Mag-log inDinner. Siyempre may dinner.
Sa mahabang mesa ng dining hall, nakaupo kami: si Mama sa ulunan, si Axel sa kanan niya, ako sa kaliwa, at sa tapat ko, isang upuang walang laman na hindi ko pinansin hanggang dumating ang taong pumuno rito. “Ate Elle!” Napatingala ako. Naka-pink na dress si Chloe, mas maganda at mas maamo kaysa sa naaalala ko. Bitbit niya ang isang batang babaeng may kulot na buhok. Tatlong taong gulang siguro, may mata na kilalang-kilala ko. “Ate, ito si Mika. Anak ko.” Nanginig ang boses ni Chloe. “Anak namin ni Ethan.” Parang may sumabog sa dibdib ko, pero hindi ko ipinakita. Matagal ko nang pinag-aralan ang ganitong sandali, ang sandaling magmumukha akong bato. “Maganda siya,” sabi ko, at nakita kong halos manghina sa ginhawa si Chloe. “Nasaan ang asawa mo?” “Hindi… hindi kami nagpakasal.” Yumuko siya. “Iniwan niya ako pagkapanganak ko.” Napatingin ako kay Mama. Tahimik lang siyang humihigop ng sopas, parang pinag-uusapan namin ang lagay ng panahon. Mapait akong napangiti. Karma, naisip ko. Pero sa ilalim ng mesa, naramdaman kong may tumama sa tuhod ko. Hindi sinasadya. Hindi iyon sipa. Isang tuhod, mabigat at mainit, na dumikit sa akin at hindi umalis. Hindi ako lumingon sa tabi ko. Hindi ako humihinga. Sa kabilang dulo ng mesa, nagkukuwento si Mama tungkol sa kasal, sa gown, sa mga bisita. Si Axel ay sumasagot nang magalang, magaan, perpektong lalaking ikakasal. Pero sa ilalim ng mantel, lumapit pa ang tuhod niya. Inabot ko ang tinidor ko para itago ang panginginig ng kamay ko. “Hindi ba parang ang bilis ng lahat?” sabi ko, nakatingin kay Mama. “Anim na buwan lang, ‘di ba, kayo magkakilala?” “Walong buwan,” sagot ni Axel, at kahit hindi ako tumingin, naramdaman ko ang mata niya sa gilid ng mukha ko. “Pero minsan, alam mo agad kung ano ang gusto mong pag-ingatan.” “O kung ano ang gusto mong angkinin,” sagot ko. Natahimik ang mesa. Tumawa si Mama, mahina at kontrolado. “Matalas pa rin ang dila mo, Elle. Gaya ko noong kabataan ko.” “Mana kay Papa,” sabi ko. Nabitiwan ni Mama ang kutsara, isang sandali lang, pero nakita ko. May bumagsak na bagay sa mukha niya, mabilis na parang anino, bago bumalik ang perpektong ngiti. Pagkatapos ng dinner, nagpaalam ako at umakyat sa lumang kuwarto ko. Walang nagbago doon. Ang kama, ang kurtina, ang mga larawan ng batang ako na masaya pa. Humiga ako at tumitig sa kisame. Alam ko ang gagawin ko. Aalis ako bukas. Hindi ako makikipaglaro sa pamilyang ito ulit. Hindi sa kapatid kong nag-agaw ng buhay ko, hindi sa inang pumikit sa pagtataksil, at lalo na hindi sa lalaking ikakasal sa nanay ko habang may mga matang ganoon sa akin. Pag-akyat ko sa ikalawang palapag, may maliit na ilaw sa dulo ng hallway. Nakatayo roon si Chloe, nakayapak, karga si Mika na nakapikit na sa balikat niya. “Ate…” mahina niyang sabi. “Puwede ba tayong mag-usap?” “Wala tayong pag-uusapan.” “Kahit isang minuto lang.” Humakbang siya palapit, at nakita ko ang pamamaga ng mata niya, ang ilalim na parang ilang gabing hindi natulog. “Hindi kita hihingian ng tawad. Alam kong hindi ako karapat-dapat. Gusto ko lang sabihin na hindi ko siya inagaw sa’yo.” Tumawa ako nang tuyo. “Hindi mo siya inagaw. Ibinigay lang siya sa’yo. Mas maayos ba iyon?” “Oo,” bulong niya, at nanlamig ako sa sagot niya. “Si Mama ang nagsabi sa aking lapitan siya, Ate. Dalawang taon bago ang kasal ninyo. Sabi niya, kung mapapaibig ko si Ethan, mapapatunayan niyang hindi siya karapat-dapat sa’yo.” Parang may nag-ikot ng kutsilyo sa dibdib ko. “Bakit naman niya gagawin iyon?” “Hindi ko alam.” Tumulo ang luha niya sa buhok ni Mika. “Pero noong nagbuntis ako, hindi na siya natuwa. Binigyan niya ako ng pera at sinabing manahimik na lang. Ate, may mali sa kanya. Mula nang makilala niya si Axel, mas lumala. Parang may kinakatakutan siya.” “Si Axel?” “Kagabi, narinig ko silang nag-aaway sa study. Sabi ni Mama, ‘Hindi ko ibibigay ang gusto mo.’ At sabi pa niya—” Napahinto si Chloe, tumingin sa paligid na parang may nakikinig. “‘Hindi ang anak ko ang kapalit.’” Hindi ako nakakilos. Gumalaw si Mika sa bisig niya at bumulong ng pangalan ko sa antok: “Tita Elle,” mali pa ang bigkas. Hinaplos ko ang kulot na buhok ng bata, at sa unang pagkakataon, hindi galit ang naramdaman ko kay Chloe, kundi takot. “Matulog ka na,” sabi ko. “Bukas, pag-uusapan natin ang lahat.” Pero hindi ko alam kung may bukas pa ba para sa katotohanan sa bahay na ito. Alas-dose, may kumatok. Tatlong mahinang katok. Pagbukas ko, wala akong inasahang makikita. Nakatayo si Axel sa pasilyo. Wala na ang suit, naka-puting polo na lang, nakabukas ang unang dalawang butones, buhaghag ang buhok na parang ilang beses niyang sinuklay ng daliri. “Umalis ka,” bulong ko. “Hindi ko magagawa.” “Mr. Villareal—” “Huwag mo akong tawaging ganyan.” Pumikit siya, mahigpit. “Hindi sa’yo galing.” Gusto kong isara ang p***o. Pero ang paa ko ay hindi gumalaw. “Bakit ka nandito?” tanong ko. “Alam mo bang ako ‘yon? Noong gabing una kitang nakita sa bar. Alam mo bang anak ako ng mapapangasawa mo?” Matagal siyang hindi sumagot. At nang magsalita siya, mabagal at maingat ang bawat salita: “Hindi ko masasagot ‘yan ngayon.” “Ibig sabihin, oo.” “Ibig sabihin, hindi pa ngayon.” Dumilat siya, at ang tingin ay parang pinaghalong pakiusap at hamon. “Pero Elle, makinig ka. Hindi ako nagsinungaling sa’yo sa Room Seven. Lahat ng sinabi ko, totoo. Maliban sa isa.” “Alin?” Lumapit siya nang isang hakbang. Wala nang hangin sa pagitan namin. “Hindi ako… hindi ako ang lalaking inakala mong may fiancée.” “Ano’ng ibig mong sabihin?” Imbes na sagutin ako, itinaas niya ang kamay at marahang inilagay sa gilid ng pisngi ko. Mainit ang palad niya, nanginginig nang bahagya. Ang hinlalaki niya ay dumaan sa ilalim ng labi ko, mabagal, parang may tinatandaan. “Tatlong buwan lang,” bulong niya. “Tatlong buwan na lang bago ang kasal. At hindi ko alam kung kakayanin kong tumayo sa altar na ikaw ang nakikita ko sa unahan.” Hindi ako makagalaw. Hindi ako makahinga. “Umalis ka na,” mahina kong sabi, pero ang boses ko ay hindi galit. Wasak. “Susunod,” sabi niya, at hindi ko alam kung pangako iyon o babala. Pero hindi siya umalis.Hindi ko alam kung sino ang unang gumalaw.Isang segundo, nasa pintuan kami, magkalapit ngunit hindi magkadikit, naghihintay ng isang taong magpapasya. Sa susunod, nasa loob na kami ng kuwarto ko, nakasara ang pinto sa likod niya, at ang likod ko ay nakasandal sa malamig na dingding habang ang mainit niyang palad ay nasa baywang ko.“Sabihin mong umalis ako,” hingal niyang sabi, ang noo niya ay nakadikit sa noo ko. “Sabihin mo, at aalis ako.”Dapat sinabi ko.Dapat nag-isip ako ng nanay kong natutulog sa kabilang dulo ng bahay. Dapat naalala ko ang kapatid kong nagtaksil, ang tatlong taong gulang na batang may mata ni Ethan, ang singsing na nasa kamay ng ibang babae para sa lalaking nasa harap ko.Pero ang sinabi ko ay: “Ikaw ang may fiancée.”“Alam ko.”“Ikaw ang dapat tumigil.”“Alam ko.” Hinaplos niya ang buhok ko, mabagal, para siyang takot na masira ako. “Pero ikaw ang unang babaeng gusto kong hindi tumigil.”Ako ang unang humalik.Hindi ito ang halik na ibinibenta ko. Hindi ito
Dinner. Siyempre may dinner.Sa mahabang mesa ng dining hall, nakaupo kami: si Mama sa ulunan, si Axel sa kanan niya, ako sa kaliwa, at sa tapat ko, isang upuang walang laman na hindi ko pinansin hanggang dumating ang taong pumuno rito.“Ate Elle!”Napatingala ako. Naka-pink na dress si Chloe, mas maganda at mas maamo kaysa sa naaalala ko. Bitbit niya ang isang batang babaeng may kulot na buhok. Tatlong taong gulang siguro, may mata na kilalang-kilala ko.“Ate, ito si Mika. Anak ko.” Nanginig ang boses ni Chloe. “Anak namin ni Ethan.”Parang may sumabog sa dibdib ko, pero hindi ko ipinakita. Matagal ko nang pinag-aralan ang ganitong sandali, ang sandaling magmumukha akong bato.“Maganda siya,” sabi ko, at nakita kong halos manghina sa ginhawa si Chloe. “Nasaan ang asawa mo?”“Hindi… hindi kami nagpakasal.” Yumuko siya. “Iniwan niya ako pagkapanganak ko.”Napatingin ako kay Mama. Tahimik lang siyang humihigop ng sopas, parang pinag-uusapan namin ang lagay ng panahon.Mapait akong napan
Hindi ko na nakita si Axel pagkatapos ng gabing iyon. Dalawang linggo. Dalawang linggo ng Room Seven na walang laman at ng pagtingin ko sa pinto tuwing may bumubukas, na hindi ko inaamin kahit sa sarili ko.Noong Huwebes ng umaga, habang natutulog ako sa maliit kong apartment, may kumatok.Isang matandang lalaking naka-barong at maayos ang buhok ang nasa pintuan, hawak ang sombrero sa dibdib. Nanlaki ang mata ko. Si Mang Teddy. Ang driver ng pamilya namin mula pa noong bata ako.“Señorita Brielle,” sabi niya, at halos mapaiyak ang matanda. “Limang taon ko kayong hinanap.”“Hindi niyo ako dapat natagpuan.”“Pinapauwi na po kayo ng mama ninyo.” Yumuko siya. “Ikakasal na po ulit si Madam Vienna. Gusto niyang nandoon kayo. Sabi niya… kahit ngayon lang.”Natawa ako, mapait. “Ikakasal ulit? Ang tagal nang patay ni Papa. At ngayon, bigla niyang naalala na may anak siya?”“Hindi po siya nagbago,” mahinang sabi ni Mang Teddy. “Pero may nagbago sa kanya. Hindi ko po alam kung ano. Basta, sabi n
Hindi ko dapat inuulit ang parehong lalaki nang higit sa dalawang beses. Iyon ang pang-apat na patakaran ko, hindi isinulat ni Madame, kundi ng sarili ko. Dahil ang mga lalaking bumabalik ay nagsisimulang mag-isip na may karapatan sila.Pero bumalik si Axel Villareal. Lunes, Miyerkules, Biyernes. Palagi, Room Seven. Palagi, reserved.At palagi, ganito: hindi siya humihingi ng kahit ano.Umuupo lang siya. Nag-uusap kami. Tinatanong niya kung anong paborito kong kulay (hindi ko sinasagot), kung natatakot ba ako sa dilim (hindi), kung may pangarap pa ba ako (tinawanan ko lang siya). At bawat gabi, sinusubukan kong sirain ang katahimikan niya, dahil ang katahimikang iyon ang pinakamapanganib na bagay na naranasan ko sa buhay.Bago ako umuwi nang gabing iyon, pinatawag ako ni Madame Cleo sa opisina niyang puno ng pulang velvet at mga litrato ng mga babaeng matagal nang umalis.“Umupo ka.” Hindi siya nagtaas ng boses; hindi iyon ang estilo niya. “Tatlong beses nang binabayaran ni Mr. S ang
Sa Maison Noctis, may tatlong patakaran: huwag magtanong ng tunay na pangalan, huwag tumanggap ng halik sa labi, at huwag na huwag mong hahayaang makita nilang may pakialam ka.Sinusunod ko ang tatlo, limang taon na.Alas-onse ng gabi, nasa dressing room ako, inaayos ang itim na silk dress na halos hindi na dress sa nipis. Pinahiran ko ng pulang lipstick ang labi ko, ang kulay na tinatawag ng mga kasamahan ko na “bad decision.” Sa salamin, hindi ko na nakikita si Brielle Valderrama, ang anak ng sikat na modelong si Vienna Valderrama, ang babaeng may sariling driver at sariling pangalan sa mga magazine. Ang nakikita ko ay si Sasha. Si Sasha ay walang nakaraan. Si Sasha ay may presyo.“Sasha,” sumilip si Madame Cleo, ang manager namin, na amoy mamahaling pabango at pera. “Room Seven. Reserved ka ni Mr. S. Ikatlong beses na niya ito ngayong buwan.”“Bakit ako lagi?”“Ikaw ang hinihingi niya. Hindi siya nag-uutos ng iba.” Ngumiti si Madame, parang may alam na hindi sinasabi. “Ayusin mo an







