Mag-log inAra's Point of View
“Bago tayo magpatuloy, may gusto akong linawin.” Napatingin ako kay Sebastian mula sa dokumentong hawak ko. Nasa loob kami ng kaniyang pribadong opisina. Sa harap namin ay nakalatag ang ilang papeles na inihanda ng kaniyang abogado. Tahimik ang buong silid, maliban sa mahinang tunog ng pagbuklat ng mga dokumento. “Ano iyon?” tanong ko. Sandaling pinagmasdan niya ako bago sumandal sa kaniyang upuan. “Ang pagpapakasal natin ay hindi basta kasunduang maaari nating tapusin kapag nagsawa na tayo. Kapag nagpatuloy tayo rito, kailangan nating harapin ang lahat ng magiging bunga nito.” “Alam ko po.” “Sigurado ka?” Tumango ako. “Hindi ako pumunta rito dahil hindi ko pinag-isipan ang desisyon ko. Alam kong maraming magbabago sa buhay ko, pero mas gugustuhin kong harapin iyon kaysa bumalik sa dati kong sitwasyon.” Hindi na siya sumagot. Sa halip, bumaling siya sa lalaking nakaupo sa kabilang bahagi ng mesa. “Simulan na natin.” Tumango ang abogado at inayos ang mga dokumentong nasa harapan niya. “Ang mga sumusunod ay batay sa mga napag-usapan ninyo noong nakaraang araw. Bago kayo pumirma, kailangan nating tiyaking malinaw sa inyong dalawa ang bawat kundisyon.” Inayos ko ang pagkakaupo ko. Hindi ako narito para basta sumang-ayon sa lahat ng sasabihin nila. Kung may natutuhan ako sa dati kong buhay, iyon ay ang huwag basta magtiwala sa isang kasunduang hindi ko lubos na nauunawaan. Lalo na kung ang kapalit nito ay ang buong buhay ko. “Una, ang layunin ng kasal.” Binasa ng abogado ang unang bahagi ng dokumento. “Ang kasal ay kusang-loob na papasukin ng dalawang panig. Pareho silang may karapatang magtakda ng hangganan at gumawa ng sariling desisyon. Walang sinuman sa kanila ang maaaring pilitin na gawin ang isang bagay na labag sa kaniyang kagustuhan.” Bahagya akong tumango. “May gusto po akong idagdag.” Tumingin sa akin ang abogado. “Ano iyon?” “Gusto kong malinaw na hindi ako magiging responsibilidad ni Sebastian sa lahat ng bagay. Hindi ko gustong umasa sa kaniya sa bawat desisyon ko. Kung may kailangan ako, maaari akong humingi ng tulong, pero gusto ko pa ring magkaroon ng sariling kakayahan.” “Walang problema roon,” sagot ni Sebastian. Napatingin ako sa kaniya. “Sigurado kayo?” “Hindi kita pinapakasalan para gawin kang sunud-sunuran sa akin.” Sandali akong natahimik. “Idagdag natin ang karapatan niyang mamuhay nang malaya at magdesisyon para sa sarili niya,” utos niya sa abogado. Agad itong nagsulat ng tala. “Pangalawa, ang usaping pinansiyal.” Ayon sa kasunduan, bibigyan ako ni Sebastian ng sapat na halaga para sa mga gastusin sa bahay at personal kong pangangailangan. Magkakaroon din ako ng sarili kong bank account na ako lamang ang may kontrol. “May kondisyon ba ang paggamit ko ng pera?” tanong ko. “Wala, maliban sa mga karaniwang legal na limitasyon,” sagot ng abogado. “Kailangan ko pa bang humingi ng pahintulot kay Sebastian bago ako gumastos?” “Hindi,” sagot nito. “Kung ganoon, ayos na iyon.” Napansin kong nakatingin sa akin si Sebastian. “Akala mo ba pagbabawalan kitang gamitin ang pera?” “Hindi ko po alam. Mas mabuting malinaw ang lahat kaysa magkaroon tayo ng pagtatalo sa hinaharap.” “May punto ka.” Nagpatuloy ang abogado sa pagbabasa. Nakasaad din na ang mga ari-ariang pagmamay-ari na namin bago ang kasal ay mananatiling personal na pag-aari ng bawat isa, alinsunod sa wastong legal na kaayusan. Hindi ako awtomatikong magkakaroon ng karapatan sa mga negosyo ni Sebastian dahil lamang sa pagiging asawa niya. Gayundin, wala siyang karapatang angkinin ang anumang personal na ari-ariang mapapasakin. “May isa pa akong gustong idagdag,” sabi ko. “Ano iyon?” tanong ni Sebastian. “Gusto kong magkaroon ng karapatang magtrabaho o magtayo ng sarili kong negosyo. Ayokong nakasaad dito na kailangan kong manatili lamang sa bahay.” “Walang dahilan para pagbawalan kita.” “Gusto ko ring makapag-aral ulit.” Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya. “Hindi ka nakapagtapos ng kolehiyo, tama?” Napayuko ako sandali. Hindi ko ikinagulat ang tanong niya. Malamang ay alam na niya ang ilang detalye tungkol sa akin matapos ang isinagawang pagsusuri ng kaniyang mga tauhan. “Opo. Hindi ako nakapagtapos.” “Gusto mo bang bumalik?” “Oo. Matagal ko nang gustong ipagpatuloy ang pag-aaral ko.” “Kung ganoon, isama natin iyon.” Napatingin ako sa kaniya. “Hindi ninyo kailangang sagutin agad.” “Hindi ko kailangang pag-isipan ang isang bagay na wala namang masamang maidudulot.” Nang marinig ko iyon, hindi ko napigilang mapangiti. “Salamat po.” “Hindi mo kailangang magpasalamat sa karapatang dapat namang mayroon ka.” “Pangatlo, ang magiging tirahan ng mag-asawa.” Ipinagpatuloy ng abogado ang pagbabasa. “Maninirahan ang dalawang panig sa iisang tahanan. Gayunpaman, magkakaroon sila ng magkahiwalay na silid hanggang sa pareho silang magpasiyang baguhin ang kaayusang ito.” “May gusto ba kayong baguhin?” tanong ni Sebastian. Umiling ako. “Wala po.” “Sigurado ka?” “Oo. Mas magiging komportable ako kung magkakaroon muna tayo ng kani-kaniyang silid.” “Kung iyon ang gusto mo, walang problema.” Muli akong tumango. Hindi ko alam kung paano magiging takbo ng buhay namin sa iisang bahay. Labindalawang taon ang pagitan namin sa edad, at hindi ko pa talaga kilala ang lalaking kaharap ko. Bagama't ilang beses na niya akong tinulungan, hindi ibig sabihin niyon ay maaari ko nang ibigay sa kaniya ang buong tiwala ko. Kailangan ko munang makilala siya. At kailangan din niyang makilala ako. “Pang-apat, ang personal na ugnayan ng mag-asawa.” Napahigpit ang hawak ko sa ballpen nang marinig ang sumunod na bahagi. “Walang sinuman sa dalawang panig ang maaaring pilitin sa anumang uri ng pisikal na ugnayan. Ang lahat ng bagay na may kinalaman dito ay kailangang nakabatay sa kusang pagsang-ayon ng bawat isa.” “Wala akong balak pilitin ka,” sabi ni Sebastian. Napatingin ako sa kaniya. “Alam ko po.” “Gusto kong malinaw sa iyo na hindi mo kailangang gawin ang isang bagay dahil lamang asawa mo ako.” Bahagya akong napalunok. Hindi ko inaasahang siya mismo ang magsasabi niyon. “Salamat.” “Hindi ko rin gustong magkaroon tayo ng hindi pagkakaunawaan dahil sa bagay na puwede namang pag-usapan nang maayos.” Nagpatuloy ang abogado sa pagbabasa. May isa pang bahagi na tumalakay sa posibilidad ng pagkakaroon ng anak. “Panglima, ang usapin tungkol sa magiging tagapagmana.” Napatingin ako kay Sebastian. “Gusto kong manatiling bukas ang posibilidad na magkaroon tayo ng anak sa hinaharap,” paliwanag niya. Napatigil ako. Hindi ko alam kung ano ang isasagot. “Pero hindi ibig sabihin niyon na kailangan nating magmadali,” dagdag niya. “Walang magaganap hangga't hindi tayo parehong handa.” “Paano kung hindi ako maging handa?” “Pag-uusapan natin.” “Paano kung hindi ko gustong magkaanak?” Hindi agad siya sumagot. Tumingin siya sa akin nang diretso, walang bakas ng pagkayamot sa kaniyang mukha. “Kung ganoon ang magiging desisyon mo, kailangan nating pag-usapan iyon nang maayos. Hindi kita pipilitin.” Nakahinga ako nang maluwag. Hindi ko pa kayang isipin ang pagkakaroon ng anak. Marami pa akong gustong gawin sa buhay ko. Gusto kong makapagtapos, magkaroon ng sariling trabaho at mabawi ang mga pangarap na matagal nang ipinagkait sa akin. Hindi ko gustong maging ina dahil lamang kailangan kong tuparin ang kagustuhan ng isang lalaki. “Salamat po,” mahina kong sabi. “Walang anuman.” Nang matapos ang pagbabasa, ilang minuto kaming nanatiling tahimik habang tinitingnan ang mga tala ng abogado. “May isa pa tayong kailangang pag-usapan,” sabi nito. Napatingin kami sa kaniya. “Ang kasalukuyang katayuan ng kasal ni Ms. Valmonte.” Biglang bumigat ang dibdib ko. Alam kong darating kami sa bahaging iyon. “Dahil kasal pa si Ms. Valmonte kay Ginoong Lucas Alcantara, hindi maaaring ituloy ang panibagong kasal hangga't hindi pinal na natatapos ang una niyang kasal sa paraang kinikilala ng batas.” “Gaano katagal ang proseso?” tanong ni Sebastian. “Depende sa mga dokumento, ebidensiya at magiging takbo ng kaso. Kailangan muna nating suriin ang mga batayan para sa paghahain ng petisyon para sa pagpapawalang-bisa o pagdedeklarang walang bisa ang kasal, depende sa kalagayan nito.” Napayuko ako. Hindi magiging madali ang prosesong iyon. Alam kong hindi sapat ang kagustuhan kong makawala kay Lucas para basta na lamang matapos ang lahat. “Mayroon ka bang kopya ng inyong mga dokumento sa kasal?” tanong ng abogado. “Mayroon po. Nasa dati kong bahay ang ilan sa mga papeles.” “Kung maaari, kunin mo ang mga iyon. Kakailanganin din natin ang iba pang dokumentong makatutulong sa pagsusuri.” Tumango ako. “Gagawin ko po.” “Hindi mo kailangang bumalik doon nang mag-isa,” singit ni Sebastian. Napatingin ako sa kaniya. “Kaya ko naman po.” “Hindi ko sinabing hindi mo kaya. Sinabi kong hindi mo kailangang gawin iyon nang mag-isa.” Hindi ako nakasagot. “Magpapasama ako ng tauhan kung kailangan mong kunin ang mga gamit mo. Mas mabuting iwasan muna ang anumang komprontasyon habang hindi pa natin naaayos ang mga legal na hakbang.” “Salamat po.” “Pagkatapos ng pagsusuri ng abogado, saka natin itutuloy ang iba pang proseso.” Tumango ako. Alam kong kailangan kong maging matiyaga. Hindi ko maaaring madaliin ang lahat, lalo na kung legal na usapin ang pinag-uusapan. Hindi ko rin gustong magkamali sa pagkakataong ito. “May isa pa akong gustong idagdag,” sabi ni Sebastian nang matapos ang abogado. Napatingin ako sa kaniya. “Kapag nalaman ng pamilya ko ang tungkol dito, hindi lahat ay magiging masaya.” “Dahil kay Lucas?” “Dahil sa maraming dahilan.” Nang banggitin niya ang pangalan ni Lucas, napahigpit ang hawak ko sa ballpen. “May posibilidad na tutulan nila ang kasal natin,” pagpapatuloy niya. “Lalo na kapag nalaman nilang ako ang pinili mong pakasalan.” “Alam kong magkakaroon ng problema.” “Hindi lamang ito tungkol sa kaniya. May mga taong maaaring gamitin ang relasyon natin para sa sarili nilang interes.” “Kung ganoon, dapat tayong maging maingat.” Bahagyang tumango si Sebastian. “Hindi kita hahayaang gamitin ng kahit sino para makuha ang gusto nila.” Hindi ako agad nakasagot. Sa dati kong buhay, wala akong maalalang sinumang nagsalita sa akin nang ganoon. Palagi akong inaasahang umunawa, magparaya at manahimik. Kapag may nangyaring masama, ako ang kailangang mag-adjust. Ngayon, may isang taong handang magtakda ng hangganan para sa akin. Ngunit alam kong hindi sapat ang mga salita. Kailangan ko pa ring matutunan kung paano ipagtatanggol ang sarili ko. “Hindi ko rin hahayaang maging pabigat ako sa inyo,” sabi ko. “Hindi ka pabigat.” “Pero hindi ko rin gustong gamitin ang pangalan ninyo para makaganti kay Lucas.” “Kung ganoon, mabuti.” Bahagya akong napakunot-noo. “Hindi ba ninyo ako tutulungan kung sakaling kailangan kong harapin siya?” “Tutulungan kita kung kailangan mo. Pero hindi kita gagawing sandata para sa sarili kong interes, at hindi rin kita gagamitin para makipaglaro sa pamilya ko.” Tiningnan ko siya nang ilang sandali. “Kung ganoon, pareho tayong may dapat patunayan.” “Perhaps.” Nang matapos ang pagpupulong, iniwan kami ng abogado upang ayusin ang mga huling tala sa dokumento. Tahimik akong nakaupo habang binabasa muli ang kasunduan. Marami pang kailangang ayusin, ngunit sa unang pagkakataon, pakiramdam ko ay may kontrol ako sa sarili kong kinabukasan. “May pagsisisi ka ba?” tanong ni Sebastian. Napatingin ako sa kaniya. “Sa alin?” “Sa paglapit mo sa akin at sa pag-aalok mong pakasalan ako.” Napaisip ako. “Hindi ko pa alam kung tama ang desisyon ko. Hindi ko rin alam kung magiging madali ang lahat. Pero alam kong ayoko nang bumalik sa dati kong buhay.” “That's enough for now.” “Paano kayo? Hindi ba kayo nagsisisi?” Bahagya siyang ngumiti, bagama't hindi iyon umabot sa kaniyang mga mata. “Hindi ako pumapasok sa isang kasunduan nang hindi pinag-iisipan ang magiging kapalit.” “Hindi ba kayo natatakot na baka pagsisihan ninyo rin ito?” “Kung may mangyari mang hindi natin inaasahan, haharapin natin iyon.” Napabuntong-hininga ako. Hindi ko alam kung bakit, ngunit may kakaibang kapanatagang dala ang kaniyang mga salita. Tumayo siya at inayos ang kaniyang amerikana. “Magpahinga ka muna. Ipapadala ng abogado ang binagong dokumento kapag natapos na niya.” Tumayo rin ako. “Salamat sa oras ninyo.” “Arabella.” Huminto ako bago tuluyang makalapit sa p***o. “Hindi pa tayo mag-asawa,” sabi niya. “Huwag mong kalimutang may karapatan kang tumanggi kung may bahagi ng kasunduan na hindi mo gusto.” Tumango ako. “Hindi ko po kakalimutan.” Paglabas ko ng opisina, naramdaman kong bahagyang gumaan ang dibdib ko. Hindi pa tapos ang lahat. Kailangan ko pang ayusin ang kasal ko kay Lucas at harapin ang pamilya kong matagal nang kumukulong sa akin sa mga desisyong hindi ko naman pinili. Ngunit mayroon na akong unang hakbang. At sa pagkakataong ito, hindi ko na hahayaang ibang tao ang magdikta kung paano ko dapat mabuhay. Kinagabihan, habang nasa loob ako ng pansamantalang silid na inilaan ni Sebastian para sa akin, tumunog ang cellphone ko. Lucas. Ilang sandali kong tinitigan ang pangalan niya bago sagutin ang tawag. “Ano?” malamig kong tanong. “Arabella, saan ka na naman ba nagpunta?” Napapikit ako. Wala pang isang araw mula nang sabihin kong makikipag-ugnayan na lamang ako sa kaniya sa pamamagitan ng abogado, ngunit heto na naman siya. “Hindi mo na kailangang malaman.” “Anong ibig mong sabihin? Asawa kita!” “Hindi habang-buhay.” “Tumigil ka nga sa kakaganyan. Umuwi ka na. Kailangan nating mag-usap.” “Wala na tayong kailangang pag-usapan, Lucas.” “Arabella—” Pinatay ko ang tawag. Hindi ko na kailangang pakinggan ang mga dahilan niya. Hindi ko na kailangang magpaliwanag sa isang lalaking ilang beses akong ipinagkanulo. Ilang segundo pa lamang ang lumipas nang makatanggap ako ng mensahe mula sa hindi pamilyar na numero. Binuksan ko iyon. Unknown Number: Narinig kong may balak kang iwan si Lucas. Huwag kang masyadong magtiwala sa mga taong tumutulong sa iyo. Hindi mo alam kung sino ang tunay na kakampi mo. Napakunot ang noo ko. Hindi nakalagay ang pangalan ng nagpadala, ngunit may kutob akong hindi ito basta mensahe lamang. Muli kong binasa ang mga salita. Pagkatapos, tumunog ulit ang cellphone ko. Isang mensahe naman mula kay Sebastian. Sebastian: Nasa ibaba ang hapunan mo. Huwag mong kalimutang kumain. Napatingin ako sa p***o bago muling tumingin sa cellphone. Hindi ko alam kung bakit, ngunit bahagya akong napangiti. Marahil, hindi magiging madali ang susunod na mga araw. Marami pa akong kailangang harapin, at siguradong hindi basta papayag si Lucas na tuluyan akong makawala. Ngunit hindi na ako ang babaeng namatay sa paanan ng hagdan habang naghihintay ng tulong mula sa lalaking nangako sa kaniya ng pagmamahal. Sa pagkakataong ito, ako ang pipili kung sino ang pagkakatiwalaan ko. At sisiguraduhin kong walang sinuman ang muling magkakaroon ng pagkakataong agawin sa akin ang buhay ko.Ara's Point of View“Bago tayo magpatuloy, may gusto akong linawin.”Napatingin ako kay Sebastian mula sa dokumentong hawak ko.Nasa loob kami ng kaniyang pribadong opisina. Sa harap namin ay nakalatag ang ilang papeles na inihanda ng kaniyang abogado. Tahimik ang buong silid, maliban sa mahinang tunog ng pagbuklat ng mga dokumento.“Ano iyon?” tanong ko.Sandaling pinagmasdan niya ako bago sumandal sa kaniyang upuan.“Ang pagpapakasal natin ay hindi basta kasunduang maaari nating tapusin kapag nagsawa na tayo. Kapag nagpatuloy tayo rito, kailangan nating harapin ang lahat ng magiging bunga nito.”“Alam ko po.”“Sigurado ka?”Tumango ako. “Hindi ako pumunta rito dahil hindi ko pinag-isipan ang desisyon ko. Alam kong maraming magbabago sa buhay ko, pero mas gugustuhin kong harapin iyon kaysa bumalik sa dati kong sitwasyon.”Hindi na siya sumagot. Sa halip, bumaling siya sa lalaking nakaupo sa kabilang bahagi ng mesa.“Simulan na natin.”Tumango ang abogado at inayos ang mga dokumentong
Ara's Point of View“Are you sure you want to do this?”Napatingin ako kay Sebastian.Nasa loob kami ng pribadong lounge ng hotel. Tahimik ang paligid maliban sa mahinang tugtog mula sa main ballroom. Nakaupo ako sa sofa habang hawak ang isang baso ng tubig. Pinalitan na ng staff ang damit kong may mantsa ng wine. Isang simpleng itim na gown ang ipinahiram nila sa akin, sapat upang hindi na ako bumalik sa bulwagan na suot ang damit na sinira ni Bianca.“Aling bahagi po?” tanong ko.“Your proposal.”Hindi ako agad sumagot.Matagal ko nang pinag-isipan ang desisyong iyon. Hindi ko naman basta naisip na magpakasal sa kaniya dahil lamang sa galit ko kay Lucas. Kung iyon lang ang dahilan, marami pang ibang paraan upang makaganti.Ang kailangan ko ay kalayaan.Kailangan ko ng proteksiyon laban sa mga taong gusto akong kontrolin. Kailangan ko ng pagkakataong makapagsimula nang hindi umaasa sa perang hindi ko naman malayang magagamit.At sa ngayon, si Sebastian lamang ang nakikita kong may ka
Ara's Point of View“Smile, Arabella. We're attending a birthday celebration, not a funeral.”Napatingin ako kay Lucas habang inaayos niya ang cufflinks ng kaniyang damit sa harap ng salamin.Kung hindi ko alam ang tunay niyang pagkatao, marahil ay maniniwala akong isa siyang perpektong asawa. Maayos manamit, magalang sa matatanda, at mahusay makitungo sa mga taong may impluwensiya. Hindi mahirap maintindihan kung bakit maraming humahanga sa kaniya.Ngunit alam ko ang lahat ng ginagawa niya kapag walang ibang nakatingin.“Hindi naman ako nakasimangot,” sagot ko.“Then stop looking so serious.”Hindi na ako sumagot. Inayos ko na lamang ang laylayan ng suot kong dark emerald gown. Simple ang disenyo nito, ngunit elegante ang pagkakatahi. Pinili ko ang damit na iyon dahil hindi ko kailangang magpakitang-gilas para lamang mapansin.Sa dati kong buhay, halos maghapon akong nag-ayos para sa mga pagtitipon ng pamilya ni Lucas. Gusto kong maging karapat-dapat sa apelyidong dala ko. Gusto kong
Ara's Point of ViewHindi ko alam kung anong klaseng kabaliwan ang sumapi sa akin nang magpasiyang humingi ng tulong kay Sebastian Alcantara.Sa lahat ng taong maaari kong lapitan, bakit siya pa?Siya ang tiyuhin ng lalaking sumira sa buhay ko. Siya rin ang isa sa pinakamakapangyarihang miyembro ng pamilyang Alcantara. Isang taong hindi basta-basta pumapayag sa anumang bagay na hindi niya napag-aralan nang mabuti.At ngayon, pupuntahan ko siya upang mag-alok ng isang kasunduang maaaring magpabago sa buhay naming dalawa.Kasal.Hindi ko kailanman inakalang darating ako sa puntong mag-aalok ng kasal sa isang lalaking halos hindi ko kilala. Ngunit kung may paraan upang makalaya kay Lucas at mapigilan ang ama kong ipakasal ako kay Don Octavio, kailangan kong samantalahin iyon.Nang makarating ang sasakyan ko sa pribadong villa ni Sebastian sa Tagaytay, ilang sandali muna akong nanatili sa loob nito. Malawak ang lupain, napapalibutan ng matataas na puno at maayos na hardin. Sa di-kalayuan
Ara's Point of View“Arabella, huwag kang magpanggap na wala kang alam. Matagal mo nang dapat tinanggap na hindi ka mahal ni Lucas.”Nanginginig ang mga daliri ko habang nakahawak sa gilid ng pinto. Sa harap ko ay ang babaeng ilang taon kong pinagkatiwalaan, nakatayo sa tabi ng lalaking pinakasalan ko.Si Bianca Elise Sarmiento.Ang matalik kong kaibigan.Ang babaeng ilang beses kong pinatuloy sa sarili kong tahanan, ipinagtanggol sa harap ng ibang tao, at itinuring na bahagi ng pamilya.At ngayon, siya ang babaeng nakasuot ng damit ko habang nakatayo sa tabi ng asawa ko.“Lucas…” mahinang tawag ko.Hindi siya umiwas ng tingin. Sa halip, inayos lamang niya ang manggas ng kaniyang kamiseta na para bang wala akong nadatnang kahindik-hindik sa silid.“Bakit ka ba nandito?” malamig niyang tanong.Napatitig ako sa kaniya.Ako pa ang tinatanong niya?“Dito ako nakatira, Lucas. Asawa mo ako.”Napangiti si Bianca. Hindi iyon ang ngiting nakasanayan kong makita sa kaniya. Wala itong lambing o







