Chapter 2

Ceelin

Pagkagaling ko sa bahay ng mga magulang ko ay hindi agad ako umuwi sa bahay ng biyenan ko kung saan kami nakatira ni Phil. Nagtungo muna ako sa bay park para pagaanin ang mabigat kong dibdib. Ang bay park ay isang lugar na malapit sa dagat na ginawang pasyalan.

Sunday ngayon kaya maraming namamasyal na magkakaibigan, magkakasintahan, at pamilya. Lahat sila ay may masayang ngiti sa mga labi. Tanging ako lamang ang tao na nasa park na walang kasama at miserable ang pakiramdam.

Hindi ko maiwasan ang makaramdam ng inggit habang nakatingin ako sa isang pamilya na nagba-bonding. Kitang-kita ko sa mukha ng mga magulang ang pagmamahal nila sa kanilang dalawang anak. Pantay ang pagmamahal nila sa mga anak nila. Kung ano meron ang panganay ay meron din ang bunso.

Napakasuwerte naman ng dalawang anak ng pamilyang pinapanuod ko. Hindi katulad ko na lumaking naiinggit sa nakababata kong kapatid. Siya lang kasi ang mahal ng mga magulang ko na para bang siya lamang ang kanilang anak.

Noon, kapag binibilhan ng mga magulang ko ng bagong laruan at damit si Lucy ay nasa sulok lamang ako at lihim na naiinggit. Kahit isang laruan lamang na bago ang bilhin ng mga magulang ko para sa akin ay magiging masaya na ako. Ngunit lumaki na lamang ako at nagdalaga ay hindi ko naranasan na mabilhan ng bagong damit at laruan. Lahat ng mga isinusuot ko ay pinaglumaan ni Lucy. Lahat ng mga laruan ko ay mga lumang laruan ng kapatid ko na sadyang sinira muna nito bago itinapon.

Naging mabait, masunuring anak at kapatid ako para matuwa sa akin ang mga magulang ko at magawa nila akong mahalin. Ngunit kahit anong effort ang gawin ko ay hindi nila ito naa-appreciate. Para sa kanila lahat ng ginagawa ko ay mali. At kapag nagkakamali ako ay walang habas na sinasaktan nila ako.

Agad na pinahid ko ang mga luhang naglandas sa aking mga pisngi. Nang maalala ko ang mga in-laws ko ay bigla akong napatayo sa pagkakaupo sa bench. Naalala kong hindi pa pala ako nakakapagluto ng tanghalian para sa kanila. Tiyak gising na sila sa mga oras na ito at naghahanap na ng pagkain.

Nagmamadaling umuwi ako sa bahay at lihim na nagdasal na sana ay tulog pa ang aking mga in-laws. Ngunit pagdating ko sa bahay ay sinalubong agad ako ng malakas na sampal ng aking mother-in-law.

Hindi pa nga nababawasan ang pamamaga ng mukha ko dahil sa dalawang malalakas na sampal na ibinigay sa akin ng ama ko ay heto na naman at nadagdagan pa. Hinila ng mahigpit ng aking mother-in-law ang buhok ko at kinaladkad ako patungong kusina.

"Nasaan ang iniluto mong pagkain para sa amin ni Paula?" nanlilisik ang mga matang tanong nito sa akin matapos akong isubsob sa mesa.

"I'm sorry, Mom. Umuwi kasi ako sa bahay dahil pinapunta ako ng Dad ko," nakangiwing paumanhin ko sa kanya.

"Really? For all I know, ayaw mo lang kaming ipagluto ng pagkain," nakaismid na wika naman ni Paula. Nakaupo ito sa harapan ng mesa at nakasimangot ang mukha. "Sabihin mo lang kung ayaw mo na kaming pagsilbihan, Ceelin. Hindi ka namin pipilitin."

Mabilis akong umiling kay Paula. "Hindi totoo iyan, Paula. Pamilya kayo ng asawa ko kaya obligado akong pagsilbihan kayo."

"It's good that you know that, bitch," matalim ang tingin na wika ni Paula.

"Natural lamang na pagsilbihan mo kami, Ceelin. Dahil kung hindi mo pinikot ang anak ko ay hindi sana ikaw ang asawa niya ngayon. Dahil sa'yo kaya halos ayaw ng umuwi sa bahay ni Phil. Ayaw niya kasing makita ang nakakasuka mong pagmumukha," puno ng paninisi ang boses na wika ng mother-in-law ko.

Sa loob kasi ng dalawang taon namin ni Phil bilang mag-asawa ay mabibilang lamang sa mga daliri ko sa isang kamay ang araw na umuwi si Phil sa bahay. Kapag umuuwi pa ito ay agad din umaalis at hindi rito natutulog. Dahil dito ay mas lalo akong kinamuhian ng mother-in-law ko.

Napatungo na lamang ako at umiyak. My mother-in-law and sister-in-law treated me badly. Hindi nalalayo ang pagtrato nila sa akin sa trato ng mga magulang ko. They also also despised me.

Iniisip nila na kagustuhan ko ang ginawa ng aking ama. Akala nila na kasabwat ko ang aking ama sa paggawa ng paraan para maging asawa ako ni Phil. Pera lang daw ng pamilya nila ang habol ko.

Sa una ay napilitan lang din naman ako na pakasalan si Phil dahil hindi ko magawang suwayin ang mga magulang ko. Ngunit guwapo si Phil. Kahit sinong babae ay magkakagusto sa kanya at nanaisin na maging asawa nito.

Naging mabuting asawa ako sa kanya kahit na malamig ang pakikitungo niya sa akin kapag umuuwi siya ng bahay. Umasa ako na balang-araw ay matatanggap niya ako at matututunang mahalin. Gusto ko lang naman maranasan na mahalin. Ngunit kahit ang pagmamahal ng isang asawa ay ipinagkait din sa akin ng malupit na tadhana.

"Oras na para palayain natin mula sa kanya si Phil, Mom," sabi ni Paula sa ina nito na ikinakunot ko ng noo.

"You're right, Paula," sang-ayon ng ina nito. Saglit itong umalis sa kusina at pagbalik ay may dala na itong papel. A divorce letter. "Pirmahan mo ang divorce paper na ito, Ceelin."

Mariin akong umiling. "No, Mom. Hindi ko pipirmahan iyan. Alam ba ito ni Phil?"

Natawa ng mahina si Paula nang marinig ang tanong ko. "Sa tingin mo ba pipigilan kang pumirma ni Phil kung nandito siya? Magpapasalamat pa siya sa amin dahil sa wakas ay mapapakasalan na niya ang babaeng tunay niyang mahal."

Muli akong napailing habang tumutulo ang aking mga luha. May ibang babaeng mahal si Phil? Kaya ba hindi niya ako matutunang mahalin dahil may iniibig siyang iba?

"Huwag mong sayangin ang oras namin, Ceelin. Pirmahan mo na ang divorce paper at lumayas ka na sa bahay na ito," pamimilit sa akin ng mother-in-law ko.

Ngunit dahil ayaw ko pa ring pumirma sa divorce paper ay dinampot ng mother-in-law ko ang babasaging mug na nasa ibabaw ng mesa. Sapilitang ipinatong niya sa ibabaw ng mesa ang kanang kamay ko at malakas na pinokpok ng mug. Napahiyaw ako sa labis na sakit. Pakiramdam ko ay saglit na huminto sa pagtibok ang puso ko.

"Kapag hindi ka pa pumirma ay ang kaliwang kamay mo naman ang dudurugin namin para tuluyan ka nang maging walang silbi," mariing banta ni Paula.

Lumapit sa akin si Paula at sapilitang ipinatong sa ibabaw ng mesa ang kaliwa kong kamay at pinokpok ito ng mother-in-law ko. Muli akong napasigaw sa sakit. Nais ko nang mahimatay para hindi ko na maramdaman ang sakit. Bakit ba sobrang napakalupit nila sa akin?

Nanginginig ang mga kamay na pumirma ako sa divorce paper. Kapag hindi pa ako pumirma ay baka putulin na nila ang mga kamay ko. Pagkatapos kong mapirmahan ang divorce paper ay kinaladkad nila ako palabas ng bahay at parang aso na itinapon sa labas ng gate.

Parang nakikisimpatya sa kalungkutan ko ang langit dahil biglang bumuhos ang malakas na ulan. Nanginginig ang katawan na bumangon ako sa lupa at naglakad sa kalsada nang hindi alam kung saan patutungo.

Sa kasagsagan ng malakas na ulan ay bigla na lamang sumalubong sa aking mga mata ang isang kotse. Mabilis ang takbo nito habang tinutumbok ang daan papunta sa akin. Bago pa ako makaiwas ay naramdaman ko na ang malakas na pagbangga ng katawan ko sa bumper ng kotse.

Sa lakas ng impact ay lumipad ang katawan ko at tumilapon sa gilid ng kalsada na puno ng putik. Sa nagdidilim kong paningin ay nakita ko ang plate number ng kotseng sadyang bumangga sa akin. At labis na nadurog ang puso ko nang makilala kong plate number ito ng aking asawa. Gusto akong patayin ni Phil.

MALAKAS akong napasinghap kasabay ng pagmulat ng aking mga mata. Nagtaka ako nang makitang nasa isang party ako sa halip na nakadapa sa gilid ng kalsada at nag-aagaw-buhay.

"Anong nangyari? Bakit bigla akong napunta sa lugar na ito?" naguguluhang tanong ko sa sarili ko. Bigla akong nakaramdam ng pagkahilo kaya bahagyang bumuway ang aking pagkakatayo. Ngunit bago pa ako bumagsak sa sahig ay may malakas na braso na pumulupot sa aking baywang.

"Be careful, lady," narinig kong kausap sa akin ng lalaking tumulong sa akin para huwag akong matumba sa sahig.

Pagmulat ko ng aking mga mata ay nagulat ako nang makita kong ang braso na nakapalibot sa baywang ko walang iba kundi ang braso ng asawa ko. Bago ko pa siya maitulak ay mabilis na niya akong binitiwan at naglakad palayo sa akin

Mas lalo lamang akong naguluhan sa mga nangyayari. Nananaginip ba ako?

"Happy twenty-fift birthday, Mr. Salvatore," narinig kong bati ng isang bisita na lumapit kay Phil.

Nanlaki ang aking mga mata sa aking narinig. Twenty-fift birthday ngayon ni Phil? Ibig sabihin ay hindi ako namatay sa halip ay nag-time travel ako sa araw ng birthday ng asawa ko? At ito rin ang araw na na-engaged kaming dalawa matapos kaming maabutan ng mga magulang namin na parehong walang saplot at magkatabing natutulog sa kama.

Oh my goodness! Naawa ba sa akin ang Diyos dahil sa kalupitang dinanas ko sa mundong ito kaya binigyan niya ako ng pangalawang buhay para mabago ko ang aking kapalaran? Nakaramdam ako ng tuwa dahil sa aking natuklasan. God gave me a second life. At sa pagkakataong ito ay hinding-hindi ko na hahayaan na maulit pa ang nangyari sa akin sa una kong buhay. I don't want my life to be entangle with Phil again. Never again!