Kabanata 01: Proper Goodbye

LIAM DEL FIERRO’s

“Pang-ilang tagay mo na ba ‘yan?” 

Hindi ko na kailangang mag-angat ng tingin para malaman kung sino ‘yon. Wala nang ibang taong magaling mambwisit sa ‘kin kundi si Blue? 

Tinunga ko ang laman ng baso at sinamaan siya ng tingin. 

“Why are you so mad?” Dumungaw ito sa baba. “Hindi ka ba makikipagpustahan ngayong gabi? Maraming magaganda rito oh. I bet some of them intended to follow you here.”

“Hindi na ‘yan makikipagpustahan. May secret lover na ‘yan.” 

“Yung asawa ng mayor.”

Muli akong napatunga sa alak na aking hawak. “Shut the fvck up.”

I didn't know. It was my mother’s suggestion to get into her good side. Hindi ko naman alam na may asawa ‘yon. The flirting went beyond what was intended and when I found out she was married, it was already too late. 

Kaya ngayon, desidido na akong umalis ng Cebu. Ayoko nang manatili rito. Bahala na si Mama sa plano niyang pagtayo ng mall sa syudad na ‘to. Kaya pala gusto niyang maging close ako kay Yvette, it was because Yvette was the mayor’s wife. 

Damn it! 

“Too late to back out now, bro.” Tinapik ni Kryzler ang balikat ko. “Good luck.”

“Fvck you!” inis kong sambit.

Nang makita kong ubos na ang bote, nagdesisyon akong bumaba.

“Saan ka na man pupunta?” natatawang tanong ni Blue. 

Tatlo lang kaming nandito. At alam kong isa sa kanila ang nagkalat sa lokasyon ko ngayong gabi. Mga gago talaga. Hindi ako tumambay sa Devil’s Place dahil ayokong makita si Lucifer, may mas Diablo pa pala kay Lucas.

Hindi ko na sila sinagot. Agad akong lumabas ng VIP room at bumaba para magtungo sa counter. Doon na lang ako iinom. Mas nakakarindi pa ang boses nila kaysa sa ingay ng tugtog sa labas.

On my way to the counter, I unexpectedly bumped into someone. Bahagya itong napaatras. I was about to apologize when she apologized first.

“I’m sorry!” rinig kong wika niya.

Bago pa man ako makasagot, muli itong naglakad at nilampasan ako. Wala sa sarili ko siyang nilingon at nakitang papunta itong powder room.

Sa kabila ng amoy ng magkahalong usok at alak, nangingibabaw ang matamis na pabangong alam kong nanggagaling sa kanya. 

O baka naman masyado lang akong lasing? 

“One bottle of grenade," I told the bartender. 

Agad nitong inabot sa ‘kin ang inorder ko. Hindi ko mapigilang lingunin ang daang tinahak ng babaeng ‘yon. Her scent is still lingering in my shirt. Hindi matamis, ngunit hindi masakit sa ilong. 

I didn’t get to see her face. And that’s what makes me curious about her. 

Matapos ng ilang sandali, muli ko siyang nakitang lumabas galing sa powder room. Pansin kong pasuray-suray na ang lakad nito. And before I knew it, I’m already on my way to her. 

At hindi nga ako nagkakamali. She lost her balance and is about to fall. Kusang gumalaw ang aking kamay at agad na hinuli ang kanyang beywang. Lumapat ang kamay ko sa malamig niyang likod at agad ko siyang inalalayan.

“Careful.”

It was that moment that my eyes landed on her face. 

At nang magdilat ito ng mga mata, parang mas lalo akong nahirapang umiwas ng tingin. 

Ang pinakauna kong napansin ay hindi ang ganda niya, it was how confused she looked. Like she’d forgotten where she was for a second. At nang magtagpo ang aming tingin, bahagyang gumuhit ang ngiti sa kanyang labi.

It was then I realized why people wrote poems about women.

At sa isang saglit, pakiramdam ko ay parang kakapusin ako ng hininga. 

Hindi siya ang tipo ng maganda na maingay at naghahanap ng atensyon. Taglay niya ang tahimik na kagandahan ng isang taong hindi kailanman kailangang humingi ng pansin.

“T-thank you…” Tumitig siya sa ‘kin. 

“Liam,” pakilala niya at nilahad ang kanyang kamay. “My name’s Liam.”

Tumingin ito sa kanyang kamay at tinanggap. “Call me Yna.” 

“Yna…” He licked his lower lips. “Are you alone?” 

Kakaiba ang kislap sa mga mata nito. Magkahalong kalasingan at isang ekspresyon na kilalang-kilala ko. 

Hindi sinasadyang dumapo ang tingin ko sa kanyang labi. Wala sa sarili akong napalunok. Nakainom na ako. I know if I give in to the desire burning in my throat right now, I’m going to hell. 

“So what if I am?” Isang ngiti ang gumuhit sa labi nito. “Aayain mo ba ako?” 

Medyo slurred na rin ang kanyang boses, na tila ba inaakit ako. 

Muli akong napalunok. I hesitated. “I…”

What am I going to say? 

Nanliit ang mga mata nito at nagulat ako nang bigla siyang tumingkayad. It was too late for me to even think of what was happening. Basta ko na lang natagpuan ang aking sariling hinahalikan siya ng mariin.

“Yna…” kapos hininga kong sambit. “Would you…would you like to spend the night with me?”

–

CHRISTINA CHAVEZ’s

Naalimpungatan ako nang maramdaman kong may mabigat na nakapatong sa ‘king tiyan at mayroong mainit na hangin pumapaypay sa ‘king batok. Kinusot ko ang aking mga mata at dahan-dahang dumilat. 

Unang bumungad sa ‘kin ay ang madilim na paligid. Kinapa ko ang aking tiyan at naramdamang may nakapatong doon. Medyo nahihilo pa ako, ngunit hindi ‘yon sapat para hindi ko malaman kung ano ang nakapatong sa ‘king tiyan.

I turned my head and saw a man. 

A man. 

Isa-isang bumalik sa ‘king alaala ang mga nangyari kagabi.

Shit! 

Wala sa sarili akong napabalikwas ng bangon at agad akong nahulog sa kama. Medyo mahina ang pagkakabagsak ko dahil nadala ko ang kumot. Inangat ko ang aking tingin, takot na baka ay nagising ko siya.

Thank, God, wala! 

Sinubukan kong tumayo ngunit agad akong napangiwi at muntik pang mapasinghap sa sakit na aking naramdaman sa gitna ng aking dalawang hita. My lips parted upon the realization. 

I…I think I lost it last night.

Sa isang lalaking hindi ko pa kilala! 

Bumilis ang tibok ng aking dibdib na halos mahirapan akong huminga. Ngunit kung magpa-panic ako, baka mas lalong lumala ang sitwasyon. Mamaya na siguro ako nag si-self blame. Uunahin ko munang makatakas dito bago pa man niya ako makita! 

Gamit ang natitira kong lakas, gumapang ako para kunin ang damit kong na sa sahig at sinuot ito. Hindi ko alam kung nasaan ang bag ko. Hindi na ako nakabalik sa table namin kagabi. At halata naman siguro kung bakit.

Matapos kong magbihis, gumapang ako papuntang p***o at humawak dito para alalayan ang aking sariling tumayo. I turned my head to look at the man one last time before stepping out of the bedroom.

I have to go home. 

No matter what. 

–

LIAM DEL FIERRO’s 

Nagising ako nang maramdaman kong nawala ang init sa ‘king gilid. I frowned and instinctively reached toward the other side of the bed.

It was empty. 

Ngunit nang mapagtanto ko ang aking ginawa, agad akong napadilat. Sumakit ang aking ulo dala ng hangover dahil sa dami ng nainom ko kagabi, at mas lalo pang sumakit nang sunod-sunod pa pumasok sa ‘kin isipan ang nangyari kagabi.

That woman…

Nilingon ko ang aking tabi ngunit wala na ito. But her scent…her scent is still lingering all over the place. Muli kong pinikit ang aking mga mata. 

Dali-dali akong bumangon at hinagilap ang buong silid, hoping that she was still around. But there are no signs of her.

I remember what happened. Her smile, her kiss, I remember saying her name. But why the hell can’t I remember her face clearly?

Inabot ko ang phone sa ibabaw ng drawer at may tinawagan.

“Alas kwatro pa ng umaga, Liam. Maawa ka naman.”

“Can you find someone for me?” mahinang tanong ko.

“Name.”

Saglit akong natigilan. 

Ano nga ulit ang pangalan niya? 

My mind searched through last night's haze.

“Yna,” I mumbled. “Her name’s Yna.” 

Napako ang aking tingin sa isang hikaw sa kama. Kinuha ko ito at tinignan. Alam kong sa kanya ‘to. 

“Just Yna?”

“Just Yna.”

“Find her,” sambit ko habang nanatiling nakatingin sa hikaw sa ‘king kamay. “She owes me a proper goodbye.”