Mag-log inAra's Point of View
“Smile, Arabella. We're attending a birthday celebration, not a funeral.” Napatingin ako kay Lucas habang inaayos niya ang cufflinks ng kaniyang damit sa harap ng salamin. Kung hindi ko alam ang tunay niyang pagkatao, marahil ay maniniwala akong isa siyang perpektong asawa. Maayos manamit, magalang sa matatanda, at mahusay makitungo sa mga taong may impluwensiya. Hindi mahirap maintindihan kung bakit maraming humahanga sa kaniya. Ngunit alam ko ang lahat ng ginagawa niya kapag walang ibang nakatingin. “Hindi naman ako nakasimangot,” sagot ko. “Then stop looking so serious.” Hindi na ako sumagot. Inayos ko na lamang ang laylayan ng suot kong dark emerald gown. Simple ang disenyo nito, ngunit elegante ang pagkakatahi. Pinili ko ang damit na iyon dahil hindi ko kailangang magpakitang-gilas para lamang mapansin. Sa dati kong buhay, halos maghapon akong nag-ayos para sa mga pagtitipon ng pamilya ni Lucas. Gusto kong maging karapat-dapat sa apelyidong dala ko. Gusto kong makita nila na kaya kong maging mabuting asawa. Ngunit sa huli, wala ring halaga ang lahat ng iyon. “Are you even listening to me?” Bumaling ako kay Lucas. “Ano ba iyon?” Napabuntong-hininga siya. “I said, don't embarrass me tonight. Grandfather invited several important people. I don't want another scene.” Napangiti ako nang bahagya. “Hindi naman ako ang mahilig gumawa ng eksena.” “Arabella.” “I'm just saying.” Tinitigan niya ako nang ilang segundo bago tuluyang kinuha ang kaniyang relo. “Let's go.” Ginanap ang kaarawan ni Don Esteban Alejandro Alcantara sa isa sa mga pribadong event hall ng kanilang hotel sa Makati. Pagdating namin, agad kong napansin ang dami ng bisita. Naroon ang mga negosyante, ilang opisyal ng gobyerno, at mga kaibigan ng pamilya na matagal nang nakakasalamuha ng mga Alcantara. Sa gitna ng bulwagan ay nakatayo ang malaking mesa na puno ng mga bulaklak at mamahaling dekorasyon. May live orchestra sa isang bahagi ng silid, habang ang mga waiter ay abalang naglilibot upang maghatid ng mga inumin. “Lucas!” Isang pamilyar na boses ang narinig ko. Napalingon ako at nakita si Bianca na papalapit sa amin. Nakasuot siya ng champagne-colored gown na hapit sa kaniyang katawan. Mahaba ang buhok niyang maayos ang pagkakakulot, at kapansin-pansin ang mamahaling kuwintas sa kaniyang leeg. “Bianca,” bati ni Lucas. Hindi ko napigilang mapatingin sa kamay niya nang hawakan nito ang braso ng asawa ko. Masyado silang komportable sa isa't isa. “I'm glad you made it,” sabi ni Bianca. “Akala ko hindi na kayo darating.” “Of course. Birthday ni Grandfather.” Napatingin siya sa akin. “Arabella. You look lovely.” “Salamat.” Ngumiti siya, ngunit hindi umabot sa kaniyang mga mata ang ngiting iyon. “By the way, Lucas, may hinahanap si Tita Victoria. Kanina ka pa niya tinatanong.” “Nasaan siya?” “Nasa may receiving area. I can take you there.” “Come with me,” sabi ni Lucas sa akin. Bago pa ako makasagot, nauna nang humakbang si Bianca. Sumunod ako sa kanila. Habang naglalakad, napansin kong ilang beses silang nagkatinginan. Mabilis lamang iyon, ngunit sapat upang maunawaan kong may sarili silang usapang hindi ko alam. Hindi na ako nagtanong. Hindi ko kailangang magkunwaring wala akong alam sa kanilang dalawa. Nasa may receiving area si Victoria Helena Alcantara, ang ina ni Lucas. Nakikipag-usap siya sa ilang kamag-anak nang makita kami. “Lucas, anak.” Hinalikan ni Lucas ang pisngi ng ina niya bago ako ipinakilala sa mga taong naroon. “Ma, nandito na kami.” “Finally. Akala ko hindi na kayo darating.” “Traffic po,” sagot ko. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. “Maganda ang damit mo. At least, this time, you made an effort.” Napalunok ako. Hindi iyon papuri. Kilala ko ang tono ni Victoria, at alam kong may kasunod na panunumbat ang bawat salitang lumalabas sa bibig niya. “Salamat po, Mama.” “Don't call me that if you don't mean it.” Napatingin ako sa kaniya. Ngunit bago pa ako makasagot, sumingit si Bianca. “Tita, ang ganda nga po ni Arabella. Bagay na bagay sa kaniya ang kulay.” “Of course, Bianca. You always know how to dress appropriately for these occasions.” Ngumiti si Bianca. Hindi ko na pinansin ang kanilang palitan ng salita. Sa halip, hinanap ko sa paligid ang taong talagang gusto kong makita. Sebastian. Hindi pa siya dumarating. “Where's Uncle Sebastian?” tanong ni Lucas. “May inaasikaso pa sa labas,” sagot ni Victoria. “You know how busy he is.” Tumango si Lucas. Ilang minuto pa kaming nag-usap tungkol sa negosyo at sa mga bisita. Hindi ako gaanong nakisali. Sa dati kong buhay, palagi akong nagsisikap na makisabay sa mga usapang iyon kahit hindi naman ako binibigyan ng pagkakataong magsalita. Ngayon, wala na akong balak pilitin ang sarili ko. Hindi ko kailangang makuha ang pag-apruba nila. Makalipas ang ilang sandali, dumating si Don Esteban. Agad siyang sinalubong ng mga bisita at kamag-anak. Isa-isa niyang kinamayan ang mga naroon bago siya tuluyang naupo sa pangunahing mesa. “Arabella.” Napalingon ako sa kaniya. “Good evening po, Don Esteban.” Ngumiti siya nang bahagya. “It's good to see you. How have you been?” “I'm doing well po. Happy birthday.” “Thank you, child.” Sandali siyang tumingin kay Lucas bago muling bumaling sa akin. “Take care of each other. Marriage requires patience.” “Opo,” sagot ko. Hindi ko alam kung ano ang naramdaman ko sa sinabi niya. Marahil ay masakit isipin na kahit ang mga taong may mabuting hangarin ay walang ideya sa nangyayari sa likod ng aming pagsasama. Makalipas ang ilang minuto, nagsimula ang programa. Nagkaroon ng maikling talumpati si Don Esteban, sinundan ng pagbati mula sa mga anak at apo niya. Nang tawagin si Sebastian, halos lahat ng tao ay napatingin sa entrance. Pumasok siya na nakasuot ng itim na suit. Maayos ang tindig at walang bahid ng pagmamadali ang bawat hakbang. May ilang lalaking lumapit upang batiin siya, ngunit nanatili siyang kalmado at pormal. Nang magtagpo ang aming mga mata, bahagya siyang tumango. Gumanti ako ng tango. “Uncle Sebastian,” bati ni Lucas nang makalapit ito sa aming grupo. “Lucas.” Nagkamayan sila. Walang masyadong emosyon sa mukha ni Sebastian, ngunit napansin kong bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Lucas. “It's been a while,” sabi ng asawa ko. “Been busy.” “Of course.” Maya-maya, bumaling si Sebastian sa akin. “Ms. Valmonte.” “Good evening, Mr. Alcantara.” “Enjoying the evening?” “Yes, thank you.” Hindi na siya nagtanong pa. Nakipag-usap siya kay Don Esteban at sa ilang bisita, habang ako naman ay nanatili sa tabi ni Lucas. “Magkakilala na kayo?” tanong ni Victoria. “Opo. Nagkaroon kami ng meeting tungkol sa isang personal na bagay,” sagot ko. Napatingin siya sa akin. “Anong personal na bagay?” “Nothing important,” mabilis na sagot ni Lucas. “Let's not discuss it here.” Hindi na ako kumibo. Ngunit napansin kong bahagyang sumulyap si Sebastian sa aming direksiyon bago muling bumalik sa kausap niya. Nang magsimula ang dinner, umupo ako sa tabi ni Lucas. Nasa kabilang bahagi ng mesa si Bianca, na tila sinadyang mapalapit sa amin. “Arabella, would you like some wine?” tanong niya. “Water is fine.” “Are you sure? It's a special occasion.” “I'm sure.” Ngumiti siya at kumuha ng baso para sa sarili. “Lucas, would you like some?” “Just a little.” Maingat niyang pinuno ang baso nito. Napatingin ako sa kanilang dalawa. Hindi ko na kailangang magtanong kung bakit alam ni Bianca ang gusto ni Lucas. Sa dami ng gabing magkasama sila, marahil ay mas kabisado na niya ang asawa ko kaysa sa akin. “May problema ba?” tanong ni Lucas nang mapansin ang tingin ko. “Wala.” “Then eat.” Kumuha ako ng kaunting pagkain at sinubukang ituon ang pansin sa hapunan. Ayaw kong masira ang gabi ni Don Esteban dahil lamang sa mga taong hindi marunong rumespeto sa kasal ng iba. Ngunit tila may ibang plano si Bianca. Habang inaabot niya ang baso ng wine, bigla siyang napalingon sa akin. “Oh!” Sa isang iglap, tumapon ang laman ng baso sa harap ng aking damit. Napasinghap ang ilang bisita. May ilang patak pa ang tumalsik sa aking kamay. “I'm so sorry!” mabilis na sabi ni Bianca. “Hindi ko sinasadya.” Tumingin ako sa damit ko. Kumalat ang pulang mantsa sa bandang dibdib at baywang ng gown. “It's fine,” mahinahon kong sagot. “Let me help you.” Kumuha siya ng napkin at lumapit. Ngunit sa halip na tulungan ako, lalo lamang niyang ikinalat ang mantsa sa tela. “Bianca, okay na,” sabi ko. “I'm really sorry, Arabella. I didn't mean to ruin your dress.” “Sinabi ko nang okay na.” Napatingin si Lucas sa amin. “What's happening?” “I'm sorry, Lucas. Nadulas lang ang kamay ko.” “It's alright,” sagot niya. “It's just a dress.” Napatingin ako sa kaniya. “Lucas, hindi naman tungkol sa presyo ng damit ang problema.” “Then what is it?” “Wala. Gusto ko lang sanang makapaglinis.” “Don't make this complicated.” Napangiti ako nang mapait. Hindi man lang niya ako tinanong kung maayos ba ako. Hindi man lang niya inisip na maaaring sinadya ang ginawa ni Bianca. “Can someone get her a towel?” tanong niya sa isang waiter. “Thank you,” sagot ko. Tumayo ako at kumuha ng napkin. Ngunit bago ako tuluyang makalayo, narinig ko ang boses ni Bianca. “Arabella, huwag kang magalit sa akin. Accident lang talaga.” Huminto ako at humarap sa kaniya. “Hindi ako galit dahil natapon ang wine.” “Then why are you looking at me like that?” “Dahil alam kong hindi aksidente ang ginawa mo.” Biglang natahimik ang mesa. Napatingin sa amin si Victoria. “Arabella, watch your tone.” “I'm only saying what happened.” “Don't accuse her without proof,” singit ni Lucas. Napatawa ako nang mahina. “Hindi mo ba talaga kayang makita kung ano ang ginagawa niya?” “Enough.” “Lucas, ilang beses mo na ba akong pinagsabihan na huwag gumawa ng eksena? Pero bakit hindi mo kayang sabihin sa kaniya na huwag akong bastusin?” “Because you're the one making a scene right now!” Naramdaman kong may ilang matang nakatingin sa amin. May mga bisitang nagbulungan, at ang iba ay tila naghihintay kung ano ang susunod na mangyayari. Hindi ako natakot. Sa dati kong buhay, palagi akong nagpipigil dahil ayaw kong mapahiya ang asawa ko. Ngunit ngayon, hindi ko na kailangang protektahan ang reputasyon ng isang lalaking walang pakialam sa pagkatao ko. “Alam mo kung ano ang nakakatawa?” tanong ko. “Arabella, stop.” “Hindi mo kailangang magkunwaring mabuting asawa sa harap ng lahat. Alam naman nating hindi ka ganyan kapag tayong dalawa lang.” Biglang nagbago ang mukha ni Lucas. “Anong pinagsasabi mo?” Tumingin ako kay Bianca. “Siguro dapat sabihin ko na rin sa lahat kung bakit palagi kang nakikialam sa relasyon naming mag-asawa.” “Arabella, please,” mahinang sabi ni Bianca. “Bakit? Hindi ba ikaw ang nagsabing wala akong dahilan para magalit?” “Hindi ito ang tamang lugar para pag-usapan iyan.” “Talaga? Pero tama bang makipagrelasyon ka sa asawa ko habang nagpapanggap kang kaibigan ko?” Napasinghap ang ilang tao. Nakita kong namutla si Bianca. Samantala, tumayo si Lucas at mariing hinawakan ang braso ko. “Tumigil ka na!” “Bitawan mo ako.” “Do you have any idea what you're doing?” “Oo. Sinasabi ko lang ang totoo.” “Hindi mo alam ang sinasabi mo!” “Kung gayon, bakit hindi mo itanggi?” Natahimik siya. Tumingin ako sa kaniya nang diretso. “Sabihin mo sa harap nilang lahat na hindi mo siya kinakalantari. Sabihin mong hindi kayo may relasyon.” “Arabella!” “Sabihin mo!” Nakita kong napayuko si Bianca. Ngunit hindi iyon dahil nahihiya siya. Kilala ko na ang ekspresyong iyon. Iyon ang mukha niya kapag naghihintay siyang may ibang magligtas sa kaniya. At gaya ng inaasahan ko, si Lucas ang unang kumilos. “Apologize to Bianca.” Napatawa ako. “Anong sinabi mo?” “Humingi ka ng tawad sa kaniya. Pinapahiya mo siya sa harap ng lahat.” “Siya ang may kasalanan, Lucas.” “She's my friend!” “Kaibigan?” ulit ko. “Ganoon ba ang tawag mo sa babaeng kasama mo sa kama?” “Shut up!” Hindi ako natinag. Sa halip, marahan kong inalis ang kamay niyang nakahawak sa braso ko. “Hindi na ako magpapanggap na wala akong alam. Alam ko ang relasyon ninyo. Alam kong niloloko mo ako. At alam kong matagal mo na akong ginagawang tanga.” “Wala kang karapatang magsalita nang ganyan!” “Bakit? Dahil asawa mo ako? O dahil mas mahalaga sa iyo ang babaeng ito?” Hindi siya nakasagot. Ngunit ilang segundo lamang ang lumipas, bigla niyang itinaas ang kamay. Nakita ko ang paggalaw ng kaniyang braso. Alam ko kung ano ang balak niyang gawin. Hindi ako nakaiwas. Ngunit bago pa bumaba ang palad niya sa mukha ko, may isang kamay na mahigpit na humawak sa kaniyang pulsuhan. “Enough, Lucas.” Napalingon ako. Si Sebastian. Nakatayo siya sa tabi namin, malamig ang tingin sa pamangkin niya. Hindi niya kailangang lakasan ang boses upang mapatahimik ang buong mesa. “Uncle, this is between me and my wife.” “Then act like a husband, not a man who raises his hand against a woman.” Binitawan niya ang pulsuhan ni Lucas. Napaatras ang asawa ko, tila hindi makapaniwalang pinigilan siya ng sarili niyang tiyuhin. “Uncle Sebastian, hindi mo naiintindihan ang nangyayari.” “Then explain it.” Hindi agad nakasagot si Lucas. Muling bumaling si Sebastian sa akin. Mabilis niyang sinuri ang namumulang bahagi ng braso ko bago tumingin sa mantsa ng wine sa damit ko. “Are you hurt?” Umiling ako. “I'm fine.” “Are you sure?” “Opo.” Tumango siya bago ibinalik ang tingin kay Lucas. “Your grandfather's celebration is not the place for this kind of behavior. If you cannot control yourself, leave.” “Pero—” “That's an instruction, Lucas.” Walang nakapagsalita. Maging si Victoria ay nanatiling tahimik. Samantala, si Bianca ay nakatayo sa likod ng upuan niya, hawak ang napkin na kanina pa niya ginagamit. Hindi ko alam kung bakit biglang nagbago ang ihip ng hangin sa paligid namin. Marahil ay dahil kay Sebastian. O marahil ay dahil sa unang pagkakataon, may isang taong hindi hinayaang tratuhin ako ni Lucas na para bang wala akong halaga. “Come with me, Ms. Valmonte,” sabi niya. Napatingin ako sa kaniya. “Where?” “To get you cleaned up. Unless you'd rather stay here and continue this argument.” Napatingin ako kay Lucas. Galit na galit ang mukha niya, ngunit wala siyang nagawa kundi tumingin sa amin. “Hindi mo puwedeng basta dalhin ang asawa ko,” sabi niya. Bahagyang tumagilid ang ulo ni Sebastian. “Watch your words, Lucas.” Hindi na ako naghintay ng susunod na sagot. Kinuha ko ang bag ko at sumunod kay Sebastian palabas ng bulwagan. Tahimik ang hallway habang naglalakad kami. Nasa likuran namin si Nathaniel, ngunit ilang hakbang lamang ang layo niya. “I'm sorry,” sabi ko nang makarating kami sa isang pribadong lounge. Huminto si Sebastian at napatingin sa akin. “For what?” “Dahil nagkaroon ng gulo sa birthday celebration ng lolo ninyo.” “Hindi ikaw ang nagsimula nito.” “Pero ako ang naglabas ng mga bagay na dapat sana'y hindi na pinag-usapan sa harap ng ibang tao.” “Your husband was about to hit you.” Napayuko ako. “Hindi na bago iyon.” Sandaling natahimik si Sebastian. “Has he done that before?” Hindi ako agad sumagot. Hindi ko alam kung dapat ko bang sabihin ang totoo. Sa dati kong buhay, hindi naman ako sinaktan ni Lucas nang pisikal bago ang huling araw ko. Ngunit ang paraan ng pagtrato niya sa akin ay sapat upang unti-unti akong mawalan ng tiwala sa sarili. “Hindi po madalas,” sagot ko. “That's not an answer.” Tumingin ako sa kaniya. “Hindi niya ako sinasaktan nang ganoon. Pero madalas niya akong pinaparamdam na wala akong halaga.” Hindi siya kumibo. Makalipas ang ilang segundo, itinuro niya ang isang upuan. “Sit. I'll have someone bring you a change of clothes.” “Hindi na po kailangan. Uuwi na lang ako.” “Hindi ka aalis nang ganoon ang itsura ng damit mo.” “Sir, kaya ko pong umuwi nang mag-isa.” “I didn't say you couldn't.” Napatingin ako sa kaniya. Hindi ko alam kung bakit, ngunit may kakaibang kapanatagan sa paraan ng pagsasalita niya. Hindi siya nag-uutos dahil gusto niyang kontrolin ako. Sa halip, tila sinisiguro lamang niyang hindi ako mapapahamak. Maya-maya, lumapit si Nathaniel at iniabot sa akin ang isang malinis na shawl. “Ma'am, you may use this for now. The staff is preparing a spare dress.” “Salamat, Mr. Cruz.” Tumango siya at muling lumayo. Naupo ako habang si Sebastian naman ay nanatiling nakatayo sa may bintana. “Why did you agree to come here?” tanong niya. “Dahil inimbitahan ninyo ako.” “That's not what I meant.” Napatingin ako sa kaniya. “Alam kong may dahilan kung bakit ninyo ako pinapunta rito.” “Perhaps.” “May kinalaman ba ito sa usapan natin noong nakaraang araw?” Hindi siya agad sumagot. “Do you still stand by your proposal?” Napahawak ako sa shawl. Hindi ko inakalang itatanong niya iyon dito mismo. “Opo.” “Even after seeing how my family might react?” “Opo.” “Even after knowing that your marriage to me would make things worse with Lucas?” Tumingin ako nang diretso sa kaniya. “Hindi na po mahalaga kung ano ang iisipin ni Lucas. Hindi ko na siya mahal.” Matagal niya akong pinagmasdan. Pagkatapos, marahan siyang tumango. “I'll think about it.” Hindi iyon ang sagot na inaasahan ko. Ngunit sa unang pagkakataon, hindi rin iyon isang pagtanggi. At habang nakaupo ako sa harap ng lalaking maaaring maging susi sa kalayaan ko, naisip kong baka ito na ang simula ng pagbabagong matagal ko nang kailangan. Hindi ko alam kung anong magiging kapalit ng desisyon niyang iyon. Ngunit handa akong harapin ang anumang mangyari. Dahil sa pagkakataong ito, hindi na ako papayag na may ibang magdikta kung paano matatapos ang kuwento ko.Ara's Point of View“Bago tayo magpatuloy, may gusto akong linawin.”Napatingin ako kay Sebastian mula sa dokumentong hawak ko.Nasa loob kami ng kaniyang pribadong opisina. Sa harap namin ay nakalatag ang ilang papeles na inihanda ng kaniyang abogado. Tahimik ang buong silid, maliban sa mahinang tunog ng pagbuklat ng mga dokumento.“Ano iyon?” tanong ko.Sandaling pinagmasdan niya ako bago sumandal sa kaniyang upuan.“Ang pagpapakasal natin ay hindi basta kasunduang maaari nating tapusin kapag nagsawa na tayo. Kapag nagpatuloy tayo rito, kailangan nating harapin ang lahat ng magiging bunga nito.”“Alam ko po.”“Sigurado ka?”Tumango ako. “Hindi ako pumunta rito dahil hindi ko pinag-isipan ang desisyon ko. Alam kong maraming magbabago sa buhay ko, pero mas gugustuhin kong harapin iyon kaysa bumalik sa dati kong sitwasyon.”Hindi na siya sumagot. Sa halip, bumaling siya sa lalaking nakaupo sa kabilang bahagi ng mesa.“Simulan na natin.”Tumango ang abogado at inayos ang mga dokumentong
Ara's Point of View“Are you sure you want to do this?”Napatingin ako kay Sebastian.Nasa loob kami ng pribadong lounge ng hotel. Tahimik ang paligid maliban sa mahinang tugtog mula sa main ballroom. Nakaupo ako sa sofa habang hawak ang isang baso ng tubig. Pinalitan na ng staff ang damit kong may mantsa ng wine. Isang simpleng itim na gown ang ipinahiram nila sa akin, sapat upang hindi na ako bumalik sa bulwagan na suot ang damit na sinira ni Bianca.“Aling bahagi po?” tanong ko.“Your proposal.”Hindi ako agad sumagot.Matagal ko nang pinag-isipan ang desisyong iyon. Hindi ko naman basta naisip na magpakasal sa kaniya dahil lamang sa galit ko kay Lucas. Kung iyon lang ang dahilan, marami pang ibang paraan upang makaganti.Ang kailangan ko ay kalayaan.Kailangan ko ng proteksiyon laban sa mga taong gusto akong kontrolin. Kailangan ko ng pagkakataong makapagsimula nang hindi umaasa sa perang hindi ko naman malayang magagamit.At sa ngayon, si Sebastian lamang ang nakikita kong may ka
Ara's Point of View“Smile, Arabella. We're attending a birthday celebration, not a funeral.”Napatingin ako kay Lucas habang inaayos niya ang cufflinks ng kaniyang damit sa harap ng salamin.Kung hindi ko alam ang tunay niyang pagkatao, marahil ay maniniwala akong isa siyang perpektong asawa. Maayos manamit, magalang sa matatanda, at mahusay makitungo sa mga taong may impluwensiya. Hindi mahirap maintindihan kung bakit maraming humahanga sa kaniya.Ngunit alam ko ang lahat ng ginagawa niya kapag walang ibang nakatingin.“Hindi naman ako nakasimangot,” sagot ko.“Then stop looking so serious.”Hindi na ako sumagot. Inayos ko na lamang ang laylayan ng suot kong dark emerald gown. Simple ang disenyo nito, ngunit elegante ang pagkakatahi. Pinili ko ang damit na iyon dahil hindi ko kailangang magpakitang-gilas para lamang mapansin.Sa dati kong buhay, halos maghapon akong nag-ayos para sa mga pagtitipon ng pamilya ni Lucas. Gusto kong maging karapat-dapat sa apelyidong dala ko. Gusto kong
Ara's Point of ViewHindi ko alam kung anong klaseng kabaliwan ang sumapi sa akin nang magpasiyang humingi ng tulong kay Sebastian Alcantara.Sa lahat ng taong maaari kong lapitan, bakit siya pa?Siya ang tiyuhin ng lalaking sumira sa buhay ko. Siya rin ang isa sa pinakamakapangyarihang miyembro ng pamilyang Alcantara. Isang taong hindi basta-basta pumapayag sa anumang bagay na hindi niya napag-aralan nang mabuti.At ngayon, pupuntahan ko siya upang mag-alok ng isang kasunduang maaaring magpabago sa buhay naming dalawa.Kasal.Hindi ko kailanman inakalang darating ako sa puntong mag-aalok ng kasal sa isang lalaking halos hindi ko kilala. Ngunit kung may paraan upang makalaya kay Lucas at mapigilan ang ama kong ipakasal ako kay Don Octavio, kailangan kong samantalahin iyon.Nang makarating ang sasakyan ko sa pribadong villa ni Sebastian sa Tagaytay, ilang sandali muna akong nanatili sa loob nito. Malawak ang lupain, napapalibutan ng matataas na puno at maayos na hardin. Sa di-kalayuan
Ara's Point of View“Arabella, huwag kang magpanggap na wala kang alam. Matagal mo nang dapat tinanggap na hindi ka mahal ni Lucas.”Nanginginig ang mga daliri ko habang nakahawak sa gilid ng pinto. Sa harap ko ay ang babaeng ilang taon kong pinagkatiwalaan, nakatayo sa tabi ng lalaking pinakasalan ko.Si Bianca Elise Sarmiento.Ang matalik kong kaibigan.Ang babaeng ilang beses kong pinatuloy sa sarili kong tahanan, ipinagtanggol sa harap ng ibang tao, at itinuring na bahagi ng pamilya.At ngayon, siya ang babaeng nakasuot ng damit ko habang nakatayo sa tabi ng asawa ko.“Lucas…” mahinang tawag ko.Hindi siya umiwas ng tingin. Sa halip, inayos lamang niya ang manggas ng kaniyang kamiseta na para bang wala akong nadatnang kahindik-hindik sa silid.“Bakit ka ba nandito?” malamig niyang tanong.Napatitig ako sa kaniya.Ako pa ang tinatanong niya?“Dito ako nakatira, Lucas. Asawa mo ako.”Napangiti si Bianca. Hindi iyon ang ngiting nakasanayan kong makita sa kaniya. Wala itong lambing o







