Home / Romance / RESERVED / Kabanata 5: Ang Kuwarto sa Dulo ng Hallway

Share

Kabanata 5: Ang Kuwarto sa Dulo ng Hallway

Author: rjsenarlo
last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-18 22:13:52

Hindi ko alam kung sino ang unang gumalaw.

Isang segundo, nasa pintuan kami, magkalapit ngunit hindi magkadikit, naghihintay ng isang taong magpapasya. Sa susunod, nasa loob na kami ng kuwarto ko, nakasara ang p***o sa likod niya, at ang likod ko ay nakasandal sa malamig na dingding habang ang mainit niyang palad ay nasa baywang ko.

“Sabihin mong umalis ako,” hingal niyang sabi, ang noo niya ay nakadikit sa noo ko. “Sabihin mo, at aalis ako.”

Dapat sinabi ko.

Dapat nag-isip ako ng nanay kong natutulog sa kabilang dulo ng bahay. Dapat naalala ko ang kapatid kong nagtaksil, ang tatlong taong gulang na batang may mata ni Ethan, ang singsing na nasa kamay ng ibang babae para sa lalaking nasa harap ko.

Pero ang sinabi ko ay: “Ikaw ang may fiancée.”

“Alam ko.”

“Ikaw ang dapat tumigil.”

“Alam ko.” Hinaplos niya ang buhok ko, mabagal, para siyang takot na masira ako. “Pero ikaw ang unang babaeng gusto kong hindi tumigil.”

Ako ang unang humalik.

Hindi ito ang halik na ibinibenta ko. Hindi ito mabilis, pekeng halik ng bar, ang halik na walang puso. Isa itong halik na limang taon kong ipinagkait sa sarili ko. Nanginig ang bibig ko sa bibig niya, at narinig ko ang mahina niyang daing, ang tunog ng lalaking matagal nang nagtitiis.

Hinila niya ako palapit, ang isang kamay niya ay nasa likod ng ulo ko, ang isa ay mahigpit na nakayakap sa baywang ko. Naramdaman ko ang init ng katawan niya sa buong haba ng katawan ko, ang bilis ng tibok ng dibdib niya, ang tigas ng bisig niyang nanginginig sa pagpipigil.

“Elle,” bulong niya sa leeg ko, at ang pangalan ko sa bibig niya ay parang dasal at kasalanan.

Hinila ko siya papunta sa kama, hindi inaalis ang bibig niya sa akin. Nadapa kami sa gilid ng kutson, at natawa kami nang mahina, nakakagulat na tunog sa gitna ng ganoong tensyon. Sa isang saglit, nawala ang bigat. Para kaming dalawang taong nagnanakaw ng oras na hindi sa amin.

Sa gilid ng kama, huminto kami, hingal na parehong nakatingin sa isa’t isa.

“May tanong ako,” bulong ko, nakahawak pa rin sa kuwelyo niya.

“Mamaya.”

“Ngayon.” Itinulak ko siya nang bahagya. “Bakit mo ako nilapitan sa bar? Bakit ako?”

Tumigil siya. Nakita kong gumalaw ang panga niya, at ang bawat pagpipigil ay parang lumulubog sa mata niya.

“Dahil noong una kitang nakita,” mahina niyang sagot, “hindi ako makapaniwalang may taong kayang magtago nang ganoon kahusay ng sakit. Alam kong may sugat ka, Elle. Kita ko sa paraan ng pag-ngiti mo. Ngiting ginawa ng taong sanay mapagod.”

“Hindi mo ako kilala.”

“Hindi pa,” sabi niya. “Pero gusto kong makilala ka. Hindi si Sasha. Hindi ang anak ni Vienna. Ikaw.”

Parang may pumutok sa loob ko. Walang lalaking nagsabi sa akin ng ganoon, hindi si Ethan, hindi ang daan-daang lalaking dumaan sa Room Seven.

Hinila ko siya pabalik, hindi na para sa laro, hindi na para manalo. Para sa lahat ng gabing walang humawak sa akin nang hindi nagbabayad. Para sa batang babaeng umiyak sa sahig ng kuwartong ito noong gabing tumakbo siya.

Inilapat niya ang noo niya sa noo ko, at sa katahimikan, narinig kong sabi niya, halos hindi marinig: “Patawarin mo ako, Elle.”

“Para saan?”

Hindi siya sumagot. At kung alam ko lang noon kung gaano kabigat ang tinatago ng hiningang iyon, baka tumigil ako.

Umibabaw ako sa kanya. Tiningnan ko ang mukha niya sa liwanag ng buwan na pumapasok sa bintana: ang gulo ng buhok, ang pulang labi na dahil sa akin, ang matang gutom pero pa rin may tamis.

“Hindi mo alam kung ano ang ginagawa mo sa akin,” sabi niya.

“Alam ko,” sagot ko, at ibinaba ko ang kamay ko sa dibdib niya, sa pagitan ng mga nakabukas na butones. “Ginagawa ko ‘to sa lahat.”

Hinuli niya ang kamay ko. Tinitigan niya ako. “Hindi,” sabi niya. “Hindi mo ginagawa ‘to sa lahat. Nakikita ko ang kamay mo. Nanginginig.”

Totoo.

Nanginginig ang kamay ko. At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, hindi ako nagkunwaring hindi.

Dinala niya ang kamay ko sa labi niya at hinalikan ang palad ko, dahan-dahan, na parang may binibigkas na pangako. Pagkatapos, binaligtad niya kami, at ngayon ay nasa ilalim niya na ako, nakatingala sa lalaking ibinibigay ang lahat ng pagpipigil niya para lang makatingin sa akin.

“Kung gusto mong tumigil,” mahinang sabi niya, “ngayon na.”

“Axel…”

“Iyon ang unang beses mong tinawag ang pangalan ko.”

“Ayoko…” Napapikit ako. “Ayokong tumigil.”

Bumaba ang labi niya sa leeg ko, sa balikat ko, sa hubad na balat sa ilalim ng strap ng nightgown. Napakapit ako sa kumot, sa buhok niya, sa kahit anong makakapitan, habang ang buong mundo ay lumiliit hanggang sa liwanag ng buwan, sa bigat niya, sa init niya.

At sa gitna ng lahat ng iyon, may narinig kaming tunog.

Ang tunog ng mga yabag sa pasilyo.

Hindi ito mabilis. Hindi ito nagmamadali. Mga yabag ng taong alam kung saan siya pupunta. Huminto si Axel. Ang buong katawan niya ay naging bato sa ibabaw ko.

“Axel?”

Boses ni Mama.

Naramdaman kong tumigil ang tibok ng puso ko.

“Axel, hijo, nandiyan ka ba? Hindi ko mahanap ang telepono mo, may tumatawag.”

Nasa labas siya ng pintuan ko. Isang kamay lang ang pagitan.

Dahan-dahan, halos hindi humihinga, bumaba si Axel mula sa kama. Inayos niya ang polo niya, isinara ang mga butones gamit ang nanginginig na daliri. Itinuro niya ang closet at ang banyo, sinenyasan akong kumilos.

Pero bago pa kami makagalaw, may nag-vibrate sa bulsa ng pantalon niya. Isang telepono, ang pangalawang telepono, ang hindi ko pa nakikita noon.

Kinuha niya iyon at tiningnan ang screen. Sa liwanag nito, nakita ko ang mukha niyang namutla.

Walang pangalan ang nagpadala. Isang numero lang. At isang mensahe:

“Natagpuan na niya ang anak ko. Tapusin mo na ang plano bago niya malaman na ako ang nagpa-reserve sa’yo para sa kanya.”

Nanlaki ang mata ko.

“Axel…” mahina kong bulong, nanginginig. “Anong ibig sabihin niyan? Sino ang nagpa-reserve sa’yo?”

Tumingin siya sa akin. Sa labas ng p***o, muling kumatok si Mama, mas malakas, mas malapit.

“Elle?” tawag niya. Ang tamis ng boses niya ay hindi na naaabot ng mata ng sinuman. “Anak, gising ka pa ba?”

At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko si Axel Villareal, nakita ko sa mga mata niya ang tunay na takot.

“Elle,” bulong niya, mabilis, desperado. “Anuman ang marinig mo sa susunod na minuto, huwag kang maniniwala hangga’t hindi ko naipapaliwanag.”

Bumukas ang doorknob.

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • RESERVED    Kabanata 5: Ang Kuwarto sa Dulo ng Hallway

    Hindi ko alam kung sino ang unang gumalaw.Isang segundo, nasa pintuan kami, magkalapit ngunit hindi magkadikit, naghihintay ng isang taong magpapasya. Sa susunod, nasa loob na kami ng kuwarto ko, nakasara ang pinto sa likod niya, at ang likod ko ay nakasandal sa malamig na dingding habang ang mainit niyang palad ay nasa baywang ko.“Sabihin mong umalis ako,” hingal niyang sabi, ang noo niya ay nakadikit sa noo ko. “Sabihin mo, at aalis ako.”Dapat sinabi ko.Dapat nag-isip ako ng nanay kong natutulog sa kabilang dulo ng bahay. Dapat naalala ko ang kapatid kong nagtaksil, ang tatlong taong gulang na batang may mata ni Ethan, ang singsing na nasa kamay ng ibang babae para sa lalaking nasa harap ko.Pero ang sinabi ko ay: “Ikaw ang may fiancée.”“Alam ko.”“Ikaw ang dapat tumigil.”“Alam ko.” Hinaplos niya ang buhok ko, mabagal, para siyang takot na masira ako. “Pero ikaw ang unang babaeng gusto kong hindi tumigil.”Ako ang unang humalik.Hindi ito ang halik na ibinibenta ko. Hindi ito

  • RESERVED    Kabanata 4: Mr. Villareal

    Dinner. Siyempre may dinner.Sa mahabang mesa ng dining hall, nakaupo kami: si Mama sa ulunan, si Axel sa kanan niya, ako sa kaliwa, at sa tapat ko, isang upuang walang laman na hindi ko pinansin hanggang dumating ang taong pumuno rito.“Ate Elle!”Napatingala ako. Naka-pink na dress si Chloe, mas maganda at mas maamo kaysa sa naaalala ko. Bitbit niya ang isang batang babaeng may kulot na buhok. Tatlong taong gulang siguro, may mata na kilalang-kilala ko.“Ate, ito si Mika. Anak ko.” Nanginig ang boses ni Chloe. “Anak namin ni Ethan.”Parang may sumabog sa dibdib ko, pero hindi ko ipinakita. Matagal ko nang pinag-aralan ang ganitong sandali, ang sandaling magmumukha akong bato.“Maganda siya,” sabi ko, at nakita kong halos manghina sa ginhawa si Chloe. “Nasaan ang asawa mo?”“Hindi… hindi kami nagpakasal.” Yumuko siya. “Iniwan niya ako pagkapanganak ko.”Napatingin ako kay Mama. Tahimik lang siyang humihigop ng sopas, parang pinag-uusapan namin ang lagay ng panahon.Mapait akong napan

  • RESERVED    Kabanata 3: Ang Pag-uwi

    Hindi ko na nakita si Axel pagkatapos ng gabing iyon. Dalawang linggo. Dalawang linggo ng Room Seven na walang laman at ng pagtingin ko sa pinto tuwing may bumubukas, na hindi ko inaamin kahit sa sarili ko.Noong Huwebes ng umaga, habang natutulog ako sa maliit kong apartment, may kumatok.Isang matandang lalaking naka-barong at maayos ang buhok ang nasa pintuan, hawak ang sombrero sa dibdib. Nanlaki ang mata ko. Si Mang Teddy. Ang driver ng pamilya namin mula pa noong bata ako.“Señorita Brielle,” sabi niya, at halos mapaiyak ang matanda. “Limang taon ko kayong hinanap.”“Hindi niyo ako dapat natagpuan.”“Pinapauwi na po kayo ng mama ninyo.” Yumuko siya. “Ikakasal na po ulit si Madam Vienna. Gusto niyang nandoon kayo. Sabi niya… kahit ngayon lang.”Natawa ako, mapait. “Ikakasal ulit? Ang tagal nang patay ni Papa. At ngayon, bigla niyang naalala na may anak siya?”“Hindi po siya nagbago,” mahinang sabi ni Mang Teddy. “Pero may nagbago sa kanya. Hindi ko po alam kung ano. Basta, sabi n

  • RESERVED    Kabanata 2: Hindi Ako Available

    Hindi ko dapat inuulit ang parehong lalaki nang higit sa dalawang beses. Iyon ang pang-apat na patakaran ko, hindi isinulat ni Madame, kundi ng sarili ko. Dahil ang mga lalaking bumabalik ay nagsisimulang mag-isip na may karapatan sila.Pero bumalik si Axel Villareal. Lunes, Miyerkules, Biyernes. Palagi, Room Seven. Palagi, reserved.At palagi, ganito: hindi siya humihingi ng kahit ano.Umuupo lang siya. Nag-uusap kami. Tinatanong niya kung anong paborito kong kulay (hindi ko sinasagot), kung natatakot ba ako sa dilim (hindi), kung may pangarap pa ba ako (tinawanan ko lang siya). At bawat gabi, sinusubukan kong sirain ang katahimikan niya, dahil ang katahimikang iyon ang pinakamapanganib na bagay na naranasan ko sa buhay.Bago ako umuwi nang gabing iyon, pinatawag ako ni Madame Cleo sa opisina niyang puno ng pulang velvet at mga litrato ng mga babaeng matagal nang umalis.“Umupo ka.” Hindi siya nagtaas ng boses; hindi iyon ang estilo niya. “Tatlong beses nang binabayaran ni Mr. S ang

  • RESERVED    Kabanata 1: Room Seven

    Sa Maison Noctis, may tatlong patakaran: huwag magtanong ng tunay na pangalan, huwag tumanggap ng halik sa labi, at huwag na huwag mong hahayaang makita nilang may pakialam ka.Sinusunod ko ang tatlo, limang taon na.Alas-onse ng gabi, nasa dressing room ako, inaayos ang itim na silk dress na halos hindi na dress sa nipis. Pinahiran ko ng pulang lipstick ang labi ko, ang kulay na tinatawag ng mga kasamahan ko na “bad decision.” Sa salamin, hindi ko na nakikita si Brielle Valderrama, ang anak ng sikat na modelong si Vienna Valderrama, ang babaeng may sariling driver at sariling pangalan sa mga magazine. Ang nakikita ko ay si Sasha. Si Sasha ay walang nakaraan. Si Sasha ay may presyo.“Sasha,” sumilip si Madame Cleo, ang manager namin, na amoy mamahaling pabango at pera. “Room Seven. Reserved ka ni Mr. S. Ikatlong beses na niya ito ngayong buwan.”“Bakit ako lagi?”“Ikaw ang hinihingi niya. Hindi siya nag-uutos ng iba.” Ngumiti si Madame, parang may alam na hindi sinasabi. “Ayusin mo an

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status