LOGINShare
ตอนที่ 19 ไปกินปังเนยกัน 2
Last Updated:
2025-12-18 10:59:51ณ ร้านน้ำปั่นลุงใจดี
“อ้าว หนูป๊อบ หวัดดี” “หวัดดีค่ะลุง” “ไม่มาหาลุงนานเลยนะ เป็นไงบ้างแม่สบายดีไหม ?” “สบายดีค่ะลุง” ลุงวาฬ เจ้าของร้านน้ำปั่นลุงใจดี ยกมือที่ถือช้อนก้านยาวทักทายสองหนุ่ม เอ่ยทักทายสาวน้อยที่เดินมาด้วยกัน สาวน้อยมาที่นี่ตั้งแต่จำความได้ เนื่องแม่ของสาวน้อยเป็นเพื่อนรัก ที่แอบเคยรักกันสมัยเรียนวาสอุดมวิทยารุ่นเดอะ ๆ แม่พาเธอมาบ่อยครั้ง เธอจำได้ว่าทุกครั้งที่มาลุงจะทำนมเย็นปั่นหวานหอมมาให้เสมอ เธอนั่งดูนมเย็นตามประสา นั่งฟังผู้ใหญ่สองคนระบายทุกข์สุข หัวเราะกลบกันไป จนเธอเริ่มโตขึ้นหน่อยก็มาบ่อยกับกานต์ แต่คำทักทายที่ถามว่า “แม่สบายดีไหม ?” ก็ยังคงเป็นคำถามทักทาย ที่ต้องได้ยินอยู่ตลอด “นั่งก่อนเด็ก ๆ” ลุงเก็บของบนโต๊ะ ที่ลูกค้าคนก่อนเพิ่งลุงปัดก้นไปเมื่อครู่ “เอาไรกันบ้างอะ เดี๋ยวลุงทำให้” ลุงปัดมือกับผ้ากันเปื้อนลายปลาวาฬน่ารัก ที่ขัดกับหนวดดำแกมหงอกบนใบหน้า “ผมเอาโกโก้ปั่นครับ” พีทตอบ “เอิ่ม ... ผมด้วยครับ” กานต์เปิดดูเมนู เอียงคอซ้ายขวาลังเลนิดหน่อย ก่อนจะเอาเมนูตามพีท “เหมือนเดิมก็ได้ค่ะ” ป๊อบปิดเมนูที่เพิ่งเปิดได้แค่หน้าหมวดขนมหวาน “เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน” ลุงทำท่าชี้นิ้วถูกต้องมาที่สาวน้อย เดินหันหลังไปยังหน้าร้าน ทำตามออเดอร์ที่ลูกค้าตัวน้อยสั่งในทันที “ป๊อบเป็นไรไหม ดูเหนื่อย ๆ” หนุ่มน้อยเปิดประโยคถาม ด้วยสีหน้าจริงจัง “ไม่ได้เป็นไร ป๊อบสบายดี” สาวน้อยตอบกลับด้วยใบหน้าที่ดูฝืนยิ้ม หนุ่มน้อยรู้สึกแปลก เพราะตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมา ป๊อบไม่เคยปิดบังความรู้สึกต่อเขาเลย แต่ครั้งนี้มันกลับรู้สึกว่าเธอกำลังปิดบังความรู้สึกนั้นอยู่ “กานต์อย่ามองป๊อบแบบนั้นดิ” สาวน้อยหลบสายตาที่จ้องมองด้วยความสงสัย “ป๊อบมีเรื่องที่ไม่บอกกานต์” หนุ่มน้อยมองจิกเข้านัยน์ตา ซักไซร้ถาม “เอ่อ ...พีท ชื่อพีทใช่ไหม? เราป๊อบนะ --- เอาขนมไรไหม เดี๋ยวเราเดินไปสั่งให้” สาวน้อยเบนประเด็นหนีในทันที เพราะรู้สึกว่าสายตาที่คุ้นเคยแบบนั้น ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ แน่ ถ้าไม่ได้คำตอบ “เอาปังเนยก็ได้” พีทจิ้มตรงหน้าเมนู ที่เปิดมาเจอพร้อมกับประโยคคำถามของเธอพอดี “ลุงคะ --- ปังเนยด้วยนะคะ” สาวน้อยลุกเดินไปสั่งกับลุง พร้อมนั่งเก้าอี้หน้าร้านรอรับ “กานต์ ... กานต์ ... กานต์ !!!” พีทเรียกชื่อหนุ่มน้อย ที่นั่งเหม่อคิดสามครั้งติด จนได้สติ “ห้ะ ห๊ะ ... ว่าไง ๆ” “คิดอะไรอยู่เนี่ย เหม่อจัง” “คิดนู้นคิดนี่เรื่อยเปื่อยน่ะ” ในระหว่างที่สองหนุ่มน้อยพูดคุยกัน น้ำปั่นพร้อมปังเนยก็มาส่ง วางต่อหน้าตามเมนูของตัวเอง “ขอบคุณครับลุง” กานต์ก้มหัวขอบคุณ “เอ่อลุง ป๊อบนั่งไรตรงนั้นน่ะ ไม่มานั่งนี่อะ” “ลุงก็ไม่รู้ดิ เอ็งไปทำไรไว้ล่ะ ลุงไม่เกี่ยวนะ เคลียร์กันเองนะ ฮ่า ๆ” ลุงหัวเราะเล่นหน้าเล่นตาตามประสาลุงที่ทำแบบนี้มาตลอด บางครั้งที่มาด้วยกันไม่ได้มีปัญหาอะไรก็มีประเด็นได้เมื่อมีลุงคอยอำ สาวน้อยนั่งดูนมเย็นมองดูรถสวนไปมาหน้าร้าน “มานั่งไรตรงนี้” หนุ่มน้อยเดินมาจับไหล่เธอ “ป๊อบกลัว ...” สาวน้อยเบี่ยงตัวหันข้างหนี “กลัวไร ?” หนุ่มน้อยเดินตามระยะเบี่ยง “กลัวสายตาที่จะเอาคำตอบของกานต์” สาวน้อยก้มหน้าหลบตา ในขณะที่หนุ่มน้อยนั่งยอง ๆ ต่อหน้า “ป๊อบไม่เคยปิดบังอะไรกานต์เลยนะ กานต์รู้ว่าป๊อบมีเรื่องที่ไม่สบายใจ” หนุ่มน้อยจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอ “ป๊อบก็ไม่อยากปิดบังหรอกนะ --- แต่ป๊อบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่ป๊อบรู้สึกอยู่มันคืออะไร” สาวน้อยพูดด้วยเสียงเครือสั่น จนสิ้นประโยคก็ร้องไห้โฮออกมา หนุ่มน้อยโผเข้าสวมกอดลูบหลังปลอบเธอในทันทีที่เธอโฮออกมา “กานต์ไม่รู้หรอกนะว่าป๊อบรู้สึกยังไง แต่ถ้ามันอึดอัดป๊อบก็ร้องออกมาเลย” หนุ่มน้อยพูดปลอบด้วยประโยคประทับใจ ทำสาวน้อยน้ำตาไหลพรากเปียกเต็มแผ่นหลังหนุ่มน้อย “ป๊อบคงตกใจและคงจะรู้สึกกดดันต่อสายตาที่มองมาตอนอยู่ในโรงอาหารแน่ ๆ ตอนนั้นสีหน้าป๊อบไม่สู้ดีเอาซ๊ะเลย” หนุ่มน้อยนึกคิด สวมกอดถูกคลายลงเมื่อเสียงร้องไห้โฮดังแผ่วเบา เขาปาดเช็ดน้ำตาให้เธอ กับท่านั่งคุกเข่าต่อหน้า ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก บวกกับประโยคสั้น ๆ ที่ปลอบประโลมความรู้สึกฮีลใจแบบสุด ๆ ในตอนนี้เธอก็ไม่จำเป็นที่จะต้องร้องไห้ต่อแล้ว “ไปกินปังเนยกัน” หนุ่มน้อยประคองเธอยืนขึ้น “อื้อ” สาวน้อยสูดน้ำมูกหยดสุดท้ายลงคอพร้อมรอยยิ้ม “วันนี้ป๊อบเก่งมาก ๆ เลยนะ” หนุ่มน้อยที่เดินนำ พูดเสียงอยู่ต่อหน้าด้วยประโยคที่ทำให้สาวน้อยยิ้มร่าท่ามกลางตาบวม “ขอบคุณนะ ... กานต์” สาวน้อยเดินมาชิดข้างหนุ่มน้อยกระซิบข้าง ๆ ด้วยประโยคที่ทำให้หนุ่มน้อยอมยิ้มปริ่มใจ
Latest chapter
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 52 ภารกิจ ... 2
1 เดือนผ่านไป ถึงช่วงเวลาที่เหล่านักเรียนรอคอยที่สุดของปี การฝึกซ้อมที่แสนหนักเพื่อให้เป็นหนึ่ง การต่อสู้ฟาดฟันด้วยศักดิ์ศรีจากรุ่นสู่รุ่น การปะทะคารมของคนที่เคยรักกันกลมเกลียวในห้องเดียวกัน เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ดีที่สุด การแบ่งสันปันส่วนงบประมาณที่แย่งกันปานจะตัดขาดเผาผี รวมไปถึง การเก็บความลับต่าง ๆ ให้มิดชิดที่สุด และป้องกันการสืบข่าวจากคู่แข่ง แม้ว่าจะสนิทกันมากแค่ไหนก็ตาม ความลับนั้นจะถูกปิดผนึกไว้อย่างดี นั่นคือกลิ่นอายของมหกรรมกีฬาภายในโรงเรียนที่ยิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยศักดิ์ศรี หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่า “กีฬาสี” “พร้อมกันยัง ต่อไปคู่เราแล้วนะ” เสียงทุ้มหนาเอ่ยขึ้นพร้อมกางระเบียบโปรแกรมขึ้นดู กลางวงล้อมของนักกีฬาที่กำลังนั่งยืดวอร์มร่างกาย “พร้อมครับพี่ฟ้า” “ขาดเหลืออะไรบอกพี่ได้เลยนะ พี่ต้องดูแลนักกีฬาเต็มที่อยู่แล้ว” ร่างสูงบางยิ้มส่งกำลังใจ ก่อนจะหันมาถามหนุ่มน้อยที่ตั้งใจยืดอยู่ด้านข้าง “ไงน้องกานต์ ฝีมือพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ” “ก็เพราะพี่นั่นแหละที่ให้ผมลงชื่อในวันนั้น” “ฮ่า ๆ พี่ขอ
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 51 ภารกิจ ...
“ไม่ใช่ใช่ไหม”เธอทำหน้าเหยเก แล้วจู่ ๆ สิ่งที่เธอเกลียดที่สุด คือการที่สมองบ้า ๆ ของเธออยากจะรู้อยากเห็นขึ้นมา ทั้งที่เธอไม่อยากจะทำแบบนั้นเลยสักนิด เธอค่อย ๆ หันกลับหลังตามที่สมองของเธอสั่ง เธอมองแผงหน้าท้องตรงหน้า แล้วค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมองหน้า สิ่งที่เธอเห็นทำเธอพูดไม่ออก ใบหน้าขาวโพลน ที่มีไฟส่องเสยคาง เห็นเงาตกกระทบใบหน้า ภาพที่เธอเห็นทำเธอนิ่งช็อกอีกครั้ง ก่อนจะกรีดร้องดังลั่นตึก“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ~”ร่างเล็กกรีดร้องสุดเสียง ทรุดตัวนั่งยองก้มหัวกอดเข่า มือเล็กยกพนมมือไหว้ ร่างกายสั่นไปทั้งตัวพร้อมเสียงสวดมนต์ที่ไม่เป็นคำมือใหญ่เย็นยะเยือก วางทาบหัวไหล่สั่นเทาของเธอ “นักเรียน ๆ นี่ครูเอง” เสียงทุ้มหนาที่เธอเอะ เหมือนจะคุ้นเคย เรียกสติของเธอกลับมาได้นิดหนึ่ง เธอหยุดสวดมนต์ภาษาต่างดาว แล้วค่อย ๆ เงยหน้ามองไฟที่ส่องมาที่เธอ “ครูเอง” “ครูวิท” สาวน้อยเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่โล่งใจ “ลุกขึ้นก่อน ๆ” ครูหนุ่มค่อย ๆ ประคองร่างสั่นเบาของเธอ พาเธอเดินลงมาหน้าตึกที่มีไฟส่องสว่าง “ไปอยู่อะไรตรงนั้นดึก ๆ ดื่น ๆ” ทันทีท
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 50 เลยได้กลายผู้ประสบภัยโดยตั้งใจ 2
หนุ่มน้อยซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์ กลับบ้านอย่างสบายใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่า มีคนที่กำลังหลับใหลท่องนิทราอย่างไม่รู้ตัวอยู่คนเดียว โดดเดี่ยว ลำพัง ท่ามกลางความมืดมิด และเงียบสงัด จนเวลาล่วงมาถึงสองทุ่ม แม่ที่นั่งรอสาวน้อยกลับบ้าน หยิบโทรศัพท์โทรหา แต่ก็ไม่ติด นั่นเป็นเรื่องปกติของเธอที่มักจะปล่อยให้โทรศัพท์แบตเตอรี่หมดอยู่บ่อย ๆ กระนั้นแม่ก็ไม่เคยจะคุ้นชินได้เลย ใจแม่เริ่มหวิวกังวลนิด ๆ ด้วยที่สาวน้อยเริ่มที่จะเป็นสาว อะไรที่ไม่เคยได้ห่วง ก็พลันห่วงขึ้นมาอย่างผลักออกไปไม่ได้ แม่นั่งครุ่นคิดตัดสินใจอยู่สักครู่ ก่อนจะหยิบกุญแจรถ มุ่งไปยังบ้านของหนุ่มน้อย ที่เธอบอกว่าเธอจะรอกลับพร้อมเขา “หนูกานต์ ๆ” เสียงตะโกนเรียกจากหน้าบ้าน พลางเสียงกริ่งแทรกซ้อนไม่หยุด จนเจ้าของบ้านต้องรีบเดินออกมาดู“ว่าไงยัยแก้ว แกมีอะไร … ทำไมทำหน้าตกใจอะไรขนาดนั้น”“หนูกานต์อยู่ในบ้านไหม ?”“อยู่ --- กำลังอาบน้ำน่ะ แกมีไร”“แล้วหนูป๊อบล่ะ” แม่ของสาวน้อยพยายามชะโงกหน้า มองหาลูกสาวในบ้านผ่านกระจกใสบ้านใหญ่“ไม่เห็นหนูป๊อบนะ” แม่หนุ่มน้อยตอบกลับด้วยเสียงเรียบ“ก็ยัยป
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 49 เลยได้กลายผู้ประสบภัยโดยตั้งใจ
“กูไปรอซ้อมก่อนนะมึง” ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำหญิง ที่มีเพื่อนสาวยืนรออยู่ข้างหน้า มากับชุดที่พร้อมจะลงสนาม กางเกงขาสั้น และเสื้อกีฬาผ้ามันรัดรูป เผยร่างเล็กที่เห็นกล้ามเนื้อแน่น ๆ “เออ ๆ ตั้งใจซ้อมล่ะ” “มึงไม่ไปนั่งรอข้างสนามกับกูเหรอ” “ไม่อะ กูจะไปแอบดูบนตึก 3 ไปข้างขนามไก่ก็ตื่นดิ”“มึงหลบดี ๆ นะ อย่าให้พี่สแตนด์ตามหามึงเจอล่ะ” เพื่อนสาวเดินแยก โบกมือไปมาสองสาวเดินแยกออกจากกัน เธอแยกเดินอ้อมไปหลังตึก 3 ส่วนเพื่อนสาวของเธอแยกไปยังสนาม เธอนั่งรอเฝ้ามองดูผู้คนที่ค่อย ๆ มายังสนามทีละคน ๆ รวมไปถึงพี่กล้าที่ก็มาซ้อมเหมือนกัน เธอได้แต่อมยิ้มเบา ๆ ความในใจที่เคยหนักอึ้ง มันได้สะสาง จากแต่ก่อนที่ไม่อยากแม้จะเห็นหน้า แต่ตอนนี้เธอกลับเป็นฝ่ายนั่งมองอย่างไม่รู้สึกเคอะเขินแต่อย่างใด “มันก็ไม่แย่นะ” เธอเอ่ยเบากับตัวเอง จนหนุ่มน้อยย่างเข้าสนามพร้อมกระเป๋าประจำตัว วางบนไม้หินอ่อนข้าง ๆ สายตาของเธอจ้องมองเขม็ง ราวกับเสือโหยที่จ้องจะเข้าขย้ำเหยื่อพร้อมกัดกินเหยื่อนั้นในคำเดียว “ใครที่มันบังอาจมายุ่งกั
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 48 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ 2
เธอครุ่นคิดอยู่นาน จนเสียงเดินรอบข้างเงียบสงบลงเพราะเริ่มเรียนในคาบสุดท้ายแล้ว เธอได้แต่คิดอยู่คนเดียวอย่างลำพัง โดยไม่สนใจที่จะเข้าเรียนคาบสุดท้าย สาวน้อยตัดสินใจลุกพรวดขึ้น ในหัวของเธอตอนนี้คือต้องการพูดคุยกับพี่เขา ถึงจะยังไง ก็ต้องได้อธิบาย ก่อนที่อาจจะไม่ได้เจอกันอีก เธอไม่รู้ว่าชั่วโมงนี้เขาเรียนวิชาอะไร แต่สิ่งที่นึกขึ้นได้คือห้องชมรม ด้วยสิ่งที่เธอรู้คือ พวกพี่ ๆ กลุ่มพี่กล้ารวมถึงพี่กล้า มักจะเอากระเป๋าเรียน หรือของสำคัญไว้ในตู้ล็อกเกอร์ในห้องชมรม เธอคิดได้แค่ว่า เขียนข้อความขอโทษและอธิบายหยอดเข้าไว้ในล็อกเกอร์ก็ดี เพราะตั้งแต่วันนั้นช่องทางการติดต่อต่าง ๆ ที่เคยคุยกัน พี่เขาลบออกจนหมดเกลี้ยง รวมถึงถ้าจะให้พูดต่อหน้ามันก็คงพูดอะไรได้ไม่ดีเท่ากับการที่เธอจะเขียนเธอค่อย ๆ เดินหลบตามกำแพงตึกต่าง ๆ จากตึกสังคม ลอดมุดหลบมุมตึกอังกฤษ จนมาโผล่ตึกวิทย์ฯ แต่การที่จะเดินเข้าไปโต้ง ๆ ก็คงจะเป็นเป้าสายตาจนเกินไป เธอนึกขึ้นได้ว่า หน้าต่างบานในสุดของห้องมักจะไม่ได้ล็อกกลอนไว้ เนื่องจากกลุ่มพี่ ๆ มักจะแอบเข้าไปเล่นไพ่กันในคาบว่าง เธอค่อย ๆ ย่องก้มตัวต่ำเ
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 47 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ
สิ้นเสียงบรรเลงเพลงจบ นั่นหมายถึงช่วงเวลาของการเข้าแถวในช่วงเช้าที่แสนจะวุ่นวายในวันธรรมดา สาวน้อยเดินยิ้มร่าด้วยท่าทางกระโดดโลดเต้นดั่งกวางน้อยที่เห็นหญ้าเขียวหวาน วิ่งเข้ามาแทรกกลางแถวที่มีเพื่อนสาวคนสนิทอยู่ข้างหน้า ด้วยนาน ๆ ทีมาเข้าแถวได้ทันเวลา หนำซ้ำวันนี้การบ้านทุกวิชาก็เสร็จพร้อมที่จะส่งเป็นที่เรียบร้อย จึงไม่แปลกใจที่เธอจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ “มาแล้วจ้าเจสซี่เพื่อนรัก” มือเล็กวางทาบแผ่นหลังเพื่อนสาวที่ยืนตบแป้งอยู่ข้างหน้า“หล่อนดูอารมณ์ดีนะคะ” หน้าสีสองโทนหันกลับมาทักทาย จนเธอแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่“ไม่ต้องมองด้วยสีหน้าแบบนั้นค่ะ วันนี้งานเร่ง”“ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยค่า สวยออก เทรนด์ใหม่มาแรง เดี๋ยวคนอื่น ๆ เห็นก็จะแต่งตาม เชื่อสิ”“ตอแหล ดูออก”เสียงเจื้อยแจ้วพูดคุย หยอกล้อกันระหว่างจัดแถว“เออเดี๋ยวมึงได้ฟังในสิ่งที่กูจะบอก มึงจะเลิกอารมณ์ดี”“ให้กูอารมณ์ดีจนเข้าแถวเสร็จเถอะนะ”“โอเค เลิกแถวแล้วกูจะบอก”สองร่างเล็กเดินเคียงกัน ยื่นสมุดการบ้านให้หัวหน้าห้องที่ยืนรอรวบรวมพร้อมจะส่ง เสร็จสรรพก็รุดนั่งลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำ“ว่ามาค่ะ เรื่องที่จะทำให้
You may also like
กำราบรักนายวิศวะเจ้าเล่ห์
SOEUR6.7K viewsMyDear วิศวะเพลย์บอย NC18+
เรนเดียร์ B-5211.6K viewsกำราบรักวิศวะเลว
BlueSoda7.4K viewsวิศวะล้ำเส้นเพื่อน
ซากิระ36.0K viewsเด็กของรามิล
เธียรนรา1.9K viewsกลลวงร้ายซ่อนรัก
ดอกอ้อลู่ลม2.5K viewsเหนือเวหา
CCHANOKNET2.2K viewsเด็กลับสัมพันธ์ร้าย (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น18.4K views
