ตอนที่ 45 โอกาส

ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าก็ไม่เห็นภรรยารักถึงกับดีดตัวขึ้นมาด้วยความตกใจ

"เจ้าขา!?"

"อยู่ไหนคะ!?"

"คนดี!?"

ชายหนุ่มร้องหาเมียรักแต่ก็ไม่พบจึงลงไปดูชั้นล่างด้วยความร้อนรน

ติ๊งหน่อง!! ติ๊งหน่อง!!

ชายหนุ่มหันไปมองเมื่อมีใครบางคนมาที่บ้านของเขา

"สวัสดีครับคุณแม่" ชายหนุ่มหันมาสวัสดีแม่ของภรรยาอย่างสุภาพก่อนจะปรายตามองร่างเล็กเพียงนิด

"ออกไปไหนมาคะ" น้ำเสียงเรียบนิ่งของเขาทำให้หญิงวัยกลางคนกระแอมไอเล็กน้อย

"น้องไม่สบายหน่ะลูกให้น้องพักผ่อนดีกว่า" หากฟังดูคำพูดของหญิงกลางคนมีอะไรแฝงอยู่ในนั้น

"ไปพักผ่อนเถอะลูก" นางมองดูลูกสาวขึ้นไปบนห้องด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

"ม๊ารู้ทุกอย่างหมดแล้ว ม๊าให้เวลาไม่เกินสองเดือนปรับปรุงตัวเองซะถ้าไม่ได้รักน้องอย่างที่ปากพูดม๊าขอน้องคืนถึงเราจะไม่หย่าม๊าก็ทำให้เราหย่ากับน้องได้ ถ้าเกินสองเดือนแล้วยังเป็นเหมือนเดิมงั้นม๊าก็จะไม่เกรงใจพ่อเราแล้วหล่ะ"

"ถ้ารักน้องก็ขอซะอย่าทำให้ลูกม๊าเจ็บตัว ที่ม๊าขอมก็เพราะน้องรักเรามาก ไม่ใช่ว่าม๊าจะอยากให้ลูกสาวตัวเองอยู่กับสามีที่หึงหวงและทำร้ายร่างกายกันแบบนี้"

"รีบแก้ตัวในตอนที่ยังมีโอกาสเพราะถ้าเธอยังเป็นแบบนี้อยู่ม๊าก็จะพรากน้องไป ไปในที่ที่เธอไม่มีวันเจอ" มารดาของภรรยาเดินเชิดหน้าออกไปโดยที่ไม่อยากฟังคำแก้ตัวอะไรจากลูกเขย

แกร๊ก!! ชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามาในห้องก่อนจะนั่งลงข้างภรรยาสาวอยู่ข้างเตียงอย่างแผ่วเบา

"กินยาหรือยังคะ" มือหนาลูบศีรษะเล็กอย่างอ่อนโยนแต่เธอผลักมือของเขาออก

"จะไม่ถามหน่อยหรอคะว่าเมื่อคืนไปไหนมา ใช่ค่ะเจ้าขาไปดื่ม เจ้าขาไปเที่ยวคลับ เจ้าขาไปนัดเจอกับเมฆ และเมฆยังกอดยังอุ้มเจ้าขากลับมานอนบนห้องมาส่งที่บ้าน เป็นไงคะหึง หรือเปล่าหล่ะจะด่าจะทุบตีหรือเปล่า จะใช่ยาฉีดยาก็มาเลยค่ะมาสิคะพี่ก็ทำเหมือนเจ้าขาไม่ใช่เมียพี่อยู่แล้วนิ" ร่างเล็กพูดระบายสิ่งที่อัดอั้นตันใจทั้งน้ำตาจนเขานิ่งไป

ส๊วบ!! แต่ผิดคาดเขาไม่ดุด่าตวาดลั่นเหมือนอย่างปกติที่ทำแต่ครั้งนี้เขาสวมกอดเธอแทน

ร่างเล็กร้องไห้จนตัวโยนวนอ้อมกอดของเขาแต่ทว่าเธอกับอาเจียนออกมาเพียงเพราะเหม็นกลิ่นของเขา

"อึก!! อ๊วก" ร่างเล็กผลักเขาออกไปก่อนจะอาเจียนออกมาในตรงนั้นอย่างไม่ตั้งใจ

ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้

"ช่วงนี้หมอไม่อยากให้เครียดมากนะครับเพราะอาจจะส่งผลต่อเด็กในครรภ์ได้ และงดแอลกอฮอล์ทานอาหารที่มีประโยชน์ต่อทารกในครรภ์ให้มากๆ นะครับ" เสียงหมอประจำตระกูลที่มารดาเธอเรียกมาดูอาการลูกสาวที่ตัวร้อนป่วยขึ้นมาในช่วงเช้ามืด

"อะไรนะคะ หนูท้องหรอ" ร่างเล็กพูดเสียงสั่นเครือน้ำตาไหลออกมาเพราะความที่เธอยังไม่พร้อมเธออยากจะทำอะไรมากกว่านี้แต่คิดได้ดังนั้นในเมื่อเขาเกิดมาแล้วเธอก็จะดูแลเขาให้ดีที่สุด

"ครับคุณหนูตั้งครรภ์ได้สองเดือนกว่าแล้วครับ แต่เนื่องจากตั้งครรภ์ลูกคนแรกก็เลยดูไม่ออก" ใช่ว่าเธอจะไม่เคยสังเกตตัวเองเพราะเธอเริ่มหิวมากกว่าปกติและหน้าท้องเธอก็ออกเล็กน้อยแต่ถ้าสังเกตดีๆ เธอก็งงเพราะเพิ่งตั้งครรภ์แต่ท้องออกแล้ว

"แล้วที่เมื่อคืนหนูดื่มแอลกอฮอล์มาหล่ะคะ" เธอรู้สึกสงสารลูกน้องขึ้นมาเพราะเมื่อคืนเธอก็ดื่มไม่น้อย

"เท่าที่หมอตรวจดูอาการเบื้องต้นไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงนะครับแต่ถ้าจะให้มั่นใจจริงๆ คุณหนูต้องไปตรวจให้ละเอียดที่โรงพยาบาลใหญ่อีกที"

"ขอบคุณค่ะ" เธอคลี่ยิ้มบางๆ ให้กับหมอประจำตระกูล

"หนูจะลองให้โอกาสเขาดูตามที่แม่พูดค่ะ หนูรักเค้าและอีกอย่างหนูกำลังท้องหนูไม่อยากให้ลูกเป็นเด็กมีปัญหา มีปมด้อย" เธอพูดเสียงแผ่วเบา

"อืม แม่เคารพการตัดสินใจของลูก และถ้าเมื่อไหร่หนูไม่ไหวจริงๆ บอกแม่ทันทีนะรู้หรือเปล่า หลานคนเดียวแม่เลี้ยงได้อยู่แล้ว" มารดาพูดเสียงอบอุ่นไม่มีต่อว่าเธอสักนิดก่อนจะโผล่เข้ากอดมารดาอย่างเต็มรัก

ตัดมาที่ปัจจุบัน

"อุ๊ป อ๊วก อ๊วก แหวะ" ล้างเล็กอาเจียนน้ำหูน้ำตาไหลออกมาอย่างทรมานโดยที่มีสามหนุ่มลูบหลังให้อยู่ไม่ห่าง

"อึก อะออกไป" ร่างเล็กพูดเสียงแผ่วเบาก่อนจะอาเจียนออกมาอย่างหนักทั้งที่ไม่มีอะไรออกมาเลยนอกจากน้ำลายสีใสอย่างเดียว

"ได้ไงคะคนดีอ้วกขนาดนี้พี่ปล่อยให้อยู่คนเดียวไม่ได้หรอก" เขาเอ่ยค้านเสียงแข็งจนเธอรำคาญ

"ออกไปไงคะ ก็บอกว่าออกไปไกลๆ ไง น่ารำคาญ เหม็นตัวพี่ด้วย ออกไปเลยนะ!!" ร่างเล็กตวาดออกมาดังลั่นจนเขาอึ้งเพราะไม่คิดว่าเมียสาวจะกล้าตวาดใส่หน้าเขาขนาดนี้

"แต่.."

"ไม่มีแต่ ก็บอกให้ออกไปไง!! ออกไปเดี๋ยวนี้!!" เธอตวาดออกมาอีกครั้งแต่เขาก็ยังน่าด้านหน้าทนยืนอยู่ที่เดิม

"ออกไปไง!! ได้!! ไม่ออกไปไปใช่มั้ย งั้นไปเองก็ได้และบอกไว้เลยว่าถ้าไปฉันจะไม่กลับมาให้คุณได้เห็นหน้าฉันอีก!!" ร่างเล็กลุกขึ้นพยายามออกไปแต่เขาก็ยอมแพ้ยอมออกมาอย่างเงียบๆ แต่โดยดี

"อุ๊ป อ้วก อ้วก แหวะ" เสียงอาเจียนของเธอดังออกมาเสียงดังจนเขาได้ยินแล้วสงสาร

"ป่วยอะไรทำไมต้องอาเจียนออกมาแบบนั้นอาเจียนออกมาทั้งทั้งที่ไม่มีอะไรออกมาด้วยเลยสักนิดนอกจากน้ำลายของเธอ" ชายหนุ่มพูดพึมพำก่อนจะเดินออกมาจากห้องนอนอย่างเงียบๆ

"คานส์ กูตัวเหม็นขนาดนั้นอ่อวะ" ชายหนุ่มเดินลงมาหาลูกน้อยที่รออยู่ข้างล่าง

"ก็ไม่นิครับ นายก็ไม่ได้เป็นคนมีกลิ่นตัวนิ" แม้แต่คานส์ยังคงงงที่เจ้านายถามคำถามนี้กับตัวเอง

"มีอะไรครับ" บอดี้การ์ดหนุ่มเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าสีหน้าเจ้านายเหมือนมีอะไรให้เครียดอยู่ตลอดเวลา

"ก็เจ้าขาน่ะสิ อ้วกและตวาดไล่กูออกมาเพราะบอกว่าเหม็นตัวกูเนี่ย" เขาเองก็งงว่าเธอเป็นอะไรทำไมถึงเปลี่ยนไปเป็นคนเจ้าอารมณ์โมโหง่ายแบบนั้น

*******************************

สมน้ำหน้า55555

ยังไม่แก้คำผิด