, ang reyna ng Beverly Dale."

"At ito sina Ashley at Tailey," dagdag niya, sabay turo sa dalawa pa.

"Nandito kami para sabihin sa iyo na tanggihan mo ang scholarship at bumalik sa dati mong dating paaralan, at gaya ng nakikita mo, wala ka sa aming antas dito," Sabi ni Queen, sabay flip ng buhok niya.

"Binigyan ka namin ng dalawang araw. Ayaw naming makita ang pangit mong mukha rito, at pagod na kaming makita iyon," dagdag niya, sabay pahid ng pink na lipstick sa kanyang mga labi.

"Dalawang araw lang, 'yun lang." Pinagdikit niya ang kanyang mga labi, sabay halik sa akin.

Naglakad siya palayo, sabay flip muli ng buhok niya.

Napasinghap ako, hawak ang dibdib ko. Sobra na ito.

Sumunod ang kanyang mga alipores, pero hindi nang hindi nagsasabi ng masasakit na salita sa akin.

"Ang payo ko, sunugin mo na 'yang sneakers mo. Hindi 'yan dapat itapon kundi sunugin." sabi ni Tailey, sabay dinura sa mukha ko.

"Mas lalo lang magpapahirap sa buhay mo ang pananatili mo rito," sabi ni Ashley, medyo kalmado at malumanay ang boses niya.

Hindi ito ang inaasahan ko, talagang dudurog ito ng puso ni mama. Pareho kaming umaasa na si Beverly Dale ang magdadala sa amin ng suwerte. Hindi na kami makakabalik kay Miranda. Nalito ako, naglakad ako palabas ng cafeteria nang walang emosyon.