FAZER LOGINCara“Cara, maraming nagpa-ansin sa ship natin kapag nandiyan ka.” Siko sa akin ng aking cashier na si Yna.“Oo nga,” ang server na palagi kong sinasahaman na si Alisha ay dumagdag naman para magtungan ang pagiging ilusyunada ng grupo. “Naku, kung ako sa’yo, si Gabriel na lang ang papatulan ko sa lahat.” Singit na ng baked ko na si Ana. “At bakit naman?” Nakapameywang na ang tanong ni Alisha dahil si Enzo ang gusto niya, habang si Yna naman ay si Kokoy ang gusto niya. Napailing na lang ako. Noon ko pa sinabi sa kanila na naka-focus ako sa anak ko, pero heto sila, nag-aaway na naman sa lalaking karapat-dapat sa akin. “Naku, Cara,” pinaharap ako ni Yna sa kanya. “Si Kokoy na lang kasi hindi matapobre ang pamilya at botong-boto pa sa’yo.” Si Alisha naman ang humila sa akin upang ipaharap sa kanya habang siya ay nakaharap kay Yna. “Ano namang gagawin mo sa kokoy na ’yan? Mabait nga ang pamilya pero batugan naman.” Ngumisi siya nang tumingin siya sa akin. “Cara, kapag si Enzo. Hardwo
Cara7 years later…“M-mama!” Tawag sa akin ang anak ko na naglalaro ng kanyang toys kasama ang lolo niya. Homeschooled lang si Ethan dahil ayokong may makakita sa kanya. If you asked me how I got Ethan, well, it was simple. Sabi nga nila pag may nawala, may darating but noNang manganak ako. I immediately got my son even if I was in pain. Tinulungan ako ng nurse na nagbabantay sa anak ko na tumakas, kasi sabi ko sa kanya, kukunin ng ama niya ang anak ko, at mukhang maawain siya, kaya agad niya akong tinulungan nang walang sinabi. Pinasakay pa niya ako sa Grab. Pinalabas ko si Tatay sa ospital. Nang makita niya ang kalagayan ko, halos malula siya. Pero walang tanong-tanong na umalis kami sa ospital na iyon dahil full payment naman namin. Salamat sa pera ni Tristan.Alam kong tumiwalag ako sa usapan namin, pero pag naging nanay ka, bigla-bigla mong nakakalimutan ang lahat. Kahit pa ang pera. Nang makita ko ang bata, para akong tinutusok ng karayom habang nakikita ko siyang umiiy
CaraUmalis na siya; pinaalis ko na, pero ang panginginig ng aking katawan ay nandito pa rin. Sobrang laki ng pawis na tumutulo sa mukha ko kahit naka-on naman ang aircon sa sala. What the hell? Malapit na ako oh, makakaalis na ako dito. Hindi ko na magugulo si Tristan. Wala na akong kakatakutan. Ilang linggo na lang. Sana ay walang gawing masama ang babaeng iyon, dahil kapag mayroon. Hindi ko alam kung anong magagawa ko. Huminga ako nang malalim bago ko pinilit na ngumiti at umakyat sa taas. Pero hindi pa man ako nakakaakyat sa hagdan upang sana ay matulog-tulugan nang makita ko si Trustan na bumaba, kinukusot ang mga mata. Nanlaki ang aking mga mata. Nakaalis na ba sila? "Good morning, Tristan," I said, keeping my voice composed and steady while trying to show him my genuine smile. His forehead knitted. "Morning," he greeted me with his deep voice. Hindi ko magawang i-appreciate iyon dahil kabado ako na baka bumalik ang mga iyon at magkita sila ni Tristan. Siguradong
Cara"Yes?" Bungad ko sa babaeng kumakatok. "Ma'am, may naghahanap po sa inyo sa baba." Hindi ko alam kung bakit bigla akong kinabahan sa sinabi ng babae. Bumaba ako sa hagdan at halos tumigil ang mundo ko nang makita ko kung sino ang nandoon at naghihintay sa akin. Nang magtama ang mga mata namin, tumingin siya sa aking mukha pababa sa aking tiyan, tapos ay ngumiwi."Akala mo talaga napabait mo kung makadiri ka sa akin; mas malala ka pa pala kaysa sa akin!" She spatted. I tightened the grip of the hawakan ng hagdan while looking at her way. Ang kanyang mga anak ay nakaupo lang sa sofa habang namamangha sa mga nakikita nila. Kami naman, ng mga magulang nila, ay nagtatapatan kung sino ang mas angat na ang buhay ngayon. Dahil iyon naman talaga ang gusto niya… ang makipagkompetensya. Tangina talaga. Kahit saan ata ako magpunta, maamoy nila ako dahil para silang mga bangaw na kung saan ako, doon din sila nakasunod. "Anong ginagawa mo dito?" Tanong ko sa matigas na Boses. At higit
CaraAs I stepped closer to where I was supposed to be, everything didn't make sense. Like, why the hell am I even here and attached to this family? Kay Tristan. At sa bata. Bakit, habang tumatagal, bigla-bigla kong nakakalimutan kung ano ba talaga ang ipinunta ko rito? Am I on the right path? Hindi ko alam kung tama ba ito o kung ano ba ito dahil kahit ako ay nahihirapan na rin sa mga pinaggagagawa ko, pero may iba pa ba akong choice? Mukhang wala na eh.Huminga ako nang malalim. At hinayaan na lang ang sarili na mag-go with the flow. Walong buwan na ang batang nasa sinapupunan ko, at habang tumatagal, mas lalo kong nararamdaman na ayoko siyang alisin sa buhay ko. Pero kailangan kong umalis; kailangan kong panindigan ang usapan namin ni Tristan dahil iyon ang kasunduan at may nakasulat na kontrata. Ngumiti ako habang pinipilit kong alisin ang mga negatibong bagay na nasa isip ko.Kailangan ko lang ngumiti at kalimutan ang anumang mangyayari pagkatapos nito. "Dito na ako sa
CaraNagising ako sa kama ni Tristan. Binihisan niya ako dahil hindi naman ako nagiginawan kapag wala akong kumot. Wala na rin siya sa tabi ko; mukhang may pinuntahan lang siya, o baka nasa kusina lang at nagluluto. Hindi nga ako nagkamali, dahil bumaba ako at nagtungo sa kusina. Nagluto siya ng buttered shrimp na kinain ko. Malayo pa lang, alam ko na dahil sa aroma na nagsasayaw sa hangin. Palagi ko itong nakikita sa Fyp ko sa tiktok. Mukhang nakikita niya akong palaging tinitingnan iyon, kaya niluto na niya ngayon. Paglingon niya para kumuha ng ingredients, agad na nanlaki ang kanyang mga mata nang makita niya ako. Hindi inaasahan na makita akong gising. "You're awake," tumango ako. Pinaghila niya ako ng silya at iniwan muna ang ginagawa niya. Ngumuso ako at ngumiti sa kanya. "Hindi ba masakit?" Tanong niya, timutukoy ang Ang ibaba ko. Pinalobo ko ang aking pisngi at pakiramdam ko ay namumula na ako dahil sa sinasabi niya. Umiling ako, halos hindi makatingin sa kanya. Ngu







