로그인"What the memory forgets, a heart can remember." Yan ang mga katagang pinaniniwalaan at pinanghahawakan ni Ken lalo na nang malaman niyang ang lahat ng ala-ala ni Ciashet patungkol sa kanya at sa mga taong related sa kanya ay nakalimutan nito. Gusto ni Ken na maalala ni Ciashet ang feelings ng babae para sa kanya pero mayroong puwang sa isip niya na nagsasabing ayaw niya ring makaalala pa ang nobya dahil natatakot siya sa mga posibleng maalala nito. Baka hindi lang pagmamahal ang maalala nito kundi pati na rin ang galit na maging dahilan pa ng pag-iwas at pag-alis ulit ng babae palayo sa kanya. Paano nga ba haharapin ng magkasintahang ito ang mga ala-ala sa nakaraan na nakalimutan ng babae at ala-ala naman sa kasalukuyan na makakalimutan naman ni Ken dahil sa isang aksidente. Posible kayang magtagpo pang muli ang mga ala-ala nila? O tuluyan na lang nilang kakalimutan ang isa't isa?
더 보기Eloise Uriel Cromwell’s POV
My mind couldn’t wash away the feelings of that stranger’s lips bore into mine. I did not know that life can be really that rewarding. I’ve had the chance to spend my night in a man’s bed. Who knows how to make me happy? Suddenly, all the work here is worth the restlessness.
I live under the same roof as Master Giovanni, the beta of the Silver Fangs pack. With that in mind, I have been enslaved to his daughter, Hannah, who did nothing but make my life miserable.
She was the one giving me orders. Something I never ditched doing―I fear she’ll be mad and order her men to beat me to death just like the old times.
Carrying the bucket of water and a few rugs, I went inside to clean the floors.
“Where have you been last night?” I was startled to hear Master Giovanni behind me. It was as if a huge barrel of ice had been poured down my head. “An orphan like you does not have anyone to meet. What were you thinking of escaping my manor, huh?!” His voice echoed all around the room.
I fell to my knees even though there was too much dirt on the floor, I am already used to it. I know, I shouldn’t have followed Hannah out and gone astray… she won’t save me when things go wrong. She will just blame everything on me.
“I am so sorry, sir… I was just―I needed to buy something in the capital.” I tried my best not to stutter. I could feel his anger flowing down through my veins and how he was looking at me like I should be punished.
I do not want to be imprisoned in the dark scary room again and be caged like a crow. The scars I have had from being tied into rusty sharp chains are still here and the bruises I got from all their beating never fade away.
I crumpled the sheets of my old dirty dress as I looked down, bowing my head on me. He crouched down to be on the same level as me, placed his huge calloused hand over my chin, and forced me to face him.
He was grappling so much that it started to hurt my jaw. As if, he had intended to break my bones in two. “Who do you belong to?” He whispered.
Master Giovanni’s eyes were fierce and scary, I could not bring myself to stare at it. “Sir, you-you’re hurting me…” I tried to remove his hands by placing my small palms into his fingers but the grip he had on my face.
It cannot be helped. A weak omega like me will be no match for him… he’ll just end up hurting me further if I resist.
But should I say I belong to him? To his clan? Am I just a possession that they can treat as a punching bag whenever their fists need something to land on?
All my life… I have served this family without fail. I took all the blows, I did not object. Ever since I was born, I have always been aware that an omega like me will meet such a fate but when will I be free? Is this the exchange for the happiness I had last night?
I am tired… of being harassed by this family.
Master Giovanni forced me to look at him, he could already lift my small body from sitting. “Do I have to repeat myself?” I knew he hated speaking the same words over and over again.
“I belong to you, Sir,” I whispered in the air. A surge of disgust went rushing through my veins and the way a curl escaped his lips upon hearing those made me want to run away from this home and never come back.
“Good girl, just like what I expected.” He finally heard what he had always wanted to hear.
Tears started flowing down my eyes as he let me go. I touched my chin to slightly ease the pain but I only saw blood in it. I heard his footsteps fade into thin air so I stood up from the floor, with other people’s eyes bore in mine, and ran upstairs.
My stomach turned upside down, it was a very creepy stand. I leaned my back by the first door that I saw only to hear a familiar voice coming from the inside.
Thousands and thousands of electric volts were sent on my nerves as I felt like my soul just escaped my body. Is it what I think… it is?
I took a small peek by the door only to see Hannah, on top of a guy, riding up his body like it was nothing. “Hmm… Ngghh, faster!” Her passionate moans sent me to the edge as I recalled what happened last night.
The way she screamed in a high-pitched tone as I watched her give the man a head sent chills down my spine. I do not want to watch it any longer but seeing how Hannah enjoys herself a company, I felt curious.
I was about to leave the room when my eyes met the gaze of the man she was having sex with.
I was frozen in my stand… I couldn’t even move an inch or two. The way his gaze was staring deep into my soul as he thrusted and made love with Hannah in front of me… as he kissed her neck and bit her skin to leave passionate marks, why do I feel like I am hurt?
Why am I seeing… the man that I’ve had a night stand with… making love with Hannah?
Out of all the people he could have shared beds with, why her? Why with the woman who caused nothing but trouble to me? Why… does he have to do it with the beta’s daughter?
What happened between us last night, does it mean nothing? The way he kissed me deeply, complimented each part of my body, why did he do those? Why do I feel like I am being betrayed by the very same person who has made me feel alive and by the only person who caused me hell?
All my life, I have been so used to giving Hannah everything. My life, my service, even my soul―she had everything easy. So why can’t she just give me this one? Why can’t she just let me live and finally have someone to call mine?
I felt like I was being stabbed multiple times in my chest, I could not breathe. The clear sight I had of them eventually became blurry, my ears refusing to hear all their moaning.
I was about to go out when I hit the pale of water, created a loud thud noise, and poured them all over the floor.
Fuck…
HANGGANG SA tapat ng unit ni Karl sa Wonder Palace ay inihatid nila ako. Akala mo nga kilala akong tao at kailangan pa talaga ng maraming bodyguards.“Sige na, puwede na ninyo akong iwanan dito . . . kaya ko na,” sabi ko sa kanila nang nasa tapat na kami ng pintuan.“Are you sure na wala kang sugat or anything na gusto mong ipa-check sa doktor? Ayaw mo nang magpa-check para masigurong ayos ka?” nag-aalala pang tanong sa akin ni Karl.Napatawa na lang ako sa labis niyang pag-aalala. Ilang beses niya ba kasi ako kailangang tanungin kung may sugat ako? Bukod sa pagod, wala na akong ibang nararamdaman sa katawan ko.“Huwag na ninyo akong alalahanin. Ang mga sarili ninyo ang asikasuhin ninyo nang makapagpahinga na kayo. Kayo itong puro galos at tama ng bala sa katawan.” sabi ko. Paano ba naman kasi, parang wala man lang silang iniinda sa mga katawan nila. Akala mo mga matatandang may anting-anting!Nagpaalam na silang lahat sa akin at ako naman ay pumasok na sa unit. Kaagad na nahiga ako s
MULING INANYAYAHAN sa labas ang mga taong nakaligtas sa nagdaang Death Hour. Doon kasi ipa-flash sa screen ang mga larawan at pangalan ng mga nasawi sa nasabing event. Bakas sa mukha ng mga natira ang labis na kaba at pangamba lalo na at may mga kakilala, kaibigan, o kagrupo silang hindi pa natatagpuan o nababalitaan. Kung sa umpisa ng annual event na ito ay mababakas mo pa ang pagiging sopistikado ng mga tao gayundin ang magarang ambiance ng paligid, ngayon naman ay wala kang ibang makikita kung hindi ang gulo ng paligid at dama mo ang mabigat na nararamdaman ngayon ng mga kalahok sa nasabing event. Maski nga sa iilang mga table cloth na ibinalik pantakip sa mesa ay may mapapansin ka pang mangilan-ngilang bakas ng dugo. Bagamat naiayos nang muli ang mga mesa at upuan, nagmistula namang ghost town ang paligid sa sobrang tahimik nito. Tanging ang sipol ng hangin nga lamang ang maririnig mo at ang mata ng lahat ay tutok na tutok lamang sa malaking white screen na nasa stage kung saan
“THE DEATH hour will start in 3 minutes,” muling anunsyo matapos na magpaputok nang sunod-sunod. Dali-dali kaming nagsitayo at muling nagsipagtakbuhan. Tatlong minuto na lang at mas gugulo pa sa lugar na ito. Napaka ingay na sa paligid, halos hindi na nga magkarinigan. May ilan ngang umiiyak na dahil sa takot at kaba. Napakaraming mga sibilyan dito. Malaki ang posibilidad na kahit hindi kami miyembro ng anumang gang ay mapapahamak kami rito. “Karl, nasaan ka na!?” sigaw ko pa ulit habang tumatakbo kahit pa alam ko namang malabong marinig niya ako. Pero hindi pa rin ako nawawalan ng pag-asa. Halos nagkakandapatid-patid na nga rin ako dahil sa napaka habang gown na suot ko pero nagpapatuloy pa rin ako. Hindi ako papayag na dito kami mamamatay ng anak ko. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko. Nanginginig nga ang mga laman-laman ko—napakalamig maging ng pawis ko. Ang daming masasamang bagay ang pumapasok sa isip ko ngayon. Sinisisi ko pa ang sarili ko dahil hinayaan kong bitiwan ako ni
“WHAT ARE you doing?” takang tanong ko kay Karl. “Talagang ikababaliw mo ang lahat kung patuloy mo silang panonoorin. Kumalma ka riyan,” sagot niya sa akin. Nakahawak sa ulo ko ang kamay niya—nakaalalay. Pero ang atensyon niya ngayon ay naroon na sa nagsasalita sa stage. “Buti pa itong si Karl, sweet. Hindi katulad nitong si Lawrence na walang ibang ginawa kundi mambuwisit sa akin,” rinig kong sabi ni Maureen saka hinampas sa braso ang boyfriend niya. “Darling, I want to pee. Samahan mo ako sa CR, please?” malandi pang pakisuyo ng babaeng intrimitida. Napaarko na naman ang kilay ko. Talaga bang kailangan pa niyang magpasama? Si Ken ba ang gusto niyang magbaba ng panty niya!? “Alright, come on,” walang pag-aalinlangang sagot ni Ken. Napaangat ako ng ulo at napasunod ng tingin sa kanila nang iwanan na nila kami sa puwesto namin. Nakaangkla ang braso ng babae sa kaniya at nakasandal pa sa braso niya ang ulo niyon habang naglalakad. Nakakainis na habang papalayo sila ay muli akong n
“ANG GAGUWAPO ng mga ka-table natin, ano? Parang mga prince charming na naghihintay lang ng pagsunggab ng mga naggagandahan nilang mga prinsesa,” kinikilig-kilig pang sabi ni Gwen.Narito kami ngayon sa comfort room para mag-retouch ng mga make-up namin dahil unti-unti na kaming nagiging oily. Actual
“KING, IBA ang ngiti natin ngayon, ah,” pang-aasar sa kaniya ni Kobe—isa sa mga kaibigan niya. Inaya kasi siya nito maglaro ng basketball. At ngayon nga ay kasalukuyan silang nagwa-one on one.“I finally found her, Tanda,” sagot sa kaniya ng kausap.Hawak ni Ken ang bola. Inaagaw ito sa kaniya ni Ko
“WE’RE HERE.”Napatingala ako nang husto nang marating namin ang isang mataas na building. Kilala ang building na ito dahil isa ito sa mga sikat na hotel hindi lang dito sa lugar namin kundi sa iba pa. Mga mayayaman kasi ang kadalasang guests dito at halos dito rin ginaganap ang mga special events s
“HOY, MARE!”That was Gwen—my bestfriend. Sa tinis pa lang ng boses niya ay nakilala ko na siya kaagad.“Bakit? Ang ingay mo,” sabi ko. Isinukbit ko ang bag ko sa upuan at saka naupo.“Nakita ko si Lawrence, ang bango pa rin tingnan gaya ng dati.” May paghampas pa siya sa braso ko na para bang kilig
Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
리뷰