Mag-log in
Sa Maison Noctis, may tatlong patakaran: huwag magtanong ng tunay na pangalan, huwag tumanggap ng halik sa labi, at huwag na huwag mong hahayaang makita nilang may pakialam ka.
Sinusunod ko ang tatlo, limang taon na. Alas-onse ng gabi, nasa dressing room ako, inaayos ang itim na silk dress na halos hindi na dress sa nipis. Pinahiran ko ng pulang lipstick ang labi ko, ang kulay na tinatawag ng mga kasamahan ko na “bad decision.” Sa salamin, hindi ko na nakikita si Brielle Valderrama, ang anak ng sikat na modelong si Vienna Valderrama, ang babaeng may sariling driver at sariling pangalan sa mga magazine. Ang nakikita ko ay si Sasha. Si Sasha ay walang nakaraan. Si Sasha ay may presyo. “Sasha,” sumilip si Madame Cleo, ang manager namin, na amoy mamahaling pabango at pera. “Room Seven. Reserved ka ni Mr. S. Ikatlong beses na niya ito ngayong buwan.” “Bakit ako lagi?” “Ikaw ang hinihingi niya. Hindi siya nag-uutos ng iba.” Ngumiti si Madame, parang may alam na hindi sinasabi. “Ayusin mo ang sarili mo. Hindi ito ‘yung tipong lalaking nagmamadali.” Bago ako lumabas ng dressing room, hinarang ako ni Jazz, ang pinakabata sa grupo namin. Dalawampu’t isa lang siya at hindi pa natututong magtago ng damdamin. Nakaupo siya sa sahig, tinatanggal ang takong na sumugat sa sakong niya. “Ate Sasha, totoo bang si Mr. S ang pinakamahal sa buong building?” “Ano’ng pinakamahal?” “Siya raw ang nagbabayad ng triple kay Madame para lang ikaw ang ibigay. Tapos hindi ka pa raw ginagalaw.” Nanlaki ang mata niya, parang nagkukuwento ng multo. “Sabi ng mga bartender, baka may sakit siya. O baka bakla.” Natawa ako, kahit ayaw ko. “Hindi siya bakla.” “Paano mo nalaman?” Hindi ako sumagot. Naalala ko ang tibok ng pulso niya sa palad ko noong ikalawang gabi. Hindi iyon pulso ng lalaking walang gusto. “Ate,” mahina niyang sabi, “mag-ingat ka. Ang mga lalaking hindi nagmamadali, sila ang nagtatagal sa utak mo.” Binigyan ko siya ng band-aid mula sa pouch ko at pinitik ang noo niya. “Matulog ka na pag-uwi. At huwag kang maniniwala sa mga bartender.” Pero habang papunta ako sa elevator, nasa isip ko pa rin ang sinabi niya. Hindi ako natatakot sa mga lalaking nagmamadali. Alam ko kung paano sila pagurin, kung paano sila paluhurin, kung paano sila paalisin na may kulang na sampung libo sa bulsa. Pero ang lalaking marunong maghintay? Wala akong patakaran para doon. Habang naglalakad ako sa mahabang pasilyo ng VIP floor, naririnig ko ang malalambot na jazz at ang tawanan ng mga lalaking sanay bumili ng gusto nila. Sa dulo, nakabukas ang p***o ng Room Seven. Mahina ang ilaw, amber at pula, parang lumang alak. May isang lalaking nakaupo sa itim na leather sofa, nakatalikod ang kalahati ng katawan sa akin, hawak ang baso ng whiskey na hindi pa ginagalaw. Napahinto ako. Hindi ko pa siya nakikita nang malapitan noong dalawang nakaraang beses; palagi siyang nasa dilim. Ngayon, nakita ko ang ilong na parang iginuhit, ang panga na may bahagyang anino ng balbas, ang puting long-sleeves na nakatupi hanggang siko, at ang mga kamay na malalaki at mabagal kumilos. Mga trenta’y singko siguro siya, o trenta’y sais, sapat para may kumpiyansa, pero hindi pa pagod ang mata. “Sasha,” sabi niya, hindi lumilingon. Malalim ang boses, parang kuwerdas ng cello na hinila sa pinakamababang nota. “Late ka ng apat na minuto.” “Binibilang mo?” Pumasok ako at isinara ang p***o. Click. “Lahat.” Doon siya lumingon, at parang may kamay na humawak sa lalamunan ko. Kulay uling ang mga mata niya, mabigat, direkta, walang ngiti. “Lahat ng tungkol sa’yo.” Hindi ako nagpahalata. Iyon ang unang trabaho ko: ang magmukhang hindi tinatablan. Lumapit ako, dahan-dahan, ang takong ko ay walang ingay sa makapal na carpet. Umupo ako sa tabi niya, hindi masyadong malapit, hindi masyadong malayo, sapat para maamoy ko ang sandalwood at sigarilyong matagal nang tinigil. “Anong gusto mong gawin ngayong gabi, Mr. S?” “Axel.” “Bawal ang pangalan dito.” “Hindi ko tinatanong ang sa’yo.” Uminom siya ng kaunti. “Sa akin, pwede mong malaman.” Mapanganib ang ganitong lalaki. Hindi dahil mayaman siya; marami akong nakilalang mayayaman. Mapanganib siya dahil hindi niya ako tinitingnan na parang bibilhin niya. Tinitingnan niya ako na parang babasahin. Kaya ginawa ko ang ginagawa ko kapag kailangan kong makuha ang kontrol: gumalaw ako. Isinandal ko ang braso ko sa sandalan ng sofa sa likod niya, hinayaan kong dumampi ang dulo ng daliri ko sa batok niya, sa maiksing buhok na doon nagsisimula. Naramdaman kong gumalaw ang lalamunan niya, isang mahinang lunok. “Mukhang pagod ka,” bulong ko. “Mukhang kilala mo ang pagod.” “Kilala ko lahat ng klase.” Dahan-dahang bumaba ang kamay ko mula sa batok niya papunta sa balikat, sa dibdib, sa nakabukas na butones ng kanyang polo kung saan kita ang mainit na balat. Hindi siya gumalaw. Hindi niya ako pinigilan. Pero ramdam ko sa palad ko ang bilis ng tibok ng puso niya, mas mabilis kaysa sa itsura niyang kalmado. “Sasha,” mahina niyang sabi. “Hmm?” “Ang lapit mo.” “Iyon ang binabayaran mo.” Ngumiti siya, sa unang pagkakataon, bahagya lang, pero sapat para magbago ang hugis ng mukha niya mula sa estatwa tungo sa taong may init. “Hindi,” sabi niya. “Hindi ‘yon ang binabayaran ko.” At bago ko pa maitanong kung ano, nag-vibrate ang telepono niya sa mesa. Sumulyap siya. May nakita siyang pangalan sa screen na nagpatigas sa panga niya. Pinatay niya agad ang tawag, pero huli na. Nabasa ko ang apat na letrang naka-display: “Chelsea Amore.” “Girlfriend?” biro ko, kahit may pait na biglang gumapang sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag. Inilapag niya ang telepono nang nakataob. “Fiancée.” Napatawa ako, mahina at tuyo. “Siyempre.” “Ikakasal na ako.” “At nandito ka.” “Oo,” sabi niya, at tinitigan niya ako nang diretso sa mata. “Nandito ako.” Hindi ko alam kung bakit parang mas masakit ang sagot niyang iyon kaysa kung nagsinungaling siya. Paglabas ko ng Room Seven nang madaling-araw, nakita kong nakaparada pa rin sa ibaba ang itim na kotse niya, nakapatay ang ilaw. Hindi siya umalis. Hinintay niya akong makalabas ng building, at saka lang umandar ang sasakyan. Hindi ko alam kung bakit iyon ang mas bumagabag sa akin kaysa sa lahat ng sinabi niya.Hindi ko alam kung sino ang unang gumalaw.Isang segundo, nasa pintuan kami, magkalapit ngunit hindi magkadikit, naghihintay ng isang taong magpapasya. Sa susunod, nasa loob na kami ng kuwarto ko, nakasara ang pinto sa likod niya, at ang likod ko ay nakasandal sa malamig na dingding habang ang mainit niyang palad ay nasa baywang ko.“Sabihin mong umalis ako,” hingal niyang sabi, ang noo niya ay nakadikit sa noo ko. “Sabihin mo, at aalis ako.”Dapat sinabi ko.Dapat nag-isip ako ng nanay kong natutulog sa kabilang dulo ng bahay. Dapat naalala ko ang kapatid kong nagtaksil, ang tatlong taong gulang na batang may mata ni Ethan, ang singsing na nasa kamay ng ibang babae para sa lalaking nasa harap ko.Pero ang sinabi ko ay: “Ikaw ang may fiancée.”“Alam ko.”“Ikaw ang dapat tumigil.”“Alam ko.” Hinaplos niya ang buhok ko, mabagal, para siyang takot na masira ako. “Pero ikaw ang unang babaeng gusto kong hindi tumigil.”Ako ang unang humalik.Hindi ito ang halik na ibinibenta ko. Hindi ito
Dinner. Siyempre may dinner.Sa mahabang mesa ng dining hall, nakaupo kami: si Mama sa ulunan, si Axel sa kanan niya, ako sa kaliwa, at sa tapat ko, isang upuang walang laman na hindi ko pinansin hanggang dumating ang taong pumuno rito.“Ate Elle!”Napatingala ako. Naka-pink na dress si Chloe, mas maganda at mas maamo kaysa sa naaalala ko. Bitbit niya ang isang batang babaeng may kulot na buhok. Tatlong taong gulang siguro, may mata na kilalang-kilala ko.“Ate, ito si Mika. Anak ko.” Nanginig ang boses ni Chloe. “Anak namin ni Ethan.”Parang may sumabog sa dibdib ko, pero hindi ko ipinakita. Matagal ko nang pinag-aralan ang ganitong sandali, ang sandaling magmumukha akong bato.“Maganda siya,” sabi ko, at nakita kong halos manghina sa ginhawa si Chloe. “Nasaan ang asawa mo?”“Hindi… hindi kami nagpakasal.” Yumuko siya. “Iniwan niya ako pagkapanganak ko.”Napatingin ako kay Mama. Tahimik lang siyang humihigop ng sopas, parang pinag-uusapan namin ang lagay ng panahon.Mapait akong napan
Hindi ko na nakita si Axel pagkatapos ng gabing iyon. Dalawang linggo. Dalawang linggo ng Room Seven na walang laman at ng pagtingin ko sa pinto tuwing may bumubukas, na hindi ko inaamin kahit sa sarili ko.Noong Huwebes ng umaga, habang natutulog ako sa maliit kong apartment, may kumatok.Isang matandang lalaking naka-barong at maayos ang buhok ang nasa pintuan, hawak ang sombrero sa dibdib. Nanlaki ang mata ko. Si Mang Teddy. Ang driver ng pamilya namin mula pa noong bata ako.“Señorita Brielle,” sabi niya, at halos mapaiyak ang matanda. “Limang taon ko kayong hinanap.”“Hindi niyo ako dapat natagpuan.”“Pinapauwi na po kayo ng mama ninyo.” Yumuko siya. “Ikakasal na po ulit si Madam Vienna. Gusto niyang nandoon kayo. Sabi niya… kahit ngayon lang.”Natawa ako, mapait. “Ikakasal ulit? Ang tagal nang patay ni Papa. At ngayon, bigla niyang naalala na may anak siya?”“Hindi po siya nagbago,” mahinang sabi ni Mang Teddy. “Pero may nagbago sa kanya. Hindi ko po alam kung ano. Basta, sabi n
Hindi ko dapat inuulit ang parehong lalaki nang higit sa dalawang beses. Iyon ang pang-apat na patakaran ko, hindi isinulat ni Madame, kundi ng sarili ko. Dahil ang mga lalaking bumabalik ay nagsisimulang mag-isip na may karapatan sila.Pero bumalik si Axel Villareal. Lunes, Miyerkules, Biyernes. Palagi, Room Seven. Palagi, reserved.At palagi, ganito: hindi siya humihingi ng kahit ano.Umuupo lang siya. Nag-uusap kami. Tinatanong niya kung anong paborito kong kulay (hindi ko sinasagot), kung natatakot ba ako sa dilim (hindi), kung may pangarap pa ba ako (tinawanan ko lang siya). At bawat gabi, sinusubukan kong sirain ang katahimikan niya, dahil ang katahimikang iyon ang pinakamapanganib na bagay na naranasan ko sa buhay.Bago ako umuwi nang gabing iyon, pinatawag ako ni Madame Cleo sa opisina niyang puno ng pulang velvet at mga litrato ng mga babaeng matagal nang umalis.“Umupo ka.” Hindi siya nagtaas ng boses; hindi iyon ang estilo niya. “Tatlong beses nang binabayaran ni Mr. S ang
Sa Maison Noctis, may tatlong patakaran: huwag magtanong ng tunay na pangalan, huwag tumanggap ng halik sa labi, at huwag na huwag mong hahayaang makita nilang may pakialam ka.Sinusunod ko ang tatlo, limang taon na.Alas-onse ng gabi, nasa dressing room ako, inaayos ang itim na silk dress na halos hindi na dress sa nipis. Pinahiran ko ng pulang lipstick ang labi ko, ang kulay na tinatawag ng mga kasamahan ko na “bad decision.” Sa salamin, hindi ko na nakikita si Brielle Valderrama, ang anak ng sikat na modelong si Vienna Valderrama, ang babaeng may sariling driver at sariling pangalan sa mga magazine. Ang nakikita ko ay si Sasha. Si Sasha ay walang nakaraan. Si Sasha ay may presyo.“Sasha,” sumilip si Madame Cleo, ang manager namin, na amoy mamahaling pabango at pera. “Room Seven. Reserved ka ni Mr. S. Ikatlong beses na niya ito ngayong buwan.”“Bakit ako lagi?”“Ikaw ang hinihingi niya. Hindi siya nag-uutos ng iba.” Ngumiti si Madame, parang may alam na hindi sinasabi. “Ayusin mo an







