Mag-log in
Ara's Point of View
“Arabella, huwag kang magpanggap na wala kang alam. Matagal mo nang dapat tinanggap na hindi ka mahal ni Lucas.” Nanginginig ang mga daliri ko habang nakahawak sa gilid ng p***o. Sa harap ko ay ang babaeng ilang taon kong pinagkatiwalaan, nakatayo sa tabi ng lalaking pinakasalan ko. Si Bianca Elise Sarmiento. Ang matalik kong kaibigan. Ang babaeng ilang beses kong pinatuloy sa sarili kong tahanan, ipinagtanggol sa harap ng ibang tao, at itinuring na bahagi ng pamilya. At ngayon, siya ang babaeng nakasuot ng damit ko habang nakatayo sa tabi ng asawa ko. “Lucas…” mahinang tawag ko. Hindi siya umiwas ng tingin. Sa halip, inayos lamang niya ang manggas ng kaniyang kamiseta na para bang wala akong nadatnang kahindik-hindik sa silid. “Bakit ka ba nandito?” malamig niyang tanong. Napatitig ako sa kaniya. Ako pa ang tinatanong niya? “Dito ako nakatira, Lucas. Asawa mo ako.” Napangiti si Bianca. Hindi iyon ang ngiting nakasanayan kong makita sa kaniya. Wala itong lambing o pagiging palakaibigan. Sa halip, may halong pangungutya ang bawat kurba ng labi niya. “Exaggerated ka na naman, Arabella. Hindi mo ba kayang mag-isip nang hindi gumagawa ng eksena?” “Tumahimik ka, Bianca.” “Bakit? Totoo naman ang sinasabi ko.” “Lucas, sabihin mong hindi totoo ito.” Muling bumaling ang tingin ko sa asawa ko. “Sabihin mong may paliwanag ka.” Ilang segundo siyang tahimik bago tuluyang nagsalita. “Wala akong kailangang ipaliwanag sa iyo.” Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko. “Gaano na katagal?” tanong ko. “Kailan pa kayo nagkakaganito?” “Matagal na,” sagot niya. Napasinghap ako. Hindi ko alam kung alin ang mas masakit—ang malaman na niloloko niya ako o ang makita kung gaano kadali para sa kaniya ang aminin iyon. “Bakit?” halos pabulong kong tanong. “May pagkukulang ba ako? May ginawa ba akong hindi mo nagustuhan?” “Hindi lahat ng bagay ay tungkol sa iyo, Arabella.” “Pero asawa mo ako!” “Exactly. At pagod na akong umuwi sa bahay na puro reklamo at drama ang naghihintay sa akin.” Napailing ako. “Ilang taon akong nanatili sa tabi mo. Kahit ilang beses akong pinahiya ng pamilya mo, hindi ako umalis. Kahit wala akong ibang ginawa kundi intindihin ka, pinili pa rin kitang mahalin.” “Hindi kita pinilit na gawin iyon.” Napahawak ako sa dibdib ko. Hindi ko na alam kung paano sasagutin ang bawat salitang lumalabas sa bibig niya. Ang lalaking kaharap ko ay hindi na ang Lucas na nakilala ko. O baka ngayon ko lamang nakikita kung sino talaga siya. “Kung ayaw mo na sa akin, sabihin mo. Hihiwalayan kita. Hindi kita pipigilan.” Napatawa si Bianca. “Ang dali mong magsalita. Akala mo ba ganoon kasimple ang lahat? Saan ka pupunta kapag iniwan ka ni Lucas? Babalik ka sa ama mong mas pinipili ang asawa niya kaysa sa sariling anak?” Napatingin ako sa kaniya. “Wala kang karapatang magsalita tungkol sa pamilya ko.” “Bakit? Hindi ba totoo? Wala ka ngang natapos sa kolehiyo. Wala kang sariling trabaho. Lahat ng mayroon ka ngayon ay dahil kay Lucas.” “Bianca!” “Enough!” sigaw ni Lucas. “Pareho kayong tumigil.” Lumapit siya kay Bianca at marahang hinawakan ang balikat nito. Isang simpleng kilos, ngunit sapat iyon upang tuluyan kong maintindihan kung saan ako nakatayo sa buhay niya. Hindi ako ang pinili niya. Hindi ako ang ipinagtanggol niya. At hindi ako ang mahal niya. “Maghiwalay na tayo,” sabi ko habang pinipilit pigilan ang pagluha. “Bukas, ihahanda ko ang divorce papers.” “Kung iyan ang gusto mo, gawin mo.” Tinalikuran ko sila. Hindi ko na kayang manatili roon kahit isang segundo pa. Ngunit bago ako makalabas ng silid, narinig ko ang boses ni Bianca. “Lucas, sigurado ka bang hahayaan mo na lang siyang umalis?” “Wala akong pakialam.” Iyon ang huling narinig ko bago ko isinara ang p***o. Hindi ko alam na hindi na pala ako makalalabas nang buhay sa bahay na iyon. Kinagabihan, bumalik ako upang kunin ang ilan sa mga gamit ko. Hindi ko na gustong makipag-usap kay Lucas. Gusto ko lamang makaalis bago pa ako muling masaktan. Tahimik ang buong bahay nang makarating ako. Nasa ikalawang palapag ang silid namin, kaya maingat akong umakyat habang bitbit ang maliit na maleta. Ngunit bago ko pa marating ang p***o, narinig ko ang mga boses mula sa loob. “Sigurado ka bang hindi siya babalik?” tanong ni Bianca. “Sinabi ko nang hindi ko na siya hahabulin.” “Paano kung maghabol siya ng parte sa ari-arian mo?” “Wala siyang mapapala. Wala siyang alam sa mga papeles na pinirmahan niya.” Napatigil ako. Ano ang ibig sabihin niyon? Dahan-dahan kong itinulak ang p***o. Nasa loob silang dalawa. Nakaupo si Lucas sa gilid ng kama habang si Bianca ay nakatayo sa harap ng salamin, hawak ang isang kahon ng alahas. Nang makita nila ako, mabilis na nagbago ang ekspresyon ni Bianca. “Arabella?” Napatingin ako sa kahon. Iyon ang alahas na ipinagkatiwala ko sa kaniya ilang buwan na ang nakalipas. Sinabi niyang itatago muna niya dahil may ipapaayos daw siyang sirang clasp. “Bakit nasa iyo ang mga gamit ko?” tanong ko. “Hindi naman ito sa iyo,” sagot niya. “Bianca, ibalik mo iyan.” Napatingin ako kay Lucas. “Alam mo ba ito?” Tumayo siya. “Huwag ka nang gumawa ng gulo.” “Gulo? Ninakaw niya ang mga alahas ko!” “Hindi mo naman kailangan ang mga iyan.” Napailing ako. “Hindi ko maintindihan kung paano mo nagagawang ipagtanggol siya kahit sa harap ng sarili mong asawa.” “Dahil mas naiintindihan niya ako kaysa sa iyo.” Natahimik ako. Iyon na pala ang sagot niya sa lahat. Hindi ko na siya sinagot. Inagaw ko ang kahon mula sa kamay ni Bianca, ngunit mabilis niya akong itinulak palayo. “Bitawan mo!” Nawalan ako ng balanse at napasandal sa maliit na mesa. “Bianca, tama na!” sigaw ni Lucas. Ngunit hindi niya ako nilapitan. Hindi niya ako tinulungan. Nanatili lamang siyang nakatayo sa tabi ng kama habang pinagmamasdan kaming dalawa. “Napakapalad mo talaga,” mapait na sabi ni Bianca. “Nakuha mo na ang lahat, pero hindi ka pa rin kuntento.” “Hindi ko kinuha ang kahit ano sa iyo.” “Talaga? Si Lucas, ang apelyido ng pamilya niya, ang buhay na dapat sana ay para sa akin. Lahat ng iyan, nasa iyo.” “Hindi ko kasalanan kung hindi ka niya pinili.” Nagbago ang mukha niya. Bago ko pa napagtanto ang susunod na mangyayari, mabilis siyang lumapit sa akin at malakas akong itinulak. “Bianca!” Naramdaman kong nawalan ng suporta ang mga paa ko. Napaatras ako hanggang sa marating ko ang gilid ng hagdan. Sa isang iglap, bumaligtad ang paningin ko. Bumagsak ako. Tumama ang katawan ko sa mga baitang ng hagdan bago tuluyang humampas sa sahig. Naramdaman ko ang matinding sakit sa ulo at likod. Halos hindi ako makahinga. Sa kabila ng lumalabong paningin, nakita kong bumaba si Bianca. Nasa likuran niya si Lucas. “Lucas…” pilit kong tawag. Gusto kong iunat ang kamay ko sa kaniya. Gusto kong humingi ng tulong. Gusto kong maniwalang kahit sa huling sandali, may natitira pa siyang pagmamahal para sa akin. Ngunit hindi siya lumapit. “Patay na ba siya?” tanong ni Bianca. Napatingin siya kay Lucas. “Hindi ko alam,” sagot nito. “Tumawag ka ng doktor.” “Hindi puwede. Kapag nalaman nilang itinulak ko siya, makukulong ako.” “Kung ganoon, mag-isip ka!” Nanginginig ang katawan ko. Unti-unti nang nawawala ang lakas ko, ngunit pilit kong pinakikinggan ang kanilang usapan. “Lucas, hindi mo naman siya mahal, hindi ba?” tanong ni Bianca. “Hindi mo hahayaang masira ang buhay natin dahil lang sa kaniya?” Matagal bago sumagot ang asawa ko. “Hindi natin kailangang mag-alala. Walang makakaalam.” Naramdaman kong may luhang dumaloy mula sa gilid ng aking mata. Kaya pala. Hindi niya ako tutulungan. Hindi niya ako ililigtas. Sa huling pagkakataon, sinubukan kong magsalita. “Lucas…” Tumingin siya sa akin. Ngunit wala akong nakita sa kaniyang mga mata kundi takot na mahuli. Doon ko naunawaan na hindi ako namatay dahil lamang sa pagtataksil ng asawa ko. Namatay ako dahil sa mga taong pinagkatiwalaan ko, at dahil hinayaan kong paulit-ulit nilang yurakan ang pagkatao ko. Habang unti-unting dumidilim ang aking paningin, isa lamang ang hiling ko. Kung magkakaroon man ako ng isa pang pagkakataon, hindi ko na sila hahayaang sirain ang buhay ko. Hindi na ako magmamakaawa para mahalin. Hindi na ako magpapakababa para tanggapin. At hinding-hindi ko na hahayaang ako ang maging kawawa sa sarili kong kuwento. Pagkatapos noon, tuluyan nang nagdilim ang lahat. “Arabella! Gising!” Napasinghap ako. Mabilis akong napaupo sa kama habang habol ang aking paghinga. Nanginginig ang mga kamay ko at halos hindi ko maigalaw ang mga daliri ko. Nasaan ako? Bakit hindi na masakit ang ulo ko? Bakit wala ako sa paanan ng hagdan? Napatingin ako sa paligid. Pamilyar ang silid. Ang mga kurtinang kulay ginto, ang malawak na kama, ang maliit na mesa sa tabi nito—lahat ay pamilyar. Ito ang silid namin ni Lucas. Napahawak ako sa dibdib ko. Buhay ako. Hindi iyon maaari. Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin sa aking mga kamay. Walang dugo. Walang sugat. Walang anumang palatandaang kakabagsak ko lamang sa hagdan. Agad kong kinuha ang cellphone ko sa ibabaw ng mesa. Nang makita ko ang petsa, halos hindi ako makahinga. Dalawang araw bago ang araw ng aking kamatayan. “Hindi…” Mabilis akong bumaba sa kama at tumakbo patungo sa salamin. Nandoon ang mukha ko—walang pasa, walang sugat, at mas bata kaysa sa huling beses na nakita ko ito bago ako mamatay. Hindi ako nananaginip. Binigyan ako ng pagkakataong bumalik. Isang pagkakataong hindi ko kailanman inakalang makukuha ko. Napaupo ako sa gilid ng kama habang unti-unting bumabalik sa alaala ko ang lahat. Ang pagtataksil ni Lucas. Ang pagnanakaw ni Bianca. Ang pagtulak sa akin sa hagdan. At ang lalaking pinili akong pabayaang mamatay. Hindi ko namalayang mahigpit ko nang nakakuyom ang aking mga kamay. “Hindi na mauulit,” bulong ko. Hindi ko alam kung bakit ako binigyan ng pagkakataong ito, ngunit hindi ko ito sasayangin. Hindi na ako magiging sunud-sunuran. Hindi na ako magtitiwala sa mga taong paulit-ulit akong sinaktan. At higit sa lahat, hindi ako mamamatay sa parehong paraan. Kinabukasan, tahimik akong nag-impake ng ilang gamit. Hindi ko alam kung nasaan si Lucas, at wala akong balak na hintayin siya. Habang inilalagay ko sa maleta ang mga damit ko, tumunog ang cellphone ko. Si Papa. “Arabella, ano na naman ang ginawa mo?” bungad niya. Napapikit ako. Kahit bumalik ako sa nakaraan, hindi nagbago ang boses ng ama ko. Palagi itong puno ng pagkainis kapag ako ang kausap. “Magandang umaga rin, Papa.” “Huwag kang sumagot nang ganyan. Tumawag si Lucas at sinabing nag-away na naman kayo.” Napahawak ako sa hawakan ng maleta. “May nakita akong hindi ko dapat nakita.” “Hindi dahilan iyon para gumawa ka ng eksena. Mag-asawa kayo. Ayusin ninyo ang problema ninyo.” Napatawa ako nang mapait. Kahit sa pagkakataong ito, hindi niya muna tinanong kung nasaktan ba ako. “May iba si Lucas, Papa.” “Kung ganoon, pag-usapan ninyo. Hindi mo kailangang dalhin sa akin ang problema ninyo.” “Ganoon lang kadali para sa iyo?” “Arabella, huwag mo akong ubusin sa pasensiya. Umuwi ka rito mamayang hapon. May kailangan tayong pag-usapan.” “Ano naman iyon?” “May magandang oportunidad para sa pamilya natin. Si Don Octavio Aragon ang pinag-uusapan natin. Gusto ka niyang makilala nang mas mabuti.” Nanlamig ang mga daliri ko. Kilala ko si Don Octavio. Isang matandang negosyanteng may malaking impluwensiya. Sa dati kong buhay, ginamit ni Evelyn ang pangalan ko upang mapalapit sa kaniya at maisalba ang kanilang negosyo. “Hindi ako papayag,” sagot ko. “Hindi mo pa nga siya nakakausap nang maayos.” “Hindi ako magpapakasal sa kaniya.” “Arabella, isipin mo ang pamilya natin.” Napatingin ako sa maleta. Noon, hinayaan kong kontrolin nila ang bawat desisyon ko dahil gusto kong maramdaman na kabilang ako sa pamilya. Ngunit hindi na ako ganoon kadaling lokohin. “Hindi ako negosyo, Papa.” “Wala kang alam sa pinagdadaanan natin. Umuwi ka rito.” Pinatay niya ang tawag. Matagal akong nakatitig sa cellphone bago ko tuluyang ibinaba iyon. Kung hindi ako babalik sa bahay ng aking ama, saan ako pupunta? Wala akong sariling trabaho at halos lahat ng pera ko ay nakatali sa mga account na kontrolado ni Lucas. Kailangan ko ng proteksiyon. At may isang taong kaya akong bigyan niyon. Sebastian Alexander Alcantara. Ang tiyuhin ni Lucas. Isang lalaking kilala sa pagiging makapangyarihan, matalino, at mahirap basahin. Sa dati kong buhay, halos wala kaming naging personal na pag-uusap. Ngunit alam kong hindi siya madaling manipulahin ng sinuman. Kinuha ko ang cellphone ko at hinanap ang contact ng kaniyang assistant. Nathaniel Cruz. Matagal akong nag-isip bago nagpadala ng mensahe. Good afternoon, Mr. Cruz. This is Arabella Valmonte. I would like to request a private meeting with Mr. Sebastian Alcantara. It is important. Ilang minuto ang lumipas bago siya sumagot. Good afternoon, Ms. Valmonte. May I know the purpose of the meeting? Huminga ako nang malalim. It concerns a personal matter that I would prefer to discuss with him directly. Hindi ko inaasahang sasagot agad siya. I will relay your request, Ma'am. Ibinaba ko ang cellphone at muling inayos ang aking maleta. Hindi ko pa alam kung papayag si Sebastian sa hihilingin ko. Hindi ko rin alam kung anong magiging kapalit ng tulong niya. Ngunit kailangan kong subukan. Dahil kung may isang bagay akong natutuhan sa pagkamatay ko, iyon ay ang hindi lahat ng taong tinatawag mong pamilya ay handang iligtas ka. At sa pagkakataong ito, hindi ko na hihintaying may ibang magligtas sa akin. Ako mismo ang gagawa ng paraan upang mabuhay. Hindi na ako ang Arabella na namatay sa paanan ng hagdan.Ara's Point of View“Bago tayo magpatuloy, may gusto akong linawin.”Napatingin ako kay Sebastian mula sa dokumentong hawak ko.Nasa loob kami ng kaniyang pribadong opisina. Sa harap namin ay nakalatag ang ilang papeles na inihanda ng kaniyang abogado. Tahimik ang buong silid, maliban sa mahinang tunog ng pagbuklat ng mga dokumento.“Ano iyon?” tanong ko.Sandaling pinagmasdan niya ako bago sumandal sa kaniyang upuan.“Ang pagpapakasal natin ay hindi basta kasunduang maaari nating tapusin kapag nagsawa na tayo. Kapag nagpatuloy tayo rito, kailangan nating harapin ang lahat ng magiging bunga nito.”“Alam ko po.”“Sigurado ka?”Tumango ako. “Hindi ako pumunta rito dahil hindi ko pinag-isipan ang desisyon ko. Alam kong maraming magbabago sa buhay ko, pero mas gugustuhin kong harapin iyon kaysa bumalik sa dati kong sitwasyon.”Hindi na siya sumagot. Sa halip, bumaling siya sa lalaking nakaupo sa kabilang bahagi ng mesa.“Simulan na natin.”Tumango ang abogado at inayos ang mga dokumentong
Ara's Point of View“Are you sure you want to do this?”Napatingin ako kay Sebastian.Nasa loob kami ng pribadong lounge ng hotel. Tahimik ang paligid maliban sa mahinang tugtog mula sa main ballroom. Nakaupo ako sa sofa habang hawak ang isang baso ng tubig. Pinalitan na ng staff ang damit kong may mantsa ng wine. Isang simpleng itim na gown ang ipinahiram nila sa akin, sapat upang hindi na ako bumalik sa bulwagan na suot ang damit na sinira ni Bianca.“Aling bahagi po?” tanong ko.“Your proposal.”Hindi ako agad sumagot.Matagal ko nang pinag-isipan ang desisyong iyon. Hindi ko naman basta naisip na magpakasal sa kaniya dahil lamang sa galit ko kay Lucas. Kung iyon lang ang dahilan, marami pang ibang paraan upang makaganti.Ang kailangan ko ay kalayaan.Kailangan ko ng proteksiyon laban sa mga taong gusto akong kontrolin. Kailangan ko ng pagkakataong makapagsimula nang hindi umaasa sa perang hindi ko naman malayang magagamit.At sa ngayon, si Sebastian lamang ang nakikita kong may ka
Ara's Point of View“Smile, Arabella. We're attending a birthday celebration, not a funeral.”Napatingin ako kay Lucas habang inaayos niya ang cufflinks ng kaniyang damit sa harap ng salamin.Kung hindi ko alam ang tunay niyang pagkatao, marahil ay maniniwala akong isa siyang perpektong asawa. Maayos manamit, magalang sa matatanda, at mahusay makitungo sa mga taong may impluwensiya. Hindi mahirap maintindihan kung bakit maraming humahanga sa kaniya.Ngunit alam ko ang lahat ng ginagawa niya kapag walang ibang nakatingin.“Hindi naman ako nakasimangot,” sagot ko.“Then stop looking so serious.”Hindi na ako sumagot. Inayos ko na lamang ang laylayan ng suot kong dark emerald gown. Simple ang disenyo nito, ngunit elegante ang pagkakatahi. Pinili ko ang damit na iyon dahil hindi ko kailangang magpakitang-gilas para lamang mapansin.Sa dati kong buhay, halos maghapon akong nag-ayos para sa mga pagtitipon ng pamilya ni Lucas. Gusto kong maging karapat-dapat sa apelyidong dala ko. Gusto kong
Ara's Point of ViewHindi ko alam kung anong klaseng kabaliwan ang sumapi sa akin nang magpasiyang humingi ng tulong kay Sebastian Alcantara.Sa lahat ng taong maaari kong lapitan, bakit siya pa?Siya ang tiyuhin ng lalaking sumira sa buhay ko. Siya rin ang isa sa pinakamakapangyarihang miyembro ng pamilyang Alcantara. Isang taong hindi basta-basta pumapayag sa anumang bagay na hindi niya napag-aralan nang mabuti.At ngayon, pupuntahan ko siya upang mag-alok ng isang kasunduang maaaring magpabago sa buhay naming dalawa.Kasal.Hindi ko kailanman inakalang darating ako sa puntong mag-aalok ng kasal sa isang lalaking halos hindi ko kilala. Ngunit kung may paraan upang makalaya kay Lucas at mapigilan ang ama kong ipakasal ako kay Don Octavio, kailangan kong samantalahin iyon.Nang makarating ang sasakyan ko sa pribadong villa ni Sebastian sa Tagaytay, ilang sandali muna akong nanatili sa loob nito. Malawak ang lupain, napapalibutan ng matataas na puno at maayos na hardin. Sa di-kalayuan
Ara's Point of View“Arabella, huwag kang magpanggap na wala kang alam. Matagal mo nang dapat tinanggap na hindi ka mahal ni Lucas.”Nanginginig ang mga daliri ko habang nakahawak sa gilid ng pinto. Sa harap ko ay ang babaeng ilang taon kong pinagkatiwalaan, nakatayo sa tabi ng lalaking pinakasalan ko.Si Bianca Elise Sarmiento.Ang matalik kong kaibigan.Ang babaeng ilang beses kong pinatuloy sa sarili kong tahanan, ipinagtanggol sa harap ng ibang tao, at itinuring na bahagi ng pamilya.At ngayon, siya ang babaeng nakasuot ng damit ko habang nakatayo sa tabi ng asawa ko.“Lucas…” mahinang tawag ko.Hindi siya umiwas ng tingin. Sa halip, inayos lamang niya ang manggas ng kaniyang kamiseta na para bang wala akong nadatnang kahindik-hindik sa silid.“Bakit ka ba nandito?” malamig niyang tanong.Napatitig ako sa kaniya.Ako pa ang tinatanong niya?“Dito ako nakatira, Lucas. Asawa mo ako.”Napangiti si Bianca. Hindi iyon ang ngiting nakasanayan kong makita sa kaniya. Wala itong lambing o







