Chapter 3

Cara

“W-wait, sir,” pinilit kong iwasan siya, pero hinigpitan niya ang paghawak sa balikat ko.

Ang mainit at malapad niyang palad ay nagdadala ng kakaibang init na halos mapaso ako.

“Mr. Peralta,” mahina kong bulong, halos nakikiusap, pero parang wala siyang narinig.

His hand traveled around my body as his nose touched my jaw, and he sniffed me.

“Ang bango,” he murmured, but I couldn’t hear it clearly.

Ang mainit at magaspang niyang kamay ay pumailalim sa aking suot na bestida hanggang sa maramdaman ng aking skin ang malamig na temperatura sa loob ng kuwartong ito, pero nagbago—ata, aalab naman sa init ang katawan ng lalaking nakahawak sa akin.

Napaigtad ako lalo na nang maramdaman ko ang pag-unhook ng bra ko.

Ang bilis naman ng kamay niya.

Napalunok ako, halos mauubusan na ng hininga sa ginagawa niya.

Sinasabi ng isip ko na ayoko, pero iba ang ipinahihiwatig ng katawan ko.

Nagsusumamo siya sa mga kamay ni Mr. Peralta.

Pinilit kong lumayo pero masyadong malakas si Mr. Peralta.

Nangangatog na ang tuhod ko, pero ang tanging nagawa ko lamang ay kagatin ang aking pang-ibabang labi habang pinagmamasdan siya sa ginagawa niya.

Ibang-iba na ang anyo niya ngayon. Para na siyang apoy na nagkatawang-tao.

Nakakatakot.

His finger touched my skin, “Everything you owned is mine now, Cara.” He declared, as no one would oppose him.

Kahit ako ang nagmamay-ari ng sarili ko.

He cupped my b****t, mas lalong napadiin ang pagkagat ko sa aking pang-ibabang labi that I could almost taste my metallic blood.

“So hard for me,” he whispered sensually near my ear.

Fvck!

Para na akong nababaliw kahit ganyan pa lang ang ginawa niya.

His hands traveled down to my…

Shit!

Pakiramdam ko, sobrang basa na ako dahil sa lagkit.

Gusto ko siyang itulak, pero para naman sa lahat ng ito kay Tatay, kaya ko ‘to ginagawa.

Pero bago man niya mahawakan ang aking pang-ibaba, isang tawag ang tumigil sa init na nagsisindi sa aming katawan.

Hindi lang sana niya papansinin, pero nang ilang beses nang nag-ring ang kanyang cellphone, wala siyang nagawa kundi sagutin ito.

His jaw clenched, “Who is this?” Tanong niya sa malamig na boses kung sinuman ang tumawag sa kanya ay handa na agad niyang barilin.

Nang makaalis siya sa tabi ko, doon lang ata ako nakahinga nang maluwag.

Niyakap ko ang aking sarili.

Pakiramdam ko ang dumi ko na pero kasi…kailangan ko ng pera niya.

“T-tristan,” nabaling ang atensyon ko sa babaeng kausap niya na umiiyak.

Biglang nag-iba ang hitsura ni Mr. Peralta at hindi man lang niya ako nilingon habang naglalakad patungo sa veranda ng kuwartong ito upang hindi ko marinig ang mga pinag-uusapan nila.

I was hugging myself tightly while waiting for him.

Puwede akong tumakas ngayon din dahil wala siya pero hindi ko pa nakuha ang perang sinabi niya, at kung magbibigay man siya.

Kulang pa rin iyon.

May maintenance pa si tatay na masyadong mahal.

Hindi ako puwedeng umalis.

Nang bumalik si Mr. Peralta, inayos ko ang aking postura at hinanda ang aking sarili dahil alam kong ngayon na niya ako aangkinin.

“Something came up, and I need to go.” He informed me like I couldn’t oppose.

“And about the money I told you, I’ll send it to your bank account.” He uttered and left me in the dark room, hanging.

Ni hindi man lang niya ako binigyan ng pagkakataong magsalita.

Para akong nabuhusan ng malamig na tubig.

Para akong…babaeng bayaran.

Ipinikig ko ang aking ulo. Hindi iyan ang mahalaga ngayon, Cara.

Hindi nga nagtagal, dumating sa aking bangko ang kalahating milyon na sinabi niya.

Pero may kasama iyong note.

“Don’t even try to run, because you’ll pay three times that if you do.”

Nanuyo ang aking lalamunan.

Ngunit mabilis kong inayos ang aking bra at damit bago umalis sa kuwartong iyon. Ngunit bumungad sa akin si Manang Doring, nakaharang.

“Anong ginagawa ninyo ni Sir sa loob?” Tanong niya.

“Wala.”

“Sagutin mo ako,” she snapped, pero hindi ako nagpakita ng kahit anong takot.

“Wala kaming ginagawa ni Mr. Peralta sa loob.” Pag-uulit ko nang maunawaan niya.

Iniwan ko na siya doon, pero ramdam ko pa rin ang matalim niyang tingin sa likod ko.

Wala na akong pakialam. Mas kailangan ako ng tatay ko.

Binili ko ang lahat ng kailangan ni Tatay. Binayaran ko ang bills hanggang sa ma-discharge na siya para wala na akong poproblemahin.

“Anak,” tawag sa akin ni Tatay nang magising siya.

Parang may humaplos sa puso ko nang makita ko siyang maayos na ang kalagayan, pero hindi pa totally; at least hindi na katulad ng dati.

Umupo ako sa upuang nasa gilid ng kama at hinawakan nang mahigpit ang kanyang kamay.

“May kailangan kayo, Tay?” Malambing kong sinagot, pigil ang pagbuhos ng aking luha dahil ayoko namang makita niyang nahihirapan ako.

“G-gusto ko nang umuwi,” nahihirapan niyang sinabi, halos hindi ko marinig.

“Tay, kailangan niyo pong magpalakas para po makalabas ka na dito sa ospital.” Bulong ko, pinipilit kong ngumiti kahit nadudurog ang puso ko. “At saka, huwag niyo po munang isipin ang pera; basta magpagaling lang kayo, Tay.”

Mahina ang kanyang paghinga; hindi na siya nagsalita at muling natulog dahil kailangan niyang magpahinga.

Hindi pa rin kasi siya talagang malakas.

“Kapag nagtuloy-tuloy ang pag-inom ng papa mo ng gamot na inirekomenda ko, maaari na kayong lumabas.”

Sobrang hirap ngumiti kahit buhay, pero kinakaya ko at kakayanin ko.

Pero hindi ang lalaking tumatawag sa akin ngayon.

Ang sekretarya ni Mr. Peralta.

“Same room,” iyon lang ang sinabi ng lalaki, pero malaking impact iyon sa akin.

Matutuloy na ba talaga ang dapat matuloy?

Ngayong gabi, tuluyang isusuko ko ba ang pinakainiingatan ko?