Chapter 5

LEANDRO leaned closer and kissed her forehead. “Alam mo bang tuwing nandiyan ka, tahimik ang mundo ko? You’re my peace, Isobel.”

She blinked rapidly, trying to fight off the warmth blooming in her chest. “Ang drama mo na naman,” she teased, but her voice was soft. Weak, even. Because he was slowly melting her again.

“Hindi ako nagdadrama. I’m being real with you,” he murmured, brushing his knuckles along her cheek. “You ground me. You remind me that I’m not just some cold professor with a twisted reputation. Sa’yo, I feel… human.”

Isobel bit her lower lip, the vulnerability in his voice catching her off guard. “You’re more than human to me,” she whispered. “You’re… everything.”

A slow smile curved on Leandro’s lips, and he pressed a soft kiss to her nose. “Then let me prove it.”

He reached for her hand and gently guided her to sit on the edge of the bed. She followed, watching him in silence as he knelt in front of her, his strong hands resting on her thighs.

“W-What are you doing?” she asked, slightly breathless.

“Making up for earlier,” he said, eyes never leaving hers. “Letting you know who I belong to.”

She tried to keep her heart steady, but it was hopeless. “Kailangan pa ba ‘yan? You already said sorry.”

“I did. But I want to show it. No distractions. No guilt. Just us.”

Dumukwang palapit sa kanya si Leandro and planted a kiss on her knee, just above where the hem of her shorts rested. Isobel felt a rush of heat climb up her spine.

Tumingala ito sa kanya at hinanap ang mga mata niya. “Pwede ba?”

She nodded wordlessly and her throat dry.

Leandro stood and leaned in to kiss her deeply—dahan-dahan, full of everything he couldn’t say in words. His mouth moved with hers as his hands cradled her face. It wasn’t urgent. It wasn’t lustful. It was… tender.

"Higa ka," he murmured against her lips.

At ginawa naman niya ang sinabi nito. Sumunod ito sa kanya, resting beside her as he gently tucked her hair behind her ear. "Isobel," he said softly, like a prayer. "Gustong-gusto na kita."

Her eyes welled up.

"Even if I’m difficult…?"

"Especially because you are. Kasi kahit gaano pa katigas ang ulo mo, your heart is pure. You love with everything you have. And no one’s ever made me feel that before."

She closed her eyes as he kissed her cheeks, her jaw, the soft skin just below her ear.

His hand moved to her waist, his thumb drawing light, slow circles. "I want to be better for you. I want to deserve you every day."

“You already do,” mahinang bulong niya.

Hindi na niya kaya pang pigilan ang sarili. She turned and kissed him again, this time with everything she felt—longing, love, and the fear of losing him. And Leandro responded with equal fervor, wrapping her tightly in his arms.

Isang mahaba, mainit na halik. Parang wala nang bukas. The room was quiet except for the sound of their breathing, the rustling sheets, and the occasional whisper of each other’s names.

H******n ni Leandro ang kanyang leeg pababa, habang ang kamay niya'y pumasok sa ilalim ng kanyang damit, humahaplos direkta sa balat. Napasinghap siya nang dumampi ang palad nito sa kanyang baywang — mainit at nakakapakalma.

“Okay lang?” he murmured, lips brushing the sensitive curve of her shoulder.

“O-okay lang,” she breathed.

Hindi siya nagmadali. Parang muli niya itong kinikilala, bawat haplos puno ng pag-aalaga. Bawat buntung-hininga mula sa mga labi niya ay tinugunan ng halik. Bawat panginginig, sinabayan ng bulong ng pag-aalo.

“Leandro…”

“Hmm?”

“Ang sarap mong magmahal…”

He paused for a second, then leaned back to look at her, his eyes intense. “I never knew how to… until you.”

Nananatili silang magkayakap, body to body, soul to soul, no longer just lovers but something deeper. Mabagal at banayad ang kanilang galaw, hindi dahil sa silakbo ng pagnanasa kundi dahil sa pagmamahal. Ang mga daliri niya ay gumuguhit ng mga hugis sa likod nito, habang muli’t muling hinahalikan siya nito nang marahan.

Pagkatapos, itinakip ni Leandro ang kumot sa kanya at niyakap siya nang mahigpit. Nakasalubong ang kanilang mga paa, magkadikit ang kanilang mga dibdib.

“I want this,” he said quietly. “Every night. Every morning.”

“Me too,” sagot niya sa mahinang boses.

“Mika won’t come between us. I won’t let her.”

Marahan siyang tumango. “I believe you.”

“Good,” he smiled, brushing his thumb across her lips. “Because I’m planning to keep you. Forever.”

“Teka,” natatawang tanong niya. “Nag-propose ka ba?”

“Not yet,” he teased, “but now that you mentioned it…”

“Leandro!”

Tumawa din ito at mas hinigpitan ang yakap sa kanya. “Relax. I just want you to know I’m serious. Gusto kita. At walang kahit sinong ex, babae o past mistake ang makakapagpabago non.”

“Promise?”

“Promise.”

Tahimik lang silang nakahiga nang ilang sandali, ninanamnam ang init ng isa’t isa. Hanggang sa basagin ni Leandro ang katahimikan, may kapilyuhang ngiti sa labi.

“Pero kung may gusto kang i-torture si Mika sa utak lang, sabihan mo lang ako. I can act real clingy in front of her.”

Agad na napasinghal si Isobel. “Bastos.”

“Para sa’yo lang.”

She laughed, finally feeling lighter, safer. In Leandro’s arms, the world was no longer threatening. It was soft, and sweet, and warm.

And for the first time in a long time, she believed it could stay that way.

Mainit ang sikat ng araw kahit pa tag-lamig. Ang hangin sa probinsya ay may kakaibang lamig at amoy ng damo, ng kalikasan, ng katahimikan. Kaya naman naisipan ni Leandro na isama si Isobel sa isang lugar na matagal na niyang pinapangarap na ipakita sa babae.

"Close your eyes," bulong ni Leandro habang nakatakip ang dalawang palad sa mga mata ni Isobel.

"Leandro," natatawang protesta ni Isobel, "baka sa bangin mo ko dalhin, ha?"

"Tiwala lang," humagikgik si Leandro. "Isa, dalawa... okay, open."

Bumungad sa kanya ang isang maliit ngunit malinis na talon. Malamig ang tubig, asul at malinaw, at may makapal na mga dahon at halamang bumabalot sa paligid. Para itong isang sekreto—isang paraisong nakatago.

"Oh my god..." halos bulong ni Isobel habang humahakbang papalapit. "It's... beautiful."

"Just like you," mabilis na sagot ni Leandro, sabay hawak sa bewang niya mula sa likuran.

"Bolero," bulong ni Isobel, pero hindi maitago ang kilig sa kanyang mga mata.

Naglatag si Leandro ng picnic blanket sa gilid ng talon. May dala pa itong basket na puno ng prutas, tinapay, at isang thermos ng mainit na tsokolate.

"You really planned this?" tanong ni Isobel habang umiinom ng tsokolate.

"I wanted to see you happy. Masaya ka ba?"

"Oo naman. Sobra."

Ilang saglit pa’y hindi na napigilan ni Isobel ang mapatingin sa katawan ni Leandro habang hinuhubad nito ang polo shirt. Bakat na bakat ang muscles nito, at ang natural na tan ng balat nito ay lalo lang lumalim sa sinag ng araw.

"Nakatitig ka," kantyaw ni Leandro habang naglalakad papasok sa tubig.

"Eh ikaw kasi—grabe ka maghubad. Parang pinaghandaan mo."

"Para lang sa’yo 'to, baby."

Hindi na rin nagpahuli si Isobel. Dahan-dahan siyang naghubad ng oversized shirt, at lumantad ang suot niyang light blue na two-piece swimsuit. Lagi siyang nagsusuot non kapag alam niyang may mga tubig sa lugar. Plano naman nilang maligo ni Leandro, hindi lang mnatuloy kahapon dahil sa selos niya. Napalunok si Leandro. Ilang hakbang palapit, at parang hinihigop na siya ng talon.

"Sama ako," sabi ni Isobel sabay baba sa tubig.

Nang lumusong si Isobel sa tubig, ramdam niya ang lamig, pero mas mainit ang katawan ni Leandro nang hilahin siya nito palapit.

"So... gusto mong mag-swimming lang?" pabulong na tanong ni Leandro, hawak ang bewang niya.

"Depende. Ikaw ba, gusto mo lang mag-swimming?"

"Honestly? Gusto kong yakapin ka dito buong maghapon."

Naghalo ang tawa at kilig sa dibdib ni Isobel. Naglapat ang kanilang mga mata. Nang una’y parang simpleng titig lang, pero sa lalim ng tingin ni Leandro, alam niyang may gusto itong sabihin.

At sa halik na dumapo sa labi niya, napatunayan niyang tama siya.

Malambot sa una, mapaglaro. Pero habang lumalalim ang halikan nila, naging mapusok na ito. Nakapatong na ang mga palad ni Leandro sa mukha niya, tila sinasamba siya. Sa ilalim ng sikat ng araw at lagaslas ng talon, para silang nasa sariling mundo.

“Hmm…” napaungol si Isobel sa gitna ng halikan.

Hinaplos ni Leandro ang kanyang batok, pababa sa likod, habang mas lalong dumidikit ang kanilang katawan.

At sa gitna ng kanilang lambingan, isang boses ang pumunit sa katahimikan.

“Leandro?”

Pareho silang napatigil. Tumalikod si Leandro, at si Isobel naman ay mabilis na lumubog hanggang dibdib sa tubig.

“Oh God,” bulong niya. “Si Mika.”

Tumayo sa batuhan si Mika, suot ang isang white swimsuit na mas revealing pa kaysa sa dapat. Nakatingin ito kay Leandro na parang walang ibang tao sa paligid.

“Leandro, I didn’t know you’d be here too!” bati nito na parang wala siyang napansin.

“Yeah... surprise,” malamig na sagot ni Leandro habang sumusulyap kay Isobel.

Hindi nagsalita si Isobel. Pero ang kamay niya’y mahigpit na nakakapit sa braso ng lalaki. Hindi niya bibitawan. Hindi ngayon. Hindi sa harap ng babaeng ito.

“Who’s your… friend?” tanong ni Mika habang pababa sa tubig.

“She’s not my friend,” mahinahong sagot ni Leandro. “She’s my girlfriend. Isobel.”

Nagulat si Mika. Halatang hindi niya inaasahan iyon. Pero kahit pa nagulat, pilit niyang pinanatili ang ngiti.

“Oh, hi! I’m Mika. Friend ni Leandro from way back. Hindi pala ako nakapagpakilala sayo nang maayos.”

“Hi,” tipid na sagot ni Isobel habang nilapit pa lalo ang sarili kay Leandro.

“Bakit ka andito?” tanong ni Leandro, halatang naiinis na, siguro dahil nabitin ito.

“Narinig kong pupunta ka sa falls. I thought I’d join… like old times?”

“Things are different now, Mika,” malamig na sagot ni Leandro.

Sa halip na sumagot, ngumiti lang si Mika at lumangoy palapit. Pero bago pa siya makalapit pa, biglang hinalikan ni Isobel si Leandro sa labi.

Biglaan yon. Matamis. Malambing. Pero puno ng intensyon.

Ramdam niyang nagtaka si Leandro sa biglaang halik niya, pero nang maunawaan ang dahilan ay ngumiti ito at niyakap siya pabalik.

Sa gitna ng tubig, nagtagpo muli ang kanilang mga labi. Para bang wala si Mika sa paligid.

Mula sa likod ni Isobel, hinaplos ni Leandro ang balikat niya pababa sa baywang, at pinisil ito ng marahan. Sumasabay sa himig ng halik ang pagpintig ng kanilang damdamin.

“Mine,” bulong ni Leandro sa kanyang tenga.

Isobel smiled. “Yours.”

Ramdam niya ang sunod-sunod na titig ni Mika mula sa di kalayuan. Pero wala na siyang pakialam. Wala siyang balak umatras.

Nang lumingon siya, nakita niya ang bahagyang pagkairita sa mukha ng babae.

“Leandro,” sambit ni Mika, “I’ll go ahead. Medyo... crowded pala.” Kahit na tatlo lang naman sila doon.

“Good idea,” simpleng sagot ng lalaki habang hindi pa rin bumibitaw kay Isobel.

Nang tuluyang lumayo si Mika, ibinaling ni Leandro ang buong atensyon kay Isobel. Puno ng pagmamahal at pasasalamat ang tingin nito sa kanya.

“You didn’t have to do that,” sabi ni Leandro habang nilalapit ang noo sa kanya.

“I wanted to,” sagot ni Isobel. “Ayokong may mang-agaw sa’yo.”

“Walang makakaagaw sa’kin, Bel. Ikaw lang ang gusto ko. Ikaw lang.”

Hindi na sila bumalik agad sa cottage. Doon mismo sa tubig, sa likod ng talon, sa ilalim ng araw at pag-ibig, tinapos nila ang araw na yakap-yakap ang isa’t isa—walang sinuman ang makakagambala.

Hindi pa rin bumibitaw si Isobel kay Leandro kahit tapos na ang tensyon kay Mika. Nasa tubig pa rin sila, magkadikit ang katawan, at ang bawat halik ni Leandro sa kanyang noo ay parang panata—na siya lang, at wala nang iba.

“Ang init mo,” bulong ni Leandro, sabay kusot ng ilong sa pisngi ni Isobel.

“Kahit nasa malamig tayong tubig?” nakangiting tanong ni Isobel.

“Lalo na. You’re fire, Bel,” sabay halik sa kanyang labi, this time slow, lingering. “My fire.”

Napangiti si Isobel. Sa unang pagkakataon, ramdam niyang sigurado na si Leandro. Hindi na ito nagdadalawang-isip. Hindi na ito natitinag. At higit sa lahat, hindi ito natitinag kahit andiyan si Mika.

Lumangoy silang dalawa palayo sa batuhan. Sa likod ng lagaslas ng talon, may maliit na kuweba—isa pang tagong bahagi ng paraiso.

“May secret spot pa pala?” tanong ni Isobel.

“Yup. I used to come here alone,” sagot ni Leandro. “Pero mas masaya pala kapag may kasama.”

Sa loob ng kweba, tumulo-tulo ang tubig mula sa kisame. May maliit na espasyo sa bato kung saan sila naupo, habang ang paligid ay binabalot ng tunog ng kalikasan.

“Leandro…”

“Hm?”

“Thank you. For making me feel like I’m the only girl in the world.”

“You are, Bel. Wala kang ka-share dito,” sagot niya, sabay kuha sa kamay ng dalaga. “Ikaw lang ang gusto kong kasama sa mga sikreto kong lugar. At sa sikreto kong buhay.”

Napayuko si Isobel, bahagyang kinikilig.

Biglang sinapo ni Leandro ang kanyang baba para itaas ang tingin niya.

“Don’t hide your smile. I love it,” sabay halik sa dulo ng kanyang ilong.

“Ginoo ka nga talaga,” natatawang sabi ni Isobel. “Nakakainis ka.”

“Pero gusto mo ako,” sagot ni Leandro. “Aminin mo.”

“Fine,” natatawa pa rin. “Gusto kita.”

“Gusto lang?” kunot-noong tanong ng lalaki, halatang nang-aasar.

“Okay, okay—mahal kita,” pag-amin ni Isobel, sabay takip ng kamay sa kanyang mukha.

“Mas maliwanag pa sa talon ‘yung sinabi mo,” tawa ni Leandro. “Say it again.”

“No way!” sigaw ni Isobel.

“Sabihin mo uli or else…” sabay halik nito sa leeg niya, pababa sa balikat.

“Leandro!” tili ni Isobel, natatawa habang pilit siyang umiiwas.

“Sabihin mo na kasi.”

“Mahal kita!” sigaw ni Isobel habang nakapikit. “There! Happy?”

“Ecstatic,” pabulong ni Leandro. “Ikaw? Ready ka bang marinig ‘yung akin?”

Tumingin si Isobel sa kanya. “Huh?”

“I love you, Isobel. Not just for today. Not just for this moment. I love you, even when things are messy. Even when Mika shows up. Even when you get mad. I’ll still choose you.”

Natahimik si Isobel. Parang gusto niyang umiyak pero napangiti siya.

“You always say the right things,” bulong niya.

“No. I just say what I really feel.”

Niyakap niya si Leandro. Sa gitna ng malamig na kuweba, sa likod ng talon, ramdam niya ang init ng pagmamahal nito.

Pagbalik nila sa cottage, may nakapatong na sulat sa pintuan.

“You may have won this time, pero hindi pa ako tapos. – M”

Napatingin si Leandro at Isobel sa isa’t isa.

“She’s getting desperate,” ani Leandro. “But let her. Wala siyang laban.”

“Hindi mo ba siya gustong kausapin?” tanong ni Isobel, bahagyang kabado.

“No. You’re the only woman I want to talk to. At kung may kailangang ayusin, tayo na ang gagawa niyan—tayo, hindi ako lang.”

Napahinga ng malalim si Isobel. Gusto pa rin niyang mainis kay Mika, pero mas nangingibabaw ngayon ang tiwala niya kay Leandro.

“Okay,” bulong niya. “Tiwala ako sa’yo.”

Leandro kissed her hand. “I’ll prove to you everyday that you made the right choice.”

Kinabukasan, muling nagpunta si Isobel sa talon. Mag-isa siya, dala ang sketchpad at lapis. Doon siya mas nakakaisip, mas nakakaramdam.

Habang nagguguhit siya ng tanawin, may marahang yabag na lumapit.

“Leandro?” tanong niya, hindi tumitingin.

“Hindi. Mika.”

Napatigil si Isobel. Dahan-dahang lumingon.

Mika stood a few feet away, arms crossed, nakasuot ng simpleng damit pero halatang hindi basta-basta ang intensyon.

“Pwede ba tayong mag-usap?” tanong ni Mika.

“No need. I think everything is clear.”

“I’m not here to fight. Gusto ko lang linawin…” Mika looked down. “Na hindi ko intensyon sirain kayo.”

Isobel arched a brow. “Could’ve fooled me.”

“I was hurt. I admit. Pero hindi ko na ulit gagawin ‘yon. Leandro’s made his choice.”

Tahimik si Isobel.

“Alam kong ako ang past. Ikaw ang present—and maybe future,” Mika added. “So I just came here… to let go.”

Nagulat si Isobel sa sinabi nito. Pero sa mga mata ni Mika, walang galit. Wala nang kumpetisyon. Puro pagod at pagbitaw lang. Ngunit may iba pa siyang nakikita dito na hindi niya maipaliwanag kung ano.

“Okay,” mahinang sagot ni Isobel. “Thank you.”

Tahimik na umalis si Mika, iniwan siyang mag-isa muli sa harap ng talon.

Ngayon, mas malinaw na sa lahat. Wala na si Mika sa pagitan nila. Ngunit sa Nakita nilang sulat kahapon, hindi alam ni Isobel kung totoo ba ang mga sinabi nito ngayon. Ayaw niya munang paniwalaan iyon lalo na at hindi din niya kilala ang ugali nito.

At sa pagdating ni Leandro ilang minuto lang ang lumipas, dala ang dalang prutas at kape, ngumiti si Isobel.

“Kanina ka pa?” tanong ni Leandro.

“Not that long.”

Tumabi ito sa kanya at inabot ang kape.

“So… drawing mo ba ‘yan?” tanong ng lalaki habang sumisilip sa sketchpad niya.

“Yes. This place. Our place,” sagot ni Isobel, sabay lapag ng ulo sa balikat nito.

“Our place,” ulit ni Leandro, sabay halik sa buhok niya.

Sa likod ng talon, sa harap ng papel, at sa gitna ng mga pangakong muli’t muling sinasabi ng puso, doon nila binuo ang isang bagong simula.