ตอนที่ 46 บทเรียน

"จะไปไหนคะ" มือหนารั้งเรียวแขนเล็กเอาไว้เมื่อเห็นว่าเธอำกำลังเดินออกจากบ้านโดยไม่พูดกับเขาสักคำ

"ไปเที่ยวค่ะ จบนะ" เธอพูดเสียงเย็นชาก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกไป

หญิงสาวคลี่ยิ้มออกมาเมื่อรถสปอร์ตคันหรูของเมฆาวิ่งเข้ามาจอดหน้าบ้านพอดี

"ใครมารับ...ไอ้เมฆา" ชายหนุ่มพูดเสียงรอดไรฟันก่อนจะเดินไปกระชากแขนเมียสาวเอาไว้ก่อนจนเธอชักสีหน้าใส่

"ปล่อยค่ะอย่ามาจับ!!" เธอดึงแขนออกมาจากการเกาะกุมของเขาก่อนจะเดินเข้าไปนั่งในรถและขับออกไป

"โธ่เว้ย!! จะเล่นแบบนี้ใช่มั้ย" มือหนากดโทรศัพท์มือถือบอกให้ลูกน้องส่งการ์ดฝีมือดีคอยตามดูอยู่ห่างๆ

ชายหนุ่มมาทำงานที่บริษัทย่อยของตัวเองนั่งใบหน้าเรียบเฉยราวกับมีอะไรให้คิดอยู่ตลอดเวลาจนคานส์ลูกน้องคนสนิทต้องถามทันที

"นายเป็นอะไรครับ ทำไมนั่งทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่แบนนั้น?" คานส์เองก็ไม่รู้ว่าเจ้านายตัวเองเป็นอะไรจึงต้องเอ่ยถามอย่างสงสัย

ติ๊ง!!

Unknown : นายหญิงแวะไปที่โรงพยาบาลครับ

ชายหนุ่มยันตัวลุกขึ้นเต็มความสูงเพื่อจะไปที่โรงพยาบาลตามข้อความที่ได้รับจากผู้ติดตามเมียสาว

"ไปไหนครับ!!" บอดี้การ์ดหนุ่มร้องตามเมื่อเห็นว่าเจ้านายรีบออกไปโดยไม่บอกไม่กล่าว

Rrrrr Rrrrr Rrrrr

[ดูงานแทนกูด้วยวันนี้กูลา] คานส์เองก็ไม่เข้าใจเพราะแทนที่จะหยุดแล้วบอกดีๆ ทำไมต้องโทรหาให้เสียเงินในโทรศัพท์ด้วยก็ไม่รู้

"ครับ"

"ขอบคุณมากเลยนะที่มาเป็นเพื่อนเรา" หญิงสาวหันมาขอบคุณเพื่อนชายคนสนิทด้วยใจจริง

"ไม่เป็นไร เราเต็มใจ" ชายหนุ่มเองก็เต็มใจช่วยเหลือเธอในวันที่เธอมีปัญหา

"ส่วนเรื่องของเรา..เอ่อ" เธอลำบากใจที่จะพูดยิ่งเขาเข้ามาทำดีกับเธออยู่แบบนี้เธอก็ไม่กล้าที่จะบอกเขาว่าเธอไม่เคยคิดอะไรกับเขานอกจากเพื่อนกันเลย

"ไม่เป็นไรหรอกเราเต็มใจ อีกอย่างเธอไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกเราเข้าใจเพราะคนไม่ได้รักกันทำยังไงก็บังคับความรู้สึกกันไม่ได้หรอก" ชายหนุ่มยิ้มให้เธอเพื่อบ่งบอกว่าตัวเองไม่ได้คิดอะไรมากมายเหมือนเมื่อก่อนแล้วเพราะตัวเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันเธอปฏิเสธเขาครั้งนี้ทำไม่ไม่เจ็บมากเหมือนเมื่อก่อน

"ขอบใจนะที่เข้าใจเรา" เธอเหมือนได้ปลดล็อคอะไรในใจออกมาจนต้องยิ้มออกมาอีกครั้งด้วยความโล่งใจ

"แม่ง!! จะติดไปถึงไหนวะ" มือหนาตบที่พวงมาลัยด้วยความโมโห

[ถ้ารถไม่ติดก็ไม่ใช่ประเทศไทยหน่ะสิครับ] เสียงปลายสายของคานส์ที่ยังไม่วางสายพูดขึ้นจนทำให้เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"มึงยังไม่ไปอีกอ่อวะ รำคาญ!!" ชายหนุ่มพูดอย่างหงุดหงิด

[ก็เจ้านายยังไม่วางสายไงครับ]

"นี่มึงซื่อหรือมึงโง่วะ ควาย!!" ชายหนุ่มตวาดใส่มือถืออย่างเบื่อหน่ายและยิ่งรำคาญรถติดจึงวางสายไป

"กูผิดอะไรวะ" คานส์ที่นั่งมองมือถืออยู่ที่โต๊ะทำงานก่อนจะถอนหายใจออกมาเพราะรู้แล้วว่าตัวเองผิดอะไร

ระหว่างทางชายหนุ่มสังเกตุเห็นว่าภรรยาสาวขับรถผ่านสวนกันนั่นแปลว่าเธอกำลังกลับบ้านเขาจึงขับตามออกไป

"ขอบคุณนะเมฆ" หญิงสาวคลี่ยิ้มให้เพื่อนสนิทอย่างอ่อนโยนซึ่งเมฆาก็ยิ้มกลับไปอย่างอ่อนโยนเช่นกัน

"ครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้เรามารับนะ" ชายหนุ่มกำลังจะเดินขึ้นรถแต่ก็มีเสียงเรียกเอาไว่เสียก่อน

"จะไม่มีพรุ่งนี้อีกแล้ว กลับไปซะแล้วอย่ามายุ่งกับเมียกูอีก!!" ชายหนุ่มพูดเสียงเข้ม

"กูจะยุ่งเพราะเพื่อนกูกำลังมีปัญหา"

"หึ มึงเป็นเพื่อนแต่กูเป็นผัว!!" ชายทั้งสองเดินเข้าหากันเพื่อจะซัดใบหน้าหล่อๆ ของกันอย่างเอาเรื่อง

"หยุดเป็นบ้าได้แล้วพี่คีย์!! ถ้าพี่ยังเป็นหมาบ้าแบบนี้อีกเราสองคนหย่ากัน!!!" ร่างเล็กตวาดลั่นก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านด้วยความโมโห

"หึ ทำตัวเอง" เมฆาพูดเย้ยหยันก่อนจะเดินขึ้นรถและขับรถออกไปอย่างอารมณ์ดีแม้ว่าจะห่วงๆ เจ้าขาอยู่ก็ตาม

"ไปไหนมาคะ!?" ชายหนุ่มเดินเข้ามาในบ้านก่อนจะรั้งเรียวแขนสวยเอาไว้เพื่อจะถามเธอให้รู้เรื่องว่าวันนี้เธอไปโรงพยาบาลทำไม

"ไปไหนก็เรื่องของหนูค่ะ" เธอพูดอย่างไร้เยื่อใยจนเขาถอนหายและเข้าไปสวมกอดเธอเมื่อเห็นว่าเธอกำลังขึ้นบรรได

"อึก ขอโทษค่ะ พี่ขอโทษอย่าเย็นชากับพี่แบบนี้สิ" เสียงพูดอู้อี้ของเขาที่ซุกซอกคอเธอจนเธอถอนหายใจ

"ออกไปค่ะเหม็น ไปอาบน้ำเถอะค่ะ อย่ามาใกล้" หญิงสาวเริ่มอ่อนลงแต่น้ำเสียงก็ยังคงโกรธเขาอยู่นั่นแหละและเธอก็ไม่อยากเข้าใจเขาและน่าแปลกใจที่เธอเข้าใจทุกคนได้โดยไม่เหม็นกลิ่นน้ำหอมหรืออะไรซึ่งเธอก็แปลกใจ

แต่เธอเหม็นกลิ่นน้ำหอมหรือเวลาใกล้เขาเธอไม่อยากจะมองหน้าอยากจะอาเจียนและไม่อยากจะนอนร่วมห้องกันด้วยซ้ำ

"คนดีคะ...ที่รัก" ชายหนุ่มพยายามจะง้อภรรยาสาวด้วยน้ำเสียงที่ออดอ้อนแผ่วเบา

"คืนนี้แยกกันนอนนะคะ เหม็น ไม่อยากอยู่ใกล้ ลูกเกลียดขี้หน้าพี่" หญิงสาวพูดเสียงเรียบนิ่งและเดินขึ้นห้องไปโดยไม่หันกลับมามองเขาอีกเลย

"ห้ะ ลูกอ่อ เจ้าขา คนดีคะ ที่รักท้องหรอ!!" ชายหนุ่มวิ่งขึ้นมาบนห้องเคาะประตูห้องเสียงดังจนเธอตวาดลั่นกลับมา

"ค่ะ ท้อง ออกไปได้แล้วคนจะพักผ่อน รำคาญ!!!" จากเสือกลายเป็นหมาก็วันนี้แหละ

"โธ่!! คนดีพี่อยากนอนด้วยให้พี่นอนด้วยเถอะนะคะ ที่รักกกกก" หมดคาบพ่อหนุ่มมาเฟียนั่งโอดครวญร้องเรียกเมียสาวอยู่หน้าห้อง

"โอ้ย!! รำคาญ หุบปากสักทีดิคนจะหลับจะนอน!!" หญิงสาวร้องตวาดอีกครั้งจนเขายอมสงบปากสงบคำแต่โดยดี

"นายครับ...เอ่อ" คานส์ที่จะมารายงานนายเรื่องงานแต่ก็ต้องชะงักนิ่งอยู่กับที่เมื่อเห็นว่าเจ้านายสุดหล่อนักโอดครวญอยู่หน้าห้อง

"หมดคาบก็ทีนี้แหละวะเจ้านายกู" คานส์เอ่ยขึ้นอย่างสมน้ำหน้าก่อนจะเดินออกไปเงียบๆ

*********************************

หว๊าย เมียไม่รัก5555555

ยังไม่แก้คำผิด