Mag-log inAra's Point of View
“Are you sure you want to do this?” Napatingin ako kay Sebastian. Nasa loob kami ng pribadong lounge ng hotel. Tahimik ang paligid maliban sa mahinang tugtog mula sa main ballroom. Nakaupo ako sa sofa habang hawak ang isang baso ng tubig. Pinalitan na ng staff ang damit kong may mantsa ng wine. Isang simpleng itim na gown ang ipinahiram nila sa akin, sapat upang hindi na ako bumalik sa bulwagan na suot ang damit na sinira ni Bianca. “Aling bahagi po?” tanong ko. “Your proposal.” Hindi ako agad sumagot. Matagal ko nang pinag-isipan ang desisyong iyon. Hindi ko naman basta naisip na magpakasal sa kaniya dahil lamang sa galit ko kay Lucas. Kung iyon lang ang dahilan, marami pang ibang paraan upang makaganti. Ang kailangan ko ay kalayaan. Kailangan ko ng proteksiyon laban sa mga taong gusto akong kontrolin. Kailangan ko ng pagkakataong makapagsimula nang hindi umaasa sa perang hindi ko naman malayang magagamit. At sa ngayon, si Sebastian lamang ang nakikita kong may kakayahang magbigay sa akin ng pagkakataong iyon. “Opo,” sagot ko. “Sigurado ako.” “Do you understand what you're asking me to do?” “Opo.” “I'm twelve years older than you. I'm your husband's uncle. Our marriage will create a scandal, especially within the Alcantara family.” “Alam ko po.” “People will question your intentions.” “Hayaan po nila.” “Lucas will not take this lightly.” “Wala na po akong pakialam sa kaniya.” Nakatitig lamang siya sa akin. Hindi ko mabasa kung ano ang iniisip niya, ngunit hindi na bago sa akin ang ganoong klaseng tingin. Mula nang makilala ko siya, palagi siyang tila may sinusuri sa bawat salitang lumalabas sa bibig ko. “Why me?” tanong niya. Napabuntong-hininga ako. “Dahil kayo ang taong hindi ko nakikitang kayang kontrolin ng pamilya ko.” “That's a rather dangerous assumption.” “Hindi ko po sinasabing wala kayong kahinaan. Sinasabi ko lang na hindi kayo madaling manipulahin.” Bahagyang umangat ang isang kilay niya. “Flattery won't help your case, Ms. Valmonte.” “Hindi po ako nambobola.” Sa unang pagkakataon, may bahagyang pagbabago sa ekspresyon niya. Hindi iyon ganap na ngiti, ngunit tila natuwa siya sa sagot ko. “Interesting.” Tumayo siya at lumapit sa maliit na mesa. Kinuha niya ang cellphone niya at may tinawagan. “Nathaniel, have the car prepared. I'll be leaving in a few minutes.” Pagkatapos ay ibinalik niya ang tingin sa akin. “Come with me.” “Saan po tayo pupunta?” “Somewhere we can talk without half the family listening.” Hindi ko alam kung dapat akong kabahan o matuwa. Ngunit tumayo ako at sumunod sa kaniya. Dumaan kami sa isang pribadong exit ng hotel. Naghihintay na roon ang itim niyang sasakyan, at nang makapasok kami, agad na isinara ni Nathaniel ang p***o. Tahimik ang biyahe. Nakaupo ako sa tabi ng bintana habang si Sebastian ay abala sa pagbabasa ng ilang dokumento sa kaniyang tablet. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin, kaya pinili kong manahimik. Makalipas ang ilang minuto, siya ang unang nagsalita. “Do you have somewhere to stay?” “May hotel po akong tinutuluyan.” “How long can you afford it?” Hindi ako nakasagot agad. “Hindi ko po alam.” “Does Lucas know where you are?” “Hindi ko sinabi sa kaniya.” “Your father?” “Alam niyang hindi ako uuwi.” “Then both of them will likely try to find you.” “Hindi po ako magtatago habang buhay.” “I'm aware. But you need to be careful.” Tumango ako. Hindi ko inaasahang mag-aalala siya sa mga bagay na iyon. Sa totoo lang, sapat na sa akin kung papayag siyang tulungan akong maghanap ng abogado at proteksiyon. “Mr. Alcantara?” “Sebastian.” Napalingon ako. “Sir?” “You can call me Sebastian when we're discussing personal matters. I don't need you addressing me like a business associate every time.” “Opo—Sebastian.” Muli siyang tumingin sa tablet niya. “Better.” Hindi ko alam kung bakit tila naging mas mahirap bigkasin ang pangalan niya nang ganoon. Maya-maya, huminto ang sasakyan sa isang tahimik na restaurant na pag-aari ng pamilya nila. Hindi kami dumaan sa pangunahing entrance. Dinala kami ng isang staff sa isang pribadong dining room. Nang makaupo kami, agad na dumating ang pagkain. “Eat,” sabi niya. “Hindi po ako gaanong gutom.” “Hindi ko tinatanong kung gutom ka. You haven't eaten properly tonight.” Napatingin ako sa kaniya. Paano niya nalaman? “Napansin ko kanina,” dagdag niya. “You barely touched your food.” Kumuha ako ng kubyertos at nagsimulang kumain. Hindi ko gustong makipagtalo sa kaniya tungkol sa isang bagay na hindi naman mahalaga. Habang kumakain, muling binuksan ni Sebastian ang usapan. “Tell me what you expect from this marriage.” Inilapag ko ang kubyertos. “Gusto ko pong magkaroon ng kalayaan. Ayokong kontrolin ninyo ang pera ko, mga desisyon ko, o kung paano ko gustong mamuhay.” “Go on.” “Gusto kong makapag-aral muli. Hindi ko natapos ang kolehiyo, at gusto kong magkaroon ng sariling trabaho sa hinaharap.” “Fine.” “Gusto ko rin pong magkaroon ng sariling silid. Hindi ko inaasahang magiging mag-asawa tayo sa lahat ng paraan dahil lamang sa isang kasunduan.” “Meaning?” “Walang sapilitang paghawak, paghalik, o anumang bagay na hindi ko kusang-loob na ibibigay.” Natahimik siya. Hindi ako umiwas ng tingin. “I'm not asking you to love me,” dagdag ko. “At hindi ko rin hinihinging maging responsable kayo sa lahat ng problema ko. Gusto ko lang ng isang kasunduang pareho nating mapakikinabangan.” “That's a very specific set of conditions.” “Dahil ayokong magkaroon ng panibagong dahilan para magsisi.” “Do you think I would force you into anything?” “Hindi ko po sinasabi iyon. Gusto ko lamang malinaw ang lahat.” Tumango siya. “Fair enough.” Muli siyang sumandal sa upuan. “Now, let me tell you what I expect.” Inayos ko ang pagkakaupo. “I'm listening.” “First, I will not tolerate dishonesty. If we're going to enter a marriage, I expect you to be truthful with me, even when the truth is inconvenient.” “Opo.” “Second, you will not use my name to settle personal scores with Lucas. Whatever happened between you two is your concern. I will not participate in petty revenge.” “Hindi po ako naghahanap ng paghihiganti.” “Good. Third, our marriage will be kept private until we're ready to announce it. I don't want unnecessary attention before the legal arrangements are settled.” Tumango ako. “May isa pa,” dagdag niya. “Ano po iyon?” “An heir.” Napatingin ako sa kaniya. Hindi ko agad naintindihan ang ibig niyang sabihin. “Pardon?” “If we marry, I want the possibility of having an heir to remain open.” Naramdaman kong biglang uminit ang mukha ko. “Sebastian…” “I'm not saying it will happen immediately. I'm saying I won't enter a marriage where that possibility is completely excluded.” Napahawak ako sa baso ng tubig. Hindi ko inasahang magiging bahagi iyon ng usapan. Ngunit kung tutuusin, natural lamang na isipin niya ang tungkol sa magiging tagapagmana ng kaniyang pamilya. “Hindi ko po kayang mangako ng ganoon.” “I'm not asking you to promise a pregnancy.” “Pero gusto ninyong manatiling bukas ang posibilidad.” “Yes.” “Paano kung hindi pa ako handa?” “Then nothing happens.” Tumingin ako sa kaniya. “Hindi ko kayo pipilitin,” dagdag niya. “But I need to know that you're not entering this marriage with the intention of permanently ruling out the possibility of having a child with me.” Matagal akong natahimik. Hindi ko alam kung handa ba akong maging ina. Sa dati kong buhay, hindi ko man lang nagkaroon ng pagkakataong isipin ang sarili kong kinabukasan. Halos lahat ng desisyon ko ay nakabatay sa gusto ni Lucas. Ngunit hindi rin makatarungang mangako ako ng isang bagay na hindi ko pa lubos na nauunawaan. “Kung sakaling dumating ang panahon na pag-usapan natin iyon,” maingat kong sabi, “gusto kong pareho nating pagdesisyunan. Hindi puwedeng ako lang ang may obligasyon.” “Agreed.” “At walang sapilitan.” “Agreed.” Napabuntong-hininga ako. “Kung ganoon, maaari nating pag-usapan ang iba pang detalye.” Tumango siya. “That's what I want.” Pagkatapos ng hapunan, bumalik kami sa villa ni Sebastian. Doon daw namin ipagpapatuloy ang pag-uusap tungkol sa mga legal na detalye. Pagpasok namin sa sala, naroon na si Nathaniel kasama ang isang makapal na folder. “Sir, I prepared the initial documents you requested.” “Leave them on the table.” “Opo.” Nang mapansin ako ni Nathaniel, bahagya siyang ngumiti. “Ma'am Arabella.” “Good evening.” “Good evening po.” Umalis siya matapos ibigay ang folder. Naupo ako sa sofa habang si Sebastian naman ay nagbukas ng dokumento. Ilang pahina ang kaniyang binasa bago niya ito inilapag sa mesa. “There's something else you should know.” “Ano po iyon?” “Your father has been negotiating with Don Octavio for months. It's not just a business partnership.” Kumunot ang noo ko. “Ano pa po?” “Your father's company has outstanding obligations. Aragon is offering financial assistance in exchange for a controlling interest in certain assets.” Napahawak ako sa bag ko. “Hindi niya sinabi sa akin iyon.” “Of course he didn't.” “Kung ganoon, ginagamit niya talaga ako para makuha ang kasunduan.” “That's what it looks like.” Napayuko ako. Muli kong naalala ang mga sinabi ng aking ama. Ang paraan ng pagsasalita niya na para bang wala akong karapatang tumanggi. Hindi pala iyon simpleng kagustuhang makipagkaibigan sa isang matandang negosyante. May mas malaking bagay na nakataya. “Hindi ko siya hahayaang gawin iyon,” sabi ko. “Then you need to be prepared.” Tumingin ako sa kaniya. “Tutulungan ninyo ba ako?” “I'm considering it.” Hindi iyon ang sagot na gusto kong marinig, ngunit hindi ko na siya pinilit. Makalipas ang ilang sandali, tumayo siya at kinuha ang isang dokumento. “Tomorrow, we'll have a lawyer review the terms. If we proceed, everything will be written clearly. I don't want either of us misunderstanding what we're agreeing to.” “Opo.” “Also, you'll need to file the appropriate legal petition regarding your existing marriage. I won't have you entering another marriage while your current one remains legally valid.” Tumango ako. “Maiintindihan ko po.” “Good.” Kinabukasan, maaga akong nagising sa hotel. Hindi ako mapakali habang iniisip ang mga nangyari noong nakaraang gabi. Hindi ko alam kung ano ang magiging reaksyon ni Lucas kapag nalaman niyang nakipag-usap ako kay Sebastian. Mas lalo akong nag-alala sa posibilidad na makarating iyon sa aking ama. Habang nag-aayos ako, tumunog ang cellphone ko. Lucas. Ilang segundo ko munang tinitigan ang pangalan niya bago ko sinagot. “Hello?” “Where are you?” “Bakit?” “Don't play games with me, Arabella. Where are you staying?” “Hindi ko kailangang sabihin sa iyo.” “I'm your husband.” Napatawa ako nang mahina. “Hindi mo ba naaalala kung paano mo ako tratuhin bilang asawa?” “Stop bringing that up. We need to talk.” “Wala na tayong dapat pag-usapan.” “Come home. Now.” “Hindi.” “Arabella, don't test my patience.” Napapikit ako. Noon, sapat na ang pagbabanta niya upang matakot ako. Ngunit ngayon, wala na akong balak magpasakop. “Lucas, kung gusto mong mag-usap tayo, sa pamamagitan ng abogado. Hindi na ako babalik sa bahay na iyan.” “Anong abogado?” “May balak akong tapusin ang kasal natin.” Hindi siya agad nakasagot. “Don't be ridiculous.” “Hindi ako nagbibiro.” “Hindi mo kayang mabuhay nang wala ako.” Napangiti ako. Iyon ang pinakakakatawang bagay na narinig ko sa kaniya. “Panoorin mo.” Pinatay ko ang tawag. Ilang segundo akong nakatayo habang hawak ang cellphone. Hindi ko alam kung ano ang susunod niyang gagawin, ngunit hindi na ako natatakot sa banta niya. May kumatok sa p***o. Nang buksan ko iyon, nakita ko si Nathaniel. “Good morning, Ma'am Arabella. Sir is waiting for you downstairs.” “Good morning. I'll be there in a minute.” Kinuha ko ang bag ko at sumunod sa kaniya. Pagdating namin sa villa, naroon si Sebastian sa kaniyang opisina. Nasa harap niya ang ilang dokumento at may hawak siyang tasa ng kape. “Good morning,” bati ko. “Good morning. Sit.” Umupo ako sa tapat niya. “Have you thought about what we discussed?” “Opo.” “And?” “Gusto ko pa rin pong ituloy ang kasunduan.” Ibinaba niya ang tasa. “Then I'll make you an offer.” Napatingin ako sa kaniya. “Anong ibig ninyong sabihin?” “I'm willing to marry you.” Napatigil ako. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin. Ilang araw ko itong pinangarap, ngunit ngayong naririnig ko na mismo mula sa kaniya, tila hindi pa rin ako makapaniwala. “Talaga po?” “Yes. But we'll do this properly. No rushed decisions, no hidden conditions, and no assumptions.” Tumango ako. “May isa pa akong gustong linawin,” sabi niya. “Ano po iyon?” “Once we're married, you will be my wife in the eyes of the law and society. I expect you to carry yourself accordingly. But I won't ask you to pretend to feel something you don't.” “Hindi ko rin po iyon hihingin sa inyo.” “Good.” Kinuha niya ang isang folder at itinulak iyon papunta sa akin. “Read this carefully. These are the initial terms. Your lawyer will review them before we sign anything.” Binuksan ko ang folder. Nakalagay roon ang mga unang kundisyon ng kasunduan, kabilang ang tungkol sa pinansiyal na kalayaan, tirahan, pribadong espasyo, at mga responsibilidad naming dalawa. Hindi ko pa nababasa ang lahat, ngunit may isang bagay na agad kong napansin. Hindi nakasaad doon na kailangan kong ibigay sa kaniya ang buong buhay ko kapalit ng proteksiyon. “Salamat,” mahina kong sabi. Hindi siya sumagot agad. “Don't thank me yet, Arabella. This arrangement will not be easy.” “Alam ko.” “Your husband is my nephew. My family will have questions. Your father will likely oppose this. And once the announcement is made, people will talk.” “Sanay na po akong pag-usapan ng ibang tao.” “Then you should also be prepared to stand by your decision.” Tiningnan ko ang dokumento bago muling tumingin sa kaniya. “Handa po ako.” Tumango siya. “Then let's begin.” Nang araw ding iyon, nagpadala ako ng mensahe sa abogado na ibinigay ni Nathaniel. Kailangan naming simulan ang legal na proseso tungkol sa kasal namin ni Lucas bago magkaroon ng anumang opisyal na kasunduan sa pagitan ko at ni Sebastian. Hindi magiging madali ang lahat. Maraming bagay ang kailangan kong ayusin, maraming dokumentong kailangang suriin, at maraming taong maaaring humarang sa akin. Ngunit habang nakaupo ako sa opisina ni Sebastian at binabasa ang bawat pahina ng kasunduang maaaring magbago sa buhay ko, unti-unti kong naramdaman na mayroon na akong direksiyon. Hindi ko na kailangang bumalik sa dati kong tahanan. Hindi ko na kailangang humingi ng pahintulot kay Lucas. At hindi ko na kailangang magmakaawa sa aking ama para lamang makapamuhay nang malaya. Sa unang pagkakataon, may sarili na akong desisyon na handa kong panindigan. Hindi ko alam kung magiging mabuting asawa si Sebastian. Hindi ko rin alam kung anong klaseng pagsasama ang naghihintay sa amin. Ngunit isang bagay ang sigurado ako. Hindi ko siya pinili dahil mahal ko siya. Pinili ko siya dahil kailangan kong mabuhay. At kung may pagkakataong matutunan ko ring mahalin ang lalaking iyon sa paglipas ng panahon, hindi ko na iyon kailangang madaliin. Sa ngayon, sapat nang alam kong hindi na ako nag-iisa sa pakikipaglaban para sa sarili ko. Sa pagkakataong ito, hindi na ako ang babaeng naghihintay na iligtas. Ako ang babaeng pumili kung sino ang papayagang manatili sa tabi niya.Ara's Point of View“Bago tayo magpatuloy, may gusto akong linawin.”Napatingin ako kay Sebastian mula sa dokumentong hawak ko.Nasa loob kami ng kaniyang pribadong opisina. Sa harap namin ay nakalatag ang ilang papeles na inihanda ng kaniyang abogado. Tahimik ang buong silid, maliban sa mahinang tunog ng pagbuklat ng mga dokumento.“Ano iyon?” tanong ko.Sandaling pinagmasdan niya ako bago sumandal sa kaniyang upuan.“Ang pagpapakasal natin ay hindi basta kasunduang maaari nating tapusin kapag nagsawa na tayo. Kapag nagpatuloy tayo rito, kailangan nating harapin ang lahat ng magiging bunga nito.”“Alam ko po.”“Sigurado ka?”Tumango ako. “Hindi ako pumunta rito dahil hindi ko pinag-isipan ang desisyon ko. Alam kong maraming magbabago sa buhay ko, pero mas gugustuhin kong harapin iyon kaysa bumalik sa dati kong sitwasyon.”Hindi na siya sumagot. Sa halip, bumaling siya sa lalaking nakaupo sa kabilang bahagi ng mesa.“Simulan na natin.”Tumango ang abogado at inayos ang mga dokumentong
Ara's Point of View“Are you sure you want to do this?”Napatingin ako kay Sebastian.Nasa loob kami ng pribadong lounge ng hotel. Tahimik ang paligid maliban sa mahinang tugtog mula sa main ballroom. Nakaupo ako sa sofa habang hawak ang isang baso ng tubig. Pinalitan na ng staff ang damit kong may mantsa ng wine. Isang simpleng itim na gown ang ipinahiram nila sa akin, sapat upang hindi na ako bumalik sa bulwagan na suot ang damit na sinira ni Bianca.“Aling bahagi po?” tanong ko.“Your proposal.”Hindi ako agad sumagot.Matagal ko nang pinag-isipan ang desisyong iyon. Hindi ko naman basta naisip na magpakasal sa kaniya dahil lamang sa galit ko kay Lucas. Kung iyon lang ang dahilan, marami pang ibang paraan upang makaganti.Ang kailangan ko ay kalayaan.Kailangan ko ng proteksiyon laban sa mga taong gusto akong kontrolin. Kailangan ko ng pagkakataong makapagsimula nang hindi umaasa sa perang hindi ko naman malayang magagamit.At sa ngayon, si Sebastian lamang ang nakikita kong may ka
Ara's Point of View“Smile, Arabella. We're attending a birthday celebration, not a funeral.”Napatingin ako kay Lucas habang inaayos niya ang cufflinks ng kaniyang damit sa harap ng salamin.Kung hindi ko alam ang tunay niyang pagkatao, marahil ay maniniwala akong isa siyang perpektong asawa. Maayos manamit, magalang sa matatanda, at mahusay makitungo sa mga taong may impluwensiya. Hindi mahirap maintindihan kung bakit maraming humahanga sa kaniya.Ngunit alam ko ang lahat ng ginagawa niya kapag walang ibang nakatingin.“Hindi naman ako nakasimangot,” sagot ko.“Then stop looking so serious.”Hindi na ako sumagot. Inayos ko na lamang ang laylayan ng suot kong dark emerald gown. Simple ang disenyo nito, ngunit elegante ang pagkakatahi. Pinili ko ang damit na iyon dahil hindi ko kailangang magpakitang-gilas para lamang mapansin.Sa dati kong buhay, halos maghapon akong nag-ayos para sa mga pagtitipon ng pamilya ni Lucas. Gusto kong maging karapat-dapat sa apelyidong dala ko. Gusto kong
Ara's Point of ViewHindi ko alam kung anong klaseng kabaliwan ang sumapi sa akin nang magpasiyang humingi ng tulong kay Sebastian Alcantara.Sa lahat ng taong maaari kong lapitan, bakit siya pa?Siya ang tiyuhin ng lalaking sumira sa buhay ko. Siya rin ang isa sa pinakamakapangyarihang miyembro ng pamilyang Alcantara. Isang taong hindi basta-basta pumapayag sa anumang bagay na hindi niya napag-aralan nang mabuti.At ngayon, pupuntahan ko siya upang mag-alok ng isang kasunduang maaaring magpabago sa buhay naming dalawa.Kasal.Hindi ko kailanman inakalang darating ako sa puntong mag-aalok ng kasal sa isang lalaking halos hindi ko kilala. Ngunit kung may paraan upang makalaya kay Lucas at mapigilan ang ama kong ipakasal ako kay Don Octavio, kailangan kong samantalahin iyon.Nang makarating ang sasakyan ko sa pribadong villa ni Sebastian sa Tagaytay, ilang sandali muna akong nanatili sa loob nito. Malawak ang lupain, napapalibutan ng matataas na puno at maayos na hardin. Sa di-kalayuan
Ara's Point of View“Arabella, huwag kang magpanggap na wala kang alam. Matagal mo nang dapat tinanggap na hindi ka mahal ni Lucas.”Nanginginig ang mga daliri ko habang nakahawak sa gilid ng pinto. Sa harap ko ay ang babaeng ilang taon kong pinagkatiwalaan, nakatayo sa tabi ng lalaking pinakasalan ko.Si Bianca Elise Sarmiento.Ang matalik kong kaibigan.Ang babaeng ilang beses kong pinatuloy sa sarili kong tahanan, ipinagtanggol sa harap ng ibang tao, at itinuring na bahagi ng pamilya.At ngayon, siya ang babaeng nakasuot ng damit ko habang nakatayo sa tabi ng asawa ko.“Lucas…” mahinang tawag ko.Hindi siya umiwas ng tingin. Sa halip, inayos lamang niya ang manggas ng kaniyang kamiseta na para bang wala akong nadatnang kahindik-hindik sa silid.“Bakit ka ba nandito?” malamig niyang tanong.Napatitig ako sa kaniya.Ako pa ang tinatanong niya?“Dito ako nakatira, Lucas. Asawa mo ako.”Napangiti si Bianca. Hindi iyon ang ngiting nakasanayan kong makita sa kaniya. Wala itong lambing o







