Quand le vent s’apaise, l’amour s’éveille

ฉันกับน้องสาวจัดงานแต่งงานในวันเดียวกัน

สามีของพวกเราคนหนึ่งเป็นหัวหน้าหน่วยดับเพลิง อีกคนเป็นตำรวจ ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก ถึงขนาดซื้อห้องชั้นเดียวกันเพื่ออยู่เป็นเพื่อนบ้านกัน

ไม่นานหลังจากนั้น ฉันกับน้องสาวก็ตั้งท้องพร้อมกัน

แต่ก่อนกำหนดคลอดสิบวัน อพาร์ตเมนต์ก็เกิดเพลิงไหม้ขึ้นอย่างกะทันหัน

ควันหนาทึบเต็มไปหมด ฉันถูกควันรมจนเจ็บท้องคลอด เลือดไหลลงมาตามขาทั้งสองข้างไม่หยุด สติเลือนรางหลายครั้ง

มือสั่นระริกอยู่หบลายครั้ง ขณะที่ฉันพยายามโทรหาสามีเพื่อขอความช่วยเหลือ

แต่เขากลับดุด่าอย่างรำคาญ “เสิ่นเหยาเธอเป็นบ้าหรือไง ต้องเลือกโทรมาตอนที่ฉันกำลังจะออกไปช่วยคนด้วยเหรอ?”

“รู้ไหมว่าชิงชิงถูกฆาตกรลึกลับแขวนคออยู่บนดาดฟ้า ตอนนี้มันเรื่องเป็นตายเลยนะ!”

“วันๆ เอาแต่สร้างเรื่องวุ่นวายอยู่ได้!”

ไม่ทันให้ฉันได้อธิบาย เขาก็วางสายไป

เมื่อโทรไปอีกครั้ง โทรศัพท์ก็ปิดเครื่อง

ในยามคับขัน น้องสาวฝ่าเปลวเพลิงมาแบกฉันลงจากตึก แต่ตัวเธอเองกลับมีอาการตกเลือดจนอาจแท้งได้

ส่วนรปภ.ก็บอกว่านี่อาจเป็นการวางเพลิง

เพราะสายดินในห้องควบคุมไฟฟ้าถูกตัดขาดหลายเส้น

น้องสาวรีบโทรหาสามีที่เป็นตำรวจ แต่กลับโดนด่ากลับมา

“เธอกับพี่สาวสมองไหลออกหูไปหมดแล้วหรือไง!”

“ยังจับคนลึกลับที่ลักพาตัวชิงชิงไม่ได้เลย จะโทรมารบกวนการทำงานของฉันทำไม?”

“ฉันกับตู้เชาหรานตอนนั้นสมองน่าจะมีปัญหาถึงได้แต่งงานกับพวกเธอสองพี่น้องได้!”

แล้วสายก็ถูกตัดไปเช่นกัน

สุดท้าย ฉันไม่สามารถอดทนได้จนไปถึงโรงพยาบาล ก็คลอดลูกที่เสียชีวิตแล้วออกมา

และลูกของน้องสาวก็ไม่รอดเช่นกัน

พวกเรากอดกันร้องไห้สะอึกสะอื้น และตัดสินใจที่จะหย่าพร้อมกัน

*

ตอนนี้ ร่างกายของฉันอ่อนแรงมาก ปวดไปทั้งตัว และยังสั่นไม่หยุด

แม้แต่การหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหาเบอร์และกดโทรออก การกระทำง่ายๆ แค่นี้ก็ทำให้เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก หมดแรงจนหอบ

“มีอะไรอีก!”

ในที่สุดการโทรครั้งที่ห้า ตู้เชาหรานก็รับสายด้วยความโกรธ “ยังโดนด่าไม่พอใช่ไหม?”

จากนั้นก็ได้ยินเสียงสะอื้นไห้อ่อนแอน่าสงสารดังมาจากปลายสาย

เป็นอู๋ชิงชิง

ฉันหัวเราะเยาะตัวเอง “หย่ากันเถอะ ขอให้พวกคุณมีความสุข”

“เสิ่นเหยา ถ้าเธอว่างนักก็ไปหาอะไรทำซะ!”

ตู้เชาหรานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตะโกนออกมาด้วยความโกรธ “บอกแล้วไงว่าฉันกับชิงชิงเป็นแค่เพื่อนกัน อีกอย่างเธอก็กลัวความสูงอยู่แล้ว คราวนี้โดนคนร้ายมัดไว้บนดาดฟ้าชั้นยี่สิบสี่เลยนะ!”

“รู้ไหมว่านี่หมายถึงอะไร! มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับชีวิตคนเข้าใจไหม!”

“อย่าทำตัวเหมือนหมาบ้าทุกครั้งที่ได้ยินชื่อชิงชิงจะได้ไหม?”

“ฉันขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าเธอยังงี่เง่าอีก ฉันจะทิ้งเธอจริงๆ ถึงเธอจะท้องอยู่ก็เถอะ!”

พูดจบ เขาก็วางสายไปทันที

น้ำตาของฉันไหลพรั่งพรู หยดลงบนหน้าจอโทรศัพท์ทีละหยด