CHAPTER 2 Goodbye, My Miserable Life

Pagkatapos pirmahan ang divorce papers, tinanggal ni Abigail ang salamin niya at inilugay ang buhok.

Bumagsak ang mahaba niyang itim na buhok sa likod, bagay na bagay sa maliit at maamo niyang mukha. Napakaganda niya—parang isang obra maestra.

Sa sandaling iyon, nagliliwanag sa saya ang mukha ni Abigail. Kumikinang ang mga mata niya sa kumpiyansa.

Sa wakas, malaya na siya.

Sa wakas, makakaalis na siya sa lugar na ito.

Walang sinayang na oras si Abigail. Agad siyang nagbihis, inihagis sa kama ang luma at nakakapagod na damit, at nagsuot ng matingkad na dilaw na dress at isang pares ng high-heeled sandals.

Para siyang maliit na nightingale—elegante at napakaganda.

Nag-impake siya ng iba pa niyang magagandang damit, isinara ang maleta, at bumaba ng hagdan.

Nagpupunas si Grace ng mesa nang marinig niyang bumababa si Abigail. Paglingon niya, hindi niya napigilang mamangha sa bagong anyo nito.

Malaki ang ipinagbago ng itsura ni Abigail.

‘Iisa lang ba talaga sila?’ hindi maiwasang tanungin ni Grace sa sarili.

Lumapit si Abigail sa kanya at buong-siglang ngumiti. “Grace!”

“A… Abi?” Hindi pa rin makapaniwala si Grace sa biglaang pagbabago nito. Kung hindi nagsalita si Abigail, hindi niya ito makikilala.

Ngumiti si Abigail. “Liam and I are divorced, so I’m leaving. Thank you for taking care of me all these years!”

Bahagya siyang yumuko bilang pagpapakita ng respeto at pasasalamat.

“No, it was my duty to take care of you. But Abi, you’re really leaving?”

Tumango si Abigail. Lalong gumanda ang mukha niya dahil sa makeup. “Yes!”

“If Mr. Jones saw you like this, I’m sure he wouldn’t divorce you,” sabi ni Grace habang nakatingin sa kanya.

Ngumiti si Abigail nang marinig iyon. “Grace, please keep this a secret for me.”

Ayaw niyang malaman ni Liam ang tunay niyang itsura.

Matapos ang ilang sandali ng katahimikan, tumango si Grace. “Okay, but please be careful.”

“Copy that! You too!”

Nakangiting niyakap ni Abigail nang mahigpit si Grace. Sa lugar na ito, si Grace lang ang nag-alaga sa kanya na parang sarili nitong anak. Labis ang pasasalamat niya sa kabutihang ipinakita nito.

“Okay, Grace. See you!”

“I’ll take you—”

“No need. I already have a taxi. It’s late, so you should get some sleep,” sabi ni Abigail.

Gayunpaman, nagpumilit si Grace na ihatid siya hanggang gate.

Nang maisara na ang gate, tiningnan ni Abigail ang lumang damit na hawak niya at itinapon iyon sa basurahan.

“Finally, I got rid of all these. What a huge relief!”

Habang papalayo ang taxi at tuluyang nawawala sa paningin, hindi napigilan ni Grace ang mapabuntong-hininga.

“If Mr. Jones finds out the truth, he’ll definitely regret it…”

Makalipas ang ilang sandali, nakarating na si Abigail sa airport. Kinuha niya ang maleta mula sa taxi at tumingin sa nakakabighaning tanawin ng gabi.

“Goodbye!”

“Goodbye, miserable life!”

Hindi na siya lumingon pa habang naglalakad patungo sa security checkpoint.

Makalipas ang Dalawang Taon

London

“Congratulations, Miss Abigail. You won the award. Is there anything you’d like to say?” magalang na tanong ng host.

Suot ni Abigail ang matingkad na dilaw na dress habang hawak ang crystal trophy. Kumikinang ito kasabay ng mahaba at kulot niyang buhok.

Ngumiti siya nang matamis at masaya. “Well, I want to thank my mentor and everyone who supports me. This award isn’t just for me. It’s for all my supporters. Thank you!”

Ngumiti ang host. “Winning this award is a great honor and recognition. Could you share your future plans with us, Miss Abigail?”

Sandali munang nanahimik si Abigail bago sumagot.

“Actually, I’ve decided to return to my hometown and work for the Powerline Group!”

Pagkarinig nito, nag-ingay ang mga tao sa audience.

“The Powerline Group is a rising star. It has only been listed for a year but has already achieved remarkable success. It’s a promising company, but leaving all those great opportunities in London to join a newly established company sounds risky.”

Hindi na pinansin ni Abigail ang mga komento. Bumaba siya ng stage nang hindi na nagsalita pa.

Kinabukasan, Alas-Diyes ng Umaga

Sa Airport

Lumabas si Abigail ng airport habang hinihila ang maleta niya. Nakasuot siya ng oversized sunglasses na halos tumatakip sa kalahati ng mukha niya.

Gayunpaman, hindi pa rin nakaligtas sa atensyon ng mga tao ang kakaiba niyang presensya.

Tinanggal ni Abigail ang salamin at masayang pinagmasdan ang paligid.

“After two years, I’m finally back!”

Pumunta siya sa apartment na nirentahan niya online bago siya dumating. Matapos kunin ang susi, agad siyang lumipat doon.

Inabot siya ng kalahating araw sa pag-aayos ng maliit pero komportableng apartment.

Sa loob ng dalawang taon, natutunan ni Abigail na maging independent at matatag nang mag-isa.

Nang maghahanda na siyang matulog, biglang tumunog ang phone niya.

“Hey, Abi, nakarating ka na ba?”

Si Tina iyon, ang matalik niyang kaibigan mula pa noong bata sila.

“Seriously, T? You’re calling me now after I spent the whole day cleaning? Are you doing this on purpose?” nakahilata si Abigail sa sofa habang sinusubukan niyang magpahinga.

“I’m so sorry! I’ve been so busy,” malikot na sagot ni Tina.

Napangiti si Abigail. “Okay, I forgive you.”

“Kailan ka magsisimula sa trabaho?”

“Tomorrow.”

“Okay. Let’s have dinner and get drunk tonight.”

“Great!”

“Okay, that’s it for now. I’ll call you after work. Bye.”

“See you.”

Nagpahinga muna si Abigail sa sofa. Sobrang pagod siya kaya hindi niya namalayang nakatulog na pala.

Ngunit bigla siyang nagising nang tumawag ang phone niya.

“Hello…” Mahina at litong sagot niya.

“Miss Abigail, this is the Human Resources Department of Powerline Group. I’m calling to confirm your availability to start work tomorrow.”

“Yes, I’ll be there tomorrow!” Agad na nagising si Abigail at umayos ng upo.

“Great. Please come directly to the HR department when you arrive.”

“Okay! Thank you for letting me know.”

Matapos ang maikling pag-uusap, napahikab si Abigail at tiningnan ang oras.

Alas-sais na pala ng gabi.

Bago pa niya matawagan si Tina, may kumatok na sa p***o. Agad siyang tumayo at binuksan iyon.

“Abigail!”

Pagbukas niya ng p***o, sinalubong siya ni Tina ng mahigpit na yakap.

Napakasaya ni Abigail nang makita ang kaibigan. “Akala ko ba may trabaho ka pa?”

“There’s no work when I’m with you. Come on, it’s time to celebrate.”

Tumango si Abigail. Agad siyang nagpalit ng sapatos at lumabas kasama si Tina.

“By the way, Abi, aren’t you afraid of seeing Liam now that you’re back?” biglang tanong ni Tina habang kumakain sila ng dinner.

Natigilan si Abigail nang marinig ang pangalan ni Liam. Gayunpaman, ipinagpatuloy niya ang pagkain na parang walang nangyari.

“Even if we do meet, so what? We’re divorced.”

Kung magkita man sila, magiging estranghero lamang sila sa isa’t isa.

“That makes sense, but aren’t you worried at all?” tanong ni Tina nang may kuryosidad.

Sandaling nag-isip si Abigail bago tumingin kay Tina. “I’d be lying if I said I wasn’t. But it’s been two years. Maybe he doesn’t remember me anymore.”

Bukod doon, kasal lang sila sa papel. Wala silang naging feelings o maayos na komunikasyon, kaya imposibleng maalala pa siya ni Liam.